Vertraging

Het is zo makkelijk
om weg te gaan, een vallend blad te zijn

nerven in je huid gekerfd
gekleurd tot dieprood en dan verder

het heeft gestormd
maar jij dwarrelt nog

het is moeilijker te blijven
niet naar buiten kijken
achter glas zitten zwijgen.

Lees ook: onderweg

Jouw favoriete lichaam

Ik was een helderziende vrouw
zag mijn geleefde leven al voorbij zijn

in gekleurde vellen vertelde ik iedereen:
dit ben jij .

Voordat tijd zich in mij kon beperken
was ik al relevant

ze vroegen zich af
was mijn geboorte omgekeerd geweest,

ik was geen witte dwerg, gebroken nevel
geen taal liet mij vangen.

Niemand kan voorspellen
waar ik heen ben gegaan

niemand kan voorspellen
of ik heb bestaan.

Oprecht

Het is heel moeilijk
om er niets bij te verzinnen,
maar het meeste hoef ik niet te weten.

Ik eis geen jonge vogelachtige oevergolven
want zo ben ik niet.

Het voorrecht om een mooi gedicht te zijn
die dingen, moet je onthouden.

Lees ook: Zo gaat het toch

Loos

er is niemand om sorry tegen te zeggen
er is niemand om een rijstkorrel te geven

zoals het is
zijn wij niet

er is een wereld om op rond te draaien
het is aan niemand het woord
te zeggen: links- of rechtsom

Verstaanbaar

Ik wilde zeggen
tegen jou -
Ik wilde zeggen
weetje -

maar het werd niet gezegd.

Passieve zinnen lijden zo
als ze worden uitgesproken.

Jij bent geen probleem

De kast hangt mijn definities uit
ik draag mijn figuurlijkheid.
De plekken waar je woont
je naaktheid weer uitdeed.
Wanneer de dag aanbreekt
om je winterjas aan te doen
het is een risico,
maar geen probleem
als je alles netjes ophangt.

Lees ook: Het paradijs

Omdat

Omdat ik in rook op ga
als mijn stem gebarsten is

afbeelding source

Opening culturele seizoen

Dat was weer een geslaagde opening van het nieuwe culturele seizoen! Het doet me beseffen dat ik al over de helft ben van mijn gemeentedichterschap. Tot en met juni 2014 zal ik Smallingerland nog met poëzie versieren. Laten we dit jaar in gesprek gaan over kunst en cultuur. Ik vind het zo ontzettend leuk om te zien wat er in hoofden van anderen speelt, wat ze mooi vinden en waar ze van genieten.
Leeuwarden wordt de culturele hoofdstad, in Drachten wordt volop verbouwd/gerenoveerd en gedaan aan de Lawei en Meldij, de bibliotheek is al weer een tijdje aan het genieten van de nieuwe uitstraling, het skûtsjejier is nog steeds aan de gang en er komen dit seizoen nog zoveel leuke dingen aan. Dat betekent veel stof om over te praten en van te gaan genieten!

In gesprek

Zoals we deuren open doen
en weer dicht

zoals we wonen in het trappenhuis

omdat we vertellen over gisteren
de dagen, de morgen, de koekjes en de thee

we horen wat op de treden gespreid ligt
kijken naar wat verblijft buiten zicht.

Zoals het licht aan gaat
de gordijnen open

zoals we in ons lichaam wakker worden
en weer gaan slapen

zoals we moeten wonen in het trappenhuis
daar waar we het dagelijkse leven
in bijzonderheden doorlopen.



Lees ook: Open die deur!

Ge woorden

Ik ben dikker geworden
in de zin van het woord.
In mijn stem brak
uit mijn lippen barsten
door dat vele verwoorden
zo was ik geworden.

Lees ook: Je haalt me de woorden uit de mond

Elke helft

Het regent niet.

Fietsers vlagen voor de stad uit
't ruist in de lucht.

Als het weer zich op de helft bevindt.

Trams dralen voor de dag uit
't huist in de lucht.

De zon schijnt nog.

Lees ook: Spiegelweer

Madelief

Laat mij kijken naar de tafel
weerloos en verweerd staat hij te staan.

