Wordt het ook lente in je hoofd?

Volgend
deed ik de blaadjes
van het pad.

Ik draai me om

het zijn geen blaadjes
die ik vergiet.

Ik kijk achterom
daar dwarrelt een verdriet,

treurig zingend
een achtergelaten
herfstlied.

Lees ook: Herfstbladeren

Niet nadenken liefste

Leven

'Blijven ademhalen',
is wat ik zei.
Ze keek naar mij:
'Daar begint en eindigt het mee'.
Maar hoe het daar
tussenin moet,
dat weet geen van ons twee.

Lees ook: De resten tekenen, voordat ze verdrinken in het leven

Droom jij nog wel genoeg?

Laat ik eens de maan op eten
of de zon in een braadpan doen.
Geef me een raket,
een ruimtepak en vangnet.
Ik vang sterren in mijn dromen
en hang ze boven mijn bed.

Lees ook: Marktplaats speciaal en Zichtbaar

 

Kiezen, meer is het niet

Ik zie mezelf
ergens verderop rennen.

Ik hou haar niet bij
niet met de langste benen.

Welke berg beklimt ze niet
en in welke vallei bloeit ze niet?

Glimlachend kijk ik haar na,
eindeloosheid toont haar gezicht.

Een mist benauwt het bos.
Ze loopt daar ergens - los.

Wie past op haar
en wie houdt er van haar,
als ik er niet ben?

Zonlicht breekt de dag.

Ik beslis, dat ik voortaan
met mezelf mee ren.


Lees ook: Waar ik mezelf ben

Iemand

Ik zou iemand willen,
een heel lief iemand.

Iemand,
die niet lacht als mijn buik rommelt,
die niet zegt dat mijn haar niet zit,
en niet zegt dat mijn adem stinkt.

Iemand,
die al mijn kleuren kan weerspiegelen,
die in mij kan verdrinken,
en er altijd voor me is.

Ik neem een goudvis.

Het hangt er vanaf wie zij is

Waarom zou ze iets zeggen?
Mijn handen vasthouden
en van me houden?

Waarom zou ze dat doen?

Mijn verdriet
verlaat met vleugeltjes
mijn ogen.

Zij voelt het wel,
maar kan onmogelijk
alle tranen drogen.

Lees ook: Ze is lief

Besef tijdens een les Nederlands

De zon schijnt licht
de rust naar binnen.
Dertig hoofdjes
voor de toekomst
aan het werk.

Ze vervelen zich
zuchten af en toe eens wat.

Maar ze blijven bezig,

omdat je zonder dat
nooit een toekomst had gehad.


Lees ook: School

De resten tekenen, voordat ze verdrinken in het leven

Ik wilde je tekenen
in alle kleuren.
Zwart staat je niet
wit is te bleek.

Je schaduw
gekleurd met geduld

uit onbestemde vormen
kleed ik je aan.

Je huid papierzacht
en je mond krullend
tot hij lacht.

Ik wil je bewaren
in een lijstje doen.

Met zachte streken
leg ik je vast;
voor de oneindigheid.

Ook al verlies je jezelf
uiteindelijk,
aan de tijd.


Lees ook: En ik stop het in een doosje

Mijn tijd

Steeds weer
wil ik verdrinken

Op de weg naar
mijn tijd.

Het is als
wachten op de bus

Afhankelijk
van de tijd En
of de bus wel rijdt.

Lees ook: Datumloze dagen

Een van mijn hobby's

Ik dacht na

Onuitroeibaar

Eindeloos dobber ik maar.
Mijn handen slaan de kant los,
ik verlies elke roeispaan,
mijn gedachten lopen stuk.
Heen en weer
gaat het bootje in mijn hoofd.
Ik probeer te zwemmen,
maar er is niemand
die op je 17^e nog in zwemvleugeltjes gelooft.



Lees ook: Leven

Ik dwaal daar nu zo'n beetje

Steentjes rapen langs de horizon
druppels van het zachte water
vallen in de aarde.
Op de paden
bewaar ik in mijn broekzakken
de golfjes van mijn gedachten
niet geloven dat het kon.
Dit is nu hoe ik mezelf volg
vergeten na te denken
aan de horizon.

Lees ook: Momentje

Complimentje voor alle wandelaars

  

Lees ook: Stoepgedachten en Stoepgedichten

Troost is water dat je opdweilt

Als ik het niet meer weet,
stel ik een vraag
Zoiets als:
Wie ben je nog
als je alles vergeet?

Of simpel:
Hoe was je dag vandaag?

Maar liever hoor ik
van jou, dat je klaagt:
Ik heb je gemist

En:
Ik kom je troosten,
zonder dat je er om vraagt.


Lees ook: Wil degene die op mijn pad komt nu opstaan?