Mijn profeet

Het buurmeisje op de camping
had ik de rol toebedeeld
van profeet
zij wist er niks van
maar in haar woorden
(die ik afluisterde tijdens het ontbijt
als zij met haar moeder Bifiworsten at)
hoorde ik hoe ze me probeerde te zeggen
dat ik moest transformeren
in dingen die ik gemiddeld schreef

- die ik schreef omdat ik dacht dat ik moest schrijven
en omdat men zei dat ik dat wel kon, schrijven,
in Friesland betekent kon trouwens hetzelfde als ken,
wat erg verwarrend is
als jij niet Fries bent, en iemand aan je vraagt
of je hem wel kon -

ik was saai, ik was uit,
uit als een uitgelubberde trui
die te vaak gewassen is en te vaak aan de waslijn heeft gehangen

de profeet zei dingen die mijn leven veranderden:
'kijk, hier heb ik een muggenbult, en hier, en hier,
en hier lijkt het op een nietje met twee nietgaten.'

'mama, als je aan ranja denkt, denk je meteen aan rode limonade
maar mama, als je aan ranja denkt dan denk je niet zo 1 2 3 aan
een soort gele limonade. Het lijkt een beetje op Bifiworsten’.

Sindsdien, probeer ik te schrijven
zoals zij het leven beschreef;

hoe het leven neerkomt
op de eenvoud van het eten van Bifiworsten.


Lees ook: De draagkracht van onbegrip

Verdronken in een gevaarlijk cliché

Ze woonde van haar levens
delen in de vijver;
tussen vissen
haar eenzaamheid wegzwemmend,
pratend tegen verzonken schepen
die op de bodem schatten behuisden.
uit de diepte van de lucht duiken
naar het donkerste
wat boven water niet zichtbaar was.
Wat nog meer niet zichtbaar was,
waren de slierten alg
waarachter haar haren zich verstopten,
de schubbige kleur van haar blozende wangen
en de doorgelopen ogen.
Haar vriendinnen vierden feesten in de tuin
de vijver lag er verloren bij,
zij keek van onderaf toe
op het klotsende rumoer van
hoe ze zou moeten zijn
hoe ze zich zou moeten gedragen
hoe ze vergeten leek te zijn.
Ze woonde haar levens
in een vijver van verdriet
ze vulde elke dag het water aan,
gaf de vissen eten,
en koesterde de schatten
maar om te blijven drijven, hielp het niet
en leren zwemmen
even min.

Lees ook: Onuitroeibaar

De draagkracht van onbegrip

Wat ik niet begrijp
is het zeggen van;
dat is het enige wat me nog op de been houdt.

Wat zou er gebeuren als dat enige er niet was geweest?
Zou je dood neergevallen zijn?
in de meeste gevallen is dat niet zo
tenzij
iemand met een pistool voor je staat
en je neer wil schieten,
maar dan hoef je het niet te zeggen
het is al duidelijk genoeg.

Ik bedoel zo'n moment
dat je met een vriendin een intiem gesprek voert
waarin ze je vertelt
dat de gedachte dat hij misschien aan haar denkt
het enige is wat haar nog op de been houdt.

Ik begrijp dat niet,
niet wanneer ze nog gewoon op twee benen
tegelijkertijd de gordijnen aan het naaien is,
want dat moet ook gebeuren.

Wat zou er gebeuren
als dat enige je niet meer op de been zou houden

ik kan het me niet voorstellen
misschien is dat ook wel de bedoeling ervan

dat mijn benen niet ophouden
bij mijn voorstellingsvermogen.


Lees ook: Maar dat geheel terzijde

Het paradijs

In de tuin die ik plantte,
stond een dode boom
jij liet er rozen in groeien.



Lees ook: Wereldliefde

Even vergeten

Ik besefte
hoe de wind
hoe de zee
hoe het strand

mij in ontelbare richtingen
uit mijzelf trok

langzaam vloog ik terug

naar het lichaam
dat ik bruingebakken
op een handdoekje had laten liggen.

Lees ook: Ik verwaai nog niet

De klank van zand

Ik zag
hoe de wind
aan de haren van het strand trok,
hoe ze vocht
voor de luwte van het golvende zout:

Ik zag
hoe het kind
aan de steel van de schep trok,
hoe het vocht
voor de stevigheid van het nieuwe kasteel.