De restjes van een gum
liggen als rolletjes onschuldig te zijn
je kunt niet alles gummen.

Mijn dochter noem ik later Madelief
omdat zij krassen in het tafelblad had.




Lees ook: Uitzicht met een vooruitzicht

Update

Vandaag mag ik er ook zijn
de dozen uitpakken
vlaggetjes ophangen
en hardop glimlachen.

Schrijfcursus

Hij zei dat de nacht geen lakens heeft
ontkrachtte mijn metafoor voor verstriktheid
niet begrijpend waar voor wie verbeelding is

ik zag duidelijk het realisme,
zijn werkelijkheid helder in twee zinnen.

Hij zag geen daglicht
ontkrachtte mijn hoop voor morgen
niet begrijpend waar voor wie het leven is

ik zag duidelijk het verlangen,
mijn liefde helder in twee zoenen.

Lees ook: Het paradijs

Beroepsdeformatie

Hij heeft last
van trombone benen.

Zoals het was

De kannen vullen tranen
mag ik wassen van de zee
de maan wil ons verlaten
geef me waterkruiken mee,

de halve nachten deinen
witte handen tonen groeven
de hitte van het land
ik liep te zeulen
gaf de longen lucht,
wat was er aan de hand,

ik droeg mijn kruiken
dacht het daglicht zacht te raken
niemand zou het zien
hoe water nooit zou praten.

Lees ook: De bedding

Hoe gaat het ook alweer

Ik laat mij inspireren door de letterlijkheid
maar schrijf het figuurlijk op.

De bedoeling om vaag te zijn
ongrijpbaar en mysterieus,

maar dan wel janken
omdat niemand opeens slim genoeg lijkt
te begrijpen wat je eigenlijk schrijft;

hoe slecht het gaat!!!
Niet vragen waar het zout staat,
nee, heel gewoon benoemen
hoe het met de witte korrels
achter het glas gaat.

Lees ook: Hoe gaat alles goed?

Het verlangens kwartet

IV. Een uitgevoerd verlangen

en waar ze de sprei terugsloeg
lagen afdrukken in het diepe laken
daar lag de nacht, gebroken veer
met fladderende zuchten
een briefje naast het bed:
“1-0”

Het verlangens kwartet

III. Een omwonden verlangen

Lakens denken aan jou

nog steeds jou

meer jou.

Lakens waar ik in lig

maar alleen de nacht
verwondert zich.

Het verlangens kwartet

II. Een slapend verlangen

Een glazen kist met
condens

als je de sleutel wist
kon je horen

hoe haar adem
zichtbaarder

hoe haar zucht
klonk, als wens.

Het verlangens kwartet

I. Een nachtelijk verlangen

Met veertjes blazen
verdekt opgesteld op de sprei

ze gaat schrijven, over mij

rollende inkt met balletjes
zo blauw en helder zacht,

ze gaat badmintonnen, tegen de nacht.

Ik heb een kwartet aan gedichten geschreven. Samen vormen ze een serie. Deze week laat ik in het teken staan van verlangens. De vier zal ik de komende dagen allemaal online zetten.

Het uitzicht en de uitweg

Video installatie in huiskamer 3 aan de Torenstraat
Culturele zondag - DADA - Parade der anderen


Zou ze weg willen uit waar ze vandaan kwam,
zoeken naar de herfst van andere dagen
bedenken wie ze was
waarom ze vernieuwd wil worden
moet je daar ook hulp bij vragen?

ze vallen van je wangen
van het lange hangen

verdwijnend aan de horizon
dromen van werelden gedompeld
in ander verlangen

want zo gaan de dingen
en daarom
zullen ze vliegen, verlaten, verder langen, vleugels vangen,

ze gaat

dromen tot echte dingen behangen.

  

 

Opening binnentuin Drachtster Lyceum

Open deuren,
hang bomen aan jassen op
in de wandelpaden wonen woorden
boeken fluisteren in talen
die we nooit eerder hoorden.

De tocht was niet waterdicht
boven knipoogde het dak
het zonlicht dicht,

waren we vergeten
dat lampen en verwarming
ook de ruimte besloegen,
steeds langer wachten
klachten die om stemmen vroegen.

