Dagboek

Alsof er eerder naar de kaars geblazen was
dan dat er daadwerkelijk licht brak.

wat er gezegd werd, bleef kleven
tussen de geschreven pagina’s van een heel leven

als inkt druipen wij door elkaar heen
verhalen van vroeger tot nu niet meer

ingeslapen gevangen in een geschiedenis
die doordrukt in het getij van komen en gaan

om te zien, hoe alles als stof 
over de wereld zou vallen
iedereen die ik ken, zal omarmen

staan wij hier
ademen de kracht van wat er is en wat niet

de kaars blaast nog helder licht
al is dat niet te zien

op het eerste gezicht.

Ter gelegenheid van het afscheid van Omama.

Ontaarden

Ik kocht een legging
niet om me voor te stellen
dat ik nog leefde

Juist om te zien, hoe ik als stof
over de wereld zou vallen
iedereen die ik ken, kon omarmen

het gelijkstaan aan dood
zat in die legging,

ik liep er in rond
en hing aan de draden van het theater

wachtend tot het licht aan zou gaan
of het doek zou vallen

de invloed is voor je begint al bepaald
je kunt je begin niet eens kiezen

om te ontaarden is geen wonder
dat de bloempot zolang de vorst heeft overleefd

dat is het wonder.


Lees ook: De Koekenpan

En daar buiten was nog veel meer

Het weerklinkt in de witregels
die jij zo mooi zou kunnen voorlezen.

Samen zijn wij clichés, vergist in de eenvoud,
het is niet genoeg

om alleen op papier te blijven.



Lees ook het boek: The Fault in Our Stars - John Green

Op het hertengazon

 b




Lees ook: Het verschil tussen mens en dier

Lola wist het wel

Dit is het goede leven
zei Lola, op het feest
wat is het goede leven
vroeg ik

ik ken alle woorden
voor de onwetendheid

Lola zegt dat het roken op een woonboot is

ze ruikt de kracht van eenzaamheid niet
Lola wil niet weten hoe alles nog niet zit
en ik mag haar niet voorliegen
met wat ik wil bedoelen

dit is het goede leven:

het geluk dat ik niet kreeg uitgelegd
en Lola wel
terwijl ze niets had gezegd.

Lees ook: en ik bleef maar missen

Ronde twee

Markeerpunt

Ik wil de deur open doen met nieuwe bloemen
de beste wensen voor alle ongelukkige mensen

Wat denken we nou
we markeren de tijd
die zo gemerkt elk moment beperkt.

De drempel is al ingesleten van onze voeten
hier, in de tekst die we soms vergeten
horen we toch stemmen;

een nieuwe bladzijde aanbreken,
zo zonde van het wit
als er eenmaal pen op zit.

We moesten de contouren alweer
willen inlijven,
maar laat de zinnen

we gaan beginnen.

Lees ook: Nieuwjaarsgedicht

Bel me

Morgen gaan ze weer
de vijanden

het is zoveel lichter
tussen de letters van mijn naam
jouw geschiedenis zal een mooie zijn
te goed, om te vertellen

hoe ik paniek vond in de sneeuw
hallucineerde onder de douche
en stemmen hoorde tot in de nacht
al die gevaarlijke tochten die ik
binnen de badkamertegels doorbracht.

Ik hing mijn 06 nummers
op speurtochtbriefjes door het bos
Bel me
de herten laten me niet meer los

kreupelend door het wit van het
ongebleekte bot, scheurde ik mijn huid
toen wist ik:
vijanden,
het spel is uit.

Lees ook: Samen
 

Polijsten

Ik vraag mij af
of er in het zijn van ons, ook meerdere wezen bestaan
kinderen die verdwaalden, in liefde van de bovenste plank
plank, waar ik mijn schoenen bewaar
de dozen met geheimen, sleutels voor mijn deuren.

Ik vraag mij af
of ik het wel ben, die in mijn lichaam zich voortbeweegt
normaal gedraag ik mij, maar ben ik mij
want in mij verdraag ik alleen de wezen,
ik ben het kind
dat zelfs met ouders, de weg niet vindt.


Lees ook: Wie heeft de angst bedacht?

Nieuwjaarsgedicht

1 januari 2013



Ongewist

Omdat er toch een eind zal komen,
aan elk verhaal
ongeacht geschreven in welke taal

dit boek is zijn laatste bladzijde voorbij

tweeduizendtwaalf wil steviger ingebonden
in onze kast gegrift staan.

Wat leren we van een wereld die niet is onder gegaan
wat doen we met de kennis
de weet, dat we nog altijd bestaan.

Leren we de vloer aan te vegen
met onze eigen waanbeelden,
onze angsten voor de onbekende toekomst
en de grens die nu is verlegd,

geleefde woorden wegen zwaarder
blijven langer in elk geheugen ongewist staan
de twaalf is toe aan een boekenkast
je kunt haar nog wel openslaan,

het einde van dit jaar werd een kwestie van geduld
je voelt het nieuwe verhaal beginnen
al is tweeduizenddertien nog in haar nevelen gehuld.