Examen economie

Ik kijk op de klok
die de wijzers op de helft laat vallen.
De begrijpelijke stilte
heeft de zaal
nog steeds in zijn macht
en om me heen
zie ik woeste pennen.

De surveillant kijkt me aan
ik glimlach -betrapt-
en besluit
om verder met deze
onvoldoende te gaan.

Lees ook: PTA aardrijkskunde en Economie

Tijdsbeeldje

Ik sta naast de regen
en wacht op de drup,
want jongens
wat is het leven toch druk.

Wereldliefde

Een kusje op de wereld
want hij is zo lief
Ik omhels hem
en knuffel bergen liefde.
Morgen samen op de fiets.
Wanhopig verliefd,
zoiets.

Lees ook: Sprakeloos verliefd

Kleine Flora

Vanmorgen was er een geval
van dat de deur open was
de poes liep naar buiten
en papa vertelde:
'hij moet een plas.'
Maar het kleine meisje schudde nee
'dat moet op de wc.'

Lees ook: En ook ik was een kind

Verloren tijdperken bijeen harken

Ik zou in de wind, de wolken willen raden
waar de kleine kinderen,
konijnen en teddyberen zien
Ik had ze op de foto willen zetten
Zodat ik nu, nog eens
In mijn dromen zou kunnen bladeren
Ik deed het niet
En nu in een verloren tijdperk
Droom ik van dingen
die de herinneringen nauwelijks benaderen.

Lees ook: dromen in het daglicht

Literaire Canon

Een actueelheid
zwom niet
door mijn daglicht.
Ik las Couperus
en verdween tussen
de wijzers van de tijd.
Tranen van melancholie
verdorden mijn wangen,
de krant wapperde
in de tocht onder de deur.
Ik las twee woorden
naast mijn boek,
nieuwe gedachten
vlogen in het licht
van de morgenzon,
ik was niet meer alleen,
Couperus als iets actueels,
hopelijk
de literaire canon.

Lees ook: Beschouwing

Zeiktijd

Wat willen we,
waar gaan we heen
Elke minuut
vergaat de wereld
Het is meer en meer
alles of niets.
Een identiteit;
wie zijn wij eigenlijk?
Liever wat meer zekerheid
waar we leven
en in welke tijd.
Kritiek op de maatschappij,
hou er toch mee op.
Leef een eigen leven
En heb minder schijt.

Lees ook: Mijn generatie is zakelijk brak

Abondance

Het is tijd
of al te laat
ik heb besloten
niet, wil ik je weer zien
je vertrekt
het is vanaf vandaag
sindsdien.

Lees ook: Vreemd gaan

Adembenemend

Wie zal mij redden?

Een verheven vorm van lijden
van de melancholie
in verbinding met grote vrees
en diepe vertwijfeling.
In de hersenschimmen:
de angst van glas te zijn
en te breken.

Inspiratiebron was hier: Eline Vere door Louis Couperus

Paraplu weer

Slootjes water
krioelen als mieren
over de stoep.
Natte sliertjes
gaan in een slinger
naar beneden.
Één blaadje en
de kleine rivier
verandert zijn pad.
Water op de stoep
uiteindelijk
is alles nat.

Lees ook: Water

Dronken van de nacht

Waarom zou ik niet midden in de nacht
als de kaars afgebrand is,
niemand me meer wakker houdt
en alles om me heen is koud,
waarom zou ik juist dan niet,
opstaan en in het diepste licht
van een of andere maan
mijn woorden vangen in een laptop
weer gaan slapen,
de volgende ochtend kijken
en denken :
Hé wat had ik gisteravond allemaal op?

Lees ook: Dromen in het daglicht

De stervende dichter

Mijn hoofd
Een oceaan van niets
Nergens rotsen en riffen
geen wrakschepen
of verloren schatten.

Er komt geen woord meer uit
Ik ben verdrietig
Mijn hoofd is week als
zeebeschuit.

Ik sla mezelf met de peddel
en spring van het dek.

Maar er is niets in mijn hoofd
Het licht zakt weg;
alles dooft.

Lees ook: Verschrikkelijk

Boeken

Verloren in de zwart witte strepen
waarin woorden de zinnen
nieuwe werelden laten creëren.
Mijn bedlampje
blijft voor eeuwig aan
zelfs tot na de laatste pagina
blijf ik wakker
en ga de letters
in mijn dromen achterna.

Lees ook: Leesmonsters

Het is niet alleen het gras

Woelig staart het gras me aan
Het is lang
Het lijkt me
Alsof alles opeens lang is

Mijn gedachten zijn lang
De dagen zijn lang
En de nachten langer
Zelfs de tijd
Is te lang

Gras raakt nooit in de knoop
Niet zo erg als ik
Soms

Takjes vallen uit de bomen
Ik zucht
Zou ik
Als alles toch langer is,
verder komen?

Lees ook: PTA Aardrijkskunde

Mistig

Ik zie een lucht die in slaap valt
Boven roze strepen
lost de warme deken op
Het is een mist
die zich uitrekt
en de wereld
in een diepe omhelzing
toedekt.

Vlucht

Weg gaan de blikken
door het raam
ze laat dromen
naar buiten gaan.
Eenzaam en zwevend
boven de losse wereld
Balancerend
vlucht ze door het raam
ze zwaait,
maar iedereen laat haar gaan.

Lees ook: Patroon