De klank van zachte gangen
zo huiselijk en licht
hier leren mensen
groeien op
en verdwijnen uit het zicht.

Simmerdeis 2013

Zo zomers zonder jas
op blote voeten,
lees de zonnebrillen,
kleur het warme gras,

alles oogt zo mint
de tenten dansen
wapperende zeilen in de wind,

muzikanten zingen voor je mooiste lach
de waterballen waaien,
kunstwerken kronen dit tot de mooiste dag,

het is zomers buitenstebinnen
zie de waterlelies branden
de sfeer klinkt buiten zinnen,

warme briesjes op je blote huid,
o zomerdagen, in het zonlicht ziet alles er zo mooi uit.

Lees ook: Het zijn die…

Klankgedichten mogen zich bedrinken

Lees ook: Zwerven
 

Onvoorbereid

Ik weet het heus niet meer;
mijn telefoonnummer
of de plaats waar ik ooit woonde,

ik ben mijn geheugen kwijt
vergeten in een donkere nacht
de sleutels in de put gegooid
er niet bij nagedacht,

strompelend door de straten
huilend met de vraag
of iemand weet:
wordt het nog mooi weer vandaag?

Zebrapad

Ik wijs aan op welke stoeptegel
ik zou willen staan,

fluister de weg naar het harmonie orkest
ik zing in zware klanken
wapperend haar en
mensen die je moet bedanken,

ik luister zacht
zet stappen,
voor het zebrapad
houden mijn voeten wacht.

Lees ook: Klankenspel

Zijkant

In de berm gebeuren mooie dingen
aan de oever huist de kant
water is gevangen
de weg moet over land

hazelnoten vallen
de lucht hoest enkel grijs

ik weet niet hoe je moet vangen
wanneer mijn voeten glippen
op dit gladde ijs.



Lees ook: Witte muren

De jij in kunst

Dit gedicht schreef ik voor de opening van de expositie Tien van het kunstenaarscollectief Reflexyz.

Ik geef je tienen voor vandaag
speld je haren aan muren vast
zeefdruk je in glas
kijk of je in een lijst past.

Ik neem je mee in mijn hoofd
fluister de vervreemde zinnen.

Laten we hier samen staan,
de vergezichten vooruit.
De glazen kunnen klinken,
glimlachen zich bedrinken.

Zonder jou hier
keken ze niet om zich heen,

waren bomen geen papier
bleven stenen gewoon steen
was de toekomst blootleggen
de onbeantwoorde vraag

dus ik,
ik geef je tienen voor vandaag.

Het park roept me

Zo zat ik aan de keukentafel
hoorde eindeloos geroep

mijn voeten voerden verder
de eendjes in de lucht

zo zat ik op een bankje
riep het park bedankt
en  wandelde ik weer terug.

Lees ook: het park begreep het ook niet

Bibliotheek

Ter gelegenheid van de heropening van de bibliotheek Drachten schreef ik het volgende gedicht.

Apotheose

Ze stripte zeilen af
wist ze zelf
dat het niet zo eenvoudig was

aanhalingstekens hielden niets bij elkaar
punten vielen van de i
van knippen en plakken krijg je rare zinconstructies.

Wie kwam haar redden,
was vriendelijk, de geliefde engel:

Moeder, dragende elastiek
in haar nieuwe bestaan,
ze schonk koffie
namen thema’s nieuwe vormen aan.

Ze stripte zeilen af
de wind nam haar stoffen mee
verse pleisters op een zachte wond
wist ze zelf
hoe stralend ze nu stond.

Letter types

Schud mij uit
tel mijn lettergrepen
vroeger was ik Comic Sans,
nu zou ik willen dat ze me verwijten
hoe Times New Roman ik ben.

Mijn vingers vallen af
bot schijnt door de gordijnen
ik lijk dunner
schrijf met scherpere potloodlijnen.

Tussen schreven bouw ik mijn huis
stel de grootte in op 12
al ben ik ouder dan dat,

ik wil jong zijn
schrijven in een vorm
die nog niemand bedacht had.

Lees ook: Ze is lief

Wij moeten de moeite waard zijn

en de zee

over straten
langs bos, handen
water, landen

hij nam me tenminste mee.



