Poëzieavond

Eindelijk was het dan 28 juni, de dag van de, deels door mij georganiseerde, poëzieavond. Ik ga niet alle mooie dingen in woorden uitleggen nu, dan had je er maar bij moeten zijn, het was namelijk een heerlijke prachtavond! Het was nog onzeker of we naar buiten konden in verband met het onweer, maar we hebben het wel gedaan.

Wat ik hier wel wil laten zien, zijn een aantal gedichten van de avond. Zelf heb ik de volgende gedichten voorgedragen: In gesprek met mezelf, Maandag, Altijd maar, altijd maar denken.

Samen met Floor heb ik een dialooggedicht voorgedragen. We hadden nog wat stress om wie het af zou maken en of het af zou komen. Maar een paar uur voordat de avond begon, kreeg ik een mailtje waar het gedicht in stond:

Sanne: Jij bent elke zondag zakelijk brak, op de bank met een wibraweekendpak
Floor: Maar wat doe jij dan hele zondagen lang? Te kauwen op dropjes en te knutselen op je behang!

 Sanne: Ik slaap nachten vol en geef toe aan vermoeidheid als ik gaap
Floor: En ik ben dat meisje bij geschiedenis, je weet wel… die valt altijd in slaap 

Sanne: Een chaos van chaos stresst tussen ons in
Floor: een drukke wereld zonder eind of begin

Sanne: minpunten, pluspunten, kwaliteiten en kwantiteiten
Floor: accepteer het maar, zonder te verwijten 

Sanne: wie ik ben
Floor: en wie jij bent

 Sanne: en wat we samen zijn
Floor: wie zijn wij? En wat als je aan ons twijfelt? 

Sanne: dan zijn we nog steeds wij
Floor: want ieder kent z’n kracht, ieder kent z’n zij 

Sanne: en van alles verbindt ons met elkaar
Floor: totdat de handen en woorden in één vallen 

Sanne: maar dat zal nooit gebeuren
Floor: want ons wij is nou eenmaal nooit klaar.

Een grote verrassing was het gedicht van mijn wiskunde leraar. Hij heeft een sonnet voor/over me geschreven:

In het sonnetje

Zeg kennen jullie Sanne van Balen?
Haar kamer is vast beladen met prijzen
Ze won al veel bekers, veel geld en veel reizen
Ze draagt ook vaan voor in stampvolle zalen

Ze brengt dan een menigte geheel buiten zinnen
De mensen, ze zingen en dansen en raken bezopen
Je ziet bij zo'n optreden ook veel groupies rondlopen
Die komen na afloop de kleedkamer binnen

Ach, ik zou willen dat ik het kon
Maar dat niveau zal ik niet halen
Voor mij geen drank, drugs, seks, acrostichon

En ook deze avond geen finale
Men geeft de bloemen en de boekenbon
Toch altijd weer aan Sanne van Balen 



Op deze foto zie je het fluistergedicht; gedicht doorfluisteren en dan horen wat er van overgebleven is.

Stoepgedichten

In de aanloop naar de poëzie avond die gisteravond plaatsvond op school (verslag in de volgende post!), zijn er elke ochtend op het schoolplein gedichten verschenen. Telkens heeft iemand anders met stoepkrijt de aandacht gevestigd op de poëzieavond en op hoe prachtig gedichten kunnen zijn.

[slideshow]

Sanne van Balen

Trek je kleren uit
trek je gedachten uit
trek je nachten uit
we gaan zwemmen
voor de schaamte uit

Andrea Snippe

Naar de letters zoeken
Ze vinden in je theeleutje
Er achter elkaar woorden mee maken
Uit de suikerpot de laatste
Inspiratie halen
En dan voordragen
Aan je koffie

Floor Veldhuis

Vind je me lief
Vraag ik de wereld
Zo ja, mag ik dan
De zon van je stelen?
dan kan ik die onder
Alle lieve mensen
Verdelen

 Hanna Braams

Ik weet niet of je het weet
Van horen zeggen
Zie je het dan niet?
Moet je maar eens voelen
Dan heb je geweten

Jelena Hoorn

Je maakt me kapot
met je scherven van geluk
ik schaam me rot
want bij mij gaat alles stuk

Op je hoge hakken
Paradeer je door de straat
Op je hoge hakken
Ben je wel altijd te laat

 

Anders

Dag lieve wereld
nu is het maar eens
afgelopen.
Blijdschap was zo zwaar
dat ik nu denk:
Ik stop met lachen
en kies voor een leven
met bezwaar.

Lees ook: Leven

En ik was ook een kind

En mijn benen waren lang
Nog langer dan de bomen
En de huizen
En de grachten
En de sluizen

Hier ben ik lang
Langer dan elke man
En elke vrouw
En kind
En vogel
En wind

Madurodam

Lees ook: Ouder

Afgelopen woensdag

Laten we een compromis maken; we zijn er voor elkaar.
Niemand is perfect, jij niet, ik niet en dat maakt ook niet uit, want we zijn mensen.