Ik zag
hoe het vriendje
aan de kluwen van hetzelfde zand trok,
hoe het vocht
voor dezelfde plek van hetzelfde kasteel.

Ik zag
hoe de wind
aan de kelen van de kinderen trok,
hoe ze vocht
voor het bereik van de verste klank.

En ik zag ook
hoe de moeder
aan de haren van het kind trok,
hoe ze vocht
voor de stilte van het schreeuwende geluid.

Zo maakbaar is een kasteel

en zo maakbaar is stilte.


Lees ook: De klank van 

Weekeloos

Op maandag
huilde ze vanaf kwart voor negen.
Op dinsdag
probeerde ze haar wangen droog te vegen.
Op woensdag
verloor ze haar glans.
Op donderdag
liep ze achter zichzelf langs.
Op vrijdag
droomde ze over geluk.
En op zaterdag
brak ze haar spiegel stuk.
Einde op zondag.

Lees ook: gevoelig als glas

Dezelfde golflengte

Wij golven goed met elkaar,
maar oceanen overspoelen mij
met heimwee en gemis.

Ik droom over zorgen
grote dingen
die me achtervolgen in mijn dromen.

Slapen doe ik niet
ik dein onder de lakens
op onze golven
die mij nu eenzaam maken.

Ik kruip in de kleine ruimte
dat warme plekje
waar ik herinneringen bewaar,

ik speel elke film
van voor tot achter
in dubbele slowmotion af

missen doe ik nog,
maar gelukkig ben ik nog veel meer.

Lees ook: Ik hoop dat het niet zo is

Ik en de buurvrouw I

Ik ben de laatste tijd
in van die rare stemmingen
dat ik de buurvrouw op wil bellen
om haar te vragen
of ze ook zin heeft
om met mij de hond uit te laten.
Niet dat wij een hond hebben
en zij ook niet.
Maar de buurvrouw haar broer is net overleden
ze stond in de tuin om afleiding te zoeken
ik zwaaide
en ze liet per ongeluk de tuinslang vallen
om terug te kunnen zwaaien.
Ze heeft altijd zo'n pech
niet per se in de zin van dat ze nooit de loterij wint
die heeft ze ook nog niet gewonnen,
maar dat doet er niet toe.
Zou ze eigenlijk wel mee doen?
Als ze de postcodeloterij zou winnen,
zou ze best rijk zijn
niet zo rijk als wij,
want als wij de postcodeloterij zouden winnen
hoefden we die met niemand te delen
wij hebben geen buren
hoe komen we dan aan een buurvrouw?
De buurvrouw woont een straat verderop
het eerste huis, dat met die schapen
die schapen waarover mijn zusje
achterop de fiets tegen mijn vader in de lente zei:
Kijk papa, dat lammetje zwaait naar mij.
De buurvrouw heeft meer pech
in de zin van het leven
ze moet hard werken
en de zon komt ook niet altijd aanwaaien
want bij de koffie
als ze komt schoonmaken
klaagt ze wel eens over de bloemkool
die in de tuin niet opkomt, of de sperziebonen.
Ik vraag me af
wie er voor de buurvrouw opkomt?

zelfs al was je nog geen verre vriendinnen

Ik hoorde laatst
voor niet elke begrafenis
behoef je een uitnodigingskaart
langskomen op de kof
voor het leed van de ander
jezelf laten beseffen|
alles wordt ooit stof.

Maar gek leek me dat toch
gratis naar binnen, doen alsof
zelfs al was je nog geen verre vriendinnen
het betwijfelt mij,
voor wie leven we dan nog?

Lees ook: De as

Skûtsjesilen

Zij vatte de dag samen
onder zwaarden
die wapperend als de zeilen
het omgekeerde van de wind
belangrijk maken.

Vechtend voor je stem
die niet voor de golfslag uit zwemt.

Overwinnend huilen in de regen

verstond zij
de geschiedenis van de kunst

in het woordenspel
van knipogende kajuitramen,
brekende bruggen
en rillende relingen

alles samen te vatten.

De horizon kwam in zicht.


Lees ook: Hoe je een boot doopt