Lees ook: Wil je me misschien even voor altijd vasthouden

Ruben en Julian

Wat we willen weten

Moeten we met taal elkaar begrijpen
moeten woorden aan grijpbaar zijn,
we grip hebben, begrijpen wat onbegrip is,

zijn veiligheidsspelden veilig,
hebben onechte waarheden ook iets echts,
kun je in de mist behalve niets
ook iets zien,

word je geboren om te luisteren met oren
om te zeggen wat zij al zeggen in dezelfde woorden
maar dan anders,
omdat andere dingen anders zijn – zoals zij,

welke woorden willen moeten
in dwangbuizen gewrongen worden
uitzingen wat een slaaplied kon zijn

moeten we vandaag,
moeten we antwoord geven op elke vraag,

moeten we vertalen wat niemand zeggen wil
wat moeten we als het zoals vandaag is,
zo stil?

Hoe gaat alles goed?

Omdat we ook best lief mogen zijn
ben ik vandaag anders
waai andere woorden door de gaten in mijn hand
vertel de vertrouwde zinnen
doe alsof we wonen, in een ander land.

We kussen driemaaldubbel lucht
het lijkt al zo lang geleden

omdat we ook best lief mogen zijn
wil ik vandaag met jou ruilen
jij bent mij en ik jou

zodat ze eerder vragen:
en hoe is het nou?

Lees ook: Wil degene die op mijn pad komt nu opstaan?

Ik begon te vermoeden dat ze me buitensloten

Lees ook: Troebel

Oorspronkelijke gesprekken

Vieze leugens

Ellen kijk me niet zo aan
ik ben vergeten je te schrijven
wist niet
wilde niet weten

hoe is het met mij?
De konijnen zijn ontsnapt
ik ben in mijn badjas gaan wonen
de douche doet het niet meer.

Met jou gaat het ook wel,
dat heb je al gezegd.

Ellen kijk niet te diep in mijn ogen
want Ellen, weet je,
of nee,

wanneer kom je weer eens
je beloftes beloven?

Lees ook: Niet echt tot rede te brengen

Het park begreep het ook niet

Toen ik die dag met de zon
in het park ging zitten

het was al veel te lang
dezelfde winter geweest

de lucht was niet vlekkeloos
wat mij weerspiegelde

hoe ga je uit de wind zitten
op een kale vlakte.

Lees ook: De bedding

De bedding

Ik droeg mijn waterkruiken,
zwom aan de overkant

oevers verstonden mijn gebed,
ik liep te stamelen
de droogte weg gedept.

Ik ben tegen dingen achter glas
het water kolkte
vroeg me af
hoe ver het nog zwemmen was.

Lees ook: wil je me misschien voor altijd even vasthouden

Met je

Op de kop staan
bloederig doorlopen
van voet tot hoofd
zou je me vast houden
zachtjes aanraken
omduwen en kussen
tot mijn hart gelooft.

Lees ook: Wereldliefde

Nostalgie

Een tuin met melancholische bomen
waar je wenend je jas ophangt
losse briefjes,
en je dagen afstrepend op kopieerpapier.

Vogels op de ramen tekenen,
meneer met lange grijze haren
hij hangt vandaag dieper door zijn knieën
weet ook hij het dan niet meer,

ik wou niets zeggen
want waar ik thuis was, huist een ander
nu voor even
en wacht de tijden af

we cirkelen rond
nietsvermoedend
tot we hier hangen

met onze takken glimlachend gegroeid
op de grond.

Lees ook: Afscheid nemen kan ik niet

Groeien

Zal ik jong zijn
de kus ademen
graven bezwerven en
de glimlach puur bederven

niet veel later kon ik zien
wie wat had gedaan
waarom niemand zou blijven
leek iedereen zonder dag te zeggen
weg te gaan

welke woorden namen mij in de mond
lieten me geloven
de aarde is-
de tijd is rond

laat me los,
ik zal wel zijn
eerst onbevangen, en later
bestaand uit nostalgie en verlangen.