-Hoewel ik dat tegenwoordig een zwaar zwak excuus vind, want deal er maar eens mee dan, dat je een mens bent-

Ik denk dat we wel kunnen proberen om in onze perfectieloosheid elkaars imperfectie te accepteren en om moeten proberen te draaien in iets wat perfecter is, en dat we dat vooral ook moeten durven. - Ja durven, ik durfde namelijk afgelopen woensdag niet. jij was extreem vrolijk in jezelf, ik zat naast je in mezelf ongeveer te huilen -

Toen gaf ik woensdag de schuld van mijn gevoel, maar daarmee zijn mijn huilbuien niet afgelopen;

de woensdag is nog niet afgelopen

Maar laten wij dan, vandaag op zondag, proberen een tijdje perfect te zijn,
tot het weer woensdag wordt.

Lees ook: Ontdekking

Wie ik zou zijn

In een nieuw soort avondrood
zag ik mezelf
als een vogel in de lucht
mijn volle glorie vloog
mijn vleugels strekten zich uit
tot het leven na de dood
ademhappend strijk ik neer
het is donker
maar in het volgende avondrood
vlieg ik alweer.



Lees ook: Het zal wel weer morgen worden en Mezelf

Scherven brengen geluk

De bom viel
Naakt
Boven op de bloempot
die toen
in scherven uiteenspatte
En mij mijn waarheid gaf:
Ik ben de bloem
en zonder pot
is de wereld veel groter.

Lees ook: Ontdekking

 

Belichaming van een groot geluk

Vriendelijk kijk je me aan
zo lelijk als je bent
een bochel op je rug
en krom als een banaan
maar je ogen
die lieve bruine ogen
ik kijk je aan
liefde
dat gaat- dus niet-
om het lichaam.

Lees ook: Liefdesblad

 

Vandaag ben ik er eens niet

Zachtjes ruisend
zweeg het strand
Ik roerde de emmertjes
door het zoute water
Zinkende stappen
als een schip op de bank
Vlug keek ik naar de zon
en werd een korrel zand

Lees ook: Momentje

 

Dezelfde reeks dingen

Op een ochtend werd ik wakker
En dacht:

Nu ga ik opstaan
Voorgoed en voor altijd

Ik ga niet meer naar bed
Geen korte zondagen meer
na lange nachten.

Maar ik krab op mijn hoofd
en sla mijn benen over de rand

Ik loop naar beneden
Eerst koffie
En de krant

Lees ook: Mijn generatie is zakelijk brak

In een restaurant

Een vork
en een mes
water in een fles
een kaars
en een potje zout
uit eten
voelt zo anders
en ook
gezellig vertrouwd.

lees ook: het probleem van koken

Het zal wel weer morgen worden

Zo, de dag van de waarheid
een schaduw,
een onzichtbaar licht
ik hoor het zwijgen
en verlies alle kracht
om in deze werkelijkheid
te verblijven.
Op de vlucht
voor de dag van morgen.

lees ook: datumloze dagen

 

De as

Liefde in een ballon
mijn haren in de wind
ogen vol tranen
en ik zwaai je handen uit
daar vlucht je
naar de hemel toe.

Ik laat je gaan,
mijn liefde
in de lucht
komt er geen einde aan.

Lees ook: Schrap me

Klankenspel

De klank van een portemonnee
De klank van een wc
De klank van neem me mee
De klank van ik tel voor twee
De klank van

Nee

Zo klink ik
als ik weer eens moet

Nee

een klank die het niet doet

Lees ook: Twee geluiden en sprakeloos verliefd

Alles waait nu ook in mij

4 juni 2011

Dag stad, dag leven
ik ga
ik vertrek
op mijn eigen houtje
op mijn Vélo
met de koffer
met de bril.
Dag stad, dag leven
ik ga alles
ergens anders beleven. 

Daar staat het dan, op pagina 68 in de Doe Maar Dicht Maar jongerenpoëzie bundel 2011, mijn gedichtje. Gisteravond werd in de Oosterpoort in Groningen de bundel gepresenteerd waar de 100 beste gedichten in staan. Duizenden zelfgeschreven gedichten werden ingestuurd door jongeren tussen de 12 en 19 jaar uit heel Nederland.

's Middags mocht ik een masterclass 'voordragen' van Tjitse Hofman bijwonen waar ik mijn gedicht op muziek heb leren voordragen. Ik weet nu ook hoe je een microfoon op de goede hoogte moet zetten, dat is altijd prettig om te kunnen.

Zaterdag 4 juni 2011: een hele geslaagde dag!

Van papa

Om van poëzie te leven,
is weinigen gegeven,
maar om poëzie te geven,
is iets om voor te leven.

Deze tekst heeft heeft papa vanmorgen voordat hij naar zijn werk ging in alle vroegte op een briefje voor me achter gelaten.

Gewoon vandaag

Alles aan vandaag is zo schoon
was die perfectie altijd maar zo gewoon.

(On)zichtbaar

Dag licht, dag lucht, dag nacht
Zien jullie mij?
Ik jullie wel
Nou ja,
jou niet misschien; lucht.
Maar licht zie ik wel,
of althans,
de weerkaatsing ervan.
De nacht dan?
Zie ik jou wel?
Nee,
maar wel als de maan
even naar me lacht.
Dan zie ik alles in een helder licht
zo helder
dat zelfs de lucht
even naar adem hapt
en zucht.

Lees ook: Nachtspiegel