Lees ook: Waar de schuld begint

Kunstroute

                                 

Ik heb het over jou

Staccato als het werende onweer
doelloos de tocht als het ware een
mond op mond beademing geven
het is warrig in mijn mist, en wie ik heb gemist

mijn voeten landen zelden op de grond
wervelend vraagt het antwoord me
de eenvoud nogmaals uit te leggen.

Er komt niemand op de thee
en niemand neemt koekjes mee.

Lees ook: Wie heeft de angst bedacht?

Erg lang zal het niet meer duren

B&W GIFs

Mag ik toch wel eens

Verdwaald als ik ooit was
mag ik toch wel eens
op mijn plek vallen,
de spijker op z’n kop slaan
de vangrails zelf opvangen,

of is het minder eenvoudig
de tijd niet zou houdbaar
en is de kleur op mijn wangen
al maanden over datum.


Lees ook: Op niveau

Cirkels

En ik ga vrolijk door met het maken van filmpjes



Zie ook: Als ik de wereld uit zou moeten schrijven

Misplaatst

Kippenvel

Mijn huid huilt in gladde oppervlakten
niet van angst voor onbekende ziektes, vreemdelingen,
de dood en andere dingen.

Waar ik niets van weet
hoef je ook niet te zeggen.

Dat mijn skelet meer tijd krijgt
om punten aan mijn bot te vijlen,
het door de huid heen prikt
en op kippenvel lijkt.


Lees ook: Lesjes

Licht dans ik

Wat is het met die schoonheid

ze wil gezien worden en moet
beter zijn dan jij

de schep brak in het zandkasteel dat
mijn nieuwe huis moest worden

in mijn lichaam moet ik wonen

zou het niet veel eerlijker zijn
lelijk te moeten sterven.

Duurzaamheid 2.0

Ik was een mooi skelet,
gegroeid uit de grond
gedragen door zwaartekracht,

een huilende zeemeermin
ze hield de oceaan vol,

we gaan de maan verliezen
ze rolt uit haar baan,

de wereld weet niet waar ze naartoe moet
de mens ontrafelt haar geraamte

het wordt tijd,
dat God weer wat doet.


Lees ook: Duurzaamheidsbeurs

Als ik de wereld uit zou moeten schrijven

Dit filmpje is de uitwerking van een 3D opdracht illustratie van de vooropleiding Minerva. Het gedicht is het uitgangspunt.



Als ik de wereld uit zou moeten schrijven

Het doet pijn mijn huid steeds opnieuw
met woorden in te smeren
schilfers dwarrelen als het ware onzichtbaar neer
mijn lippen zijn gebarsten, de context spreekt niet meer
mijn ogen kijken neer.

De wereld spreekt uit duizend monden
ondervoed en schreeuwend verwarren we elkaar

stickers mag je plakken,
nee geen pleisters, stickers
en stempelen kan natuurlijk
lekker stevig stempelen,
dat het brandmerken achterlaat
op je onschuldige glimlach.

Wie mag ik hier dan nog zijn,
op de manier dat het toegestaan wordt.

Ik kan alleen maar toekijken,
zien hoe mijn huid vol gekerfd wordt
hoe mijn ziel zichzelf laat mishandelen

en wat er van de wereld niet overblijft.

Zo gaat het toch

Wat ik wou zeggen weet ik niet meer,
wat ik wilde weten vrees ik niet meer
de kunst het niet te vertellen
zwijgen in de macht je taal te verstaan
om die vervolgens te vergeten

toen ik leerde lezen, schrijven
toen was het gedaan
overschaduwd door enthousiasme
brak het laatste tijdperk aan

steen verandert nooit meer in ijs
mijn lichaam warmt zich op

ik kan mijn eigen verleden herschrijven
maar het wereldse glipte tussen mijn vingers door
ik ben de fractie van een verworpen document
ik ben niet in staat te vechten
gelukkig was het al nooit aan mij, om hier te blijven.


Lees ook: Blijf anders nog even

Ochtenden

Ik weet niet wie je bent.

kan het stiller zijn dan vandaag
los zwevend
de kleur van vogels is de eerste vraag

ik weet niet wie je bent

mijn adem rijpt zich op jouw borst
kan het oneindiger zijn dan dit moment.


Lees ook: Het voorjaar begint toch op Valentijnsdag

Opening Skûtsjejier 2013

Honderd jaar aan het woord

Zonder water kan ik niet bestaan

Geef mij maar zwaartekracht
draag mij, lucht - breng mij verder
al waaiend bezorgde ik de vracht.

De wereld waarin ik woonde, gedempt
molens eindigden de verte
alleen de namen herinneren
wat er was, veranderde, de somberte.

Wanneer nu de wedstrijd begint;
het blauw slaat bleek grijs uit
ik dans haar tegemoet
golven als vulkanen
aan de kust huilt het vloed.

Ik spoel mijn boegbeeld schoon
zonder water kan ik niet bestaan

na honderd jaar
legt de geschiedenis mij, vandaag,
op de kade aan.



Lees ook: Skûtsjesilen

Voortdurend

Ik huis als een slak
in mijn clichés

een klevende geschiedenis
die zijn sporen na laat,

traag kom ik vooruit

een slepend proces
zelfs als ik mijn ogen sluit.

Lees ook: In een groot hart past ook niet alles

Blijf anders nog even

Deze dag zal nooit weer plaatsvinden
toch vroeg je me mijn leugens
met lippen te omlijsten
ik was het niet,
mijn verhalen schreven zichzelf
nooit meer bang zijn voor de kleur van daglicht
ik hoop dat je hebt gehuild, want
de morgen breekt al aan.



Lees ook: Polijsten

Het voorjaar begint toch op Valentijnsdag

Ik zag eens rozen staan
op het terras wilde ik zitten
het is mooi weer vandaag,

alleen, de lucht toont geen interesse
ook jij kijkt bleek
je wimpers knipperen zacht

ik zei, daar staan rozen,
en je keek.

Lees ook: Het paradijs

Wil je me misschien even voor altijd vasthouden

Als ik mezelf zou vasthouden,
waterdrager
licht boven de zon uit,

het is uitverkoop in mijn hart
je kunt je plek kopen
met complimenten, glimlachen

ik draag een jurk
vol met flarden,

wacht maar tot je me vindt -
de telefoon zal het niet doen
om twaalf uur praat ik niet meer
- wacht maar niet tot je me vindt,

het plafond staart altijd zo duidelijk terug
ik verkoop mijn vasthoudendheid
draag water op mijn rug.

Lees ook: Ontaarden

Oh, hoe het hoort

Oh mijn nagels vijlen, dat kon ik goed
oceanen van schilfers om jezelf in droog te leggen
het hoort je hoofd te luchten
maar ik bleef vijlen
om de zwarte randen,
te ontvluchten.

Voor wie ik sterven zou, die
was ik nog niet tegen gekomen
ik smeekte niet te schreeuwen
of om hulp te roepen,

tot ik ga staan

om te huilen om wie je bent geworden,
overal gesloten deuren
en de klok wil niet meer slaan.

Lees ook: Echt zijn

 

Na het feestje

Zij bleef zitten
verwilderd in de jurk,
haar neuzen kaalden
de zool sleet af.

Aflopen op het eind
is als omhoog vallen in de grond
op weg naar een andere wereld
dwars door de aarde is er geen weg terug.


Lees ook: Echt zijn

Shared Space

Poëzie

Sfeer, alsof er al niet genoeg gevuld moet worden
of mogen we een vraag stellen
echt, waar ben ik mee bezig, ja dan doe ik ook eens wat nuttigs
voici madame, vous aimez le monde, les gens, l’art?
Or is it just some fantasy?
verzinnen we het maar.
Soms denk ik het oneindige leven te hebben
gaat mijn oma dood
en lees ik mijn nieuwe lievelingsboek

- meestal valt er geen touw aan vast te knopen –

Al lees ik aan de andere kant
steeds dezelfde dingen in dezelfde krant.

Ik zou zuchten als ik de adem er nog voor had
al dat dromen en tegelijkertijd intellectueel discussiëren

ik vroeg mijn zusje praat mij bij
wij doen het over de jeugd van tegenwoordig
wat is de moraal van dat verhaal
op wie lijken wij, wat is onze maatschappij
de politiek gevormd met discokleuren
zonder smartphone zou je er niet meer bij horen.

Ik galm nog een beetje na in de waarheid van dit gesprek
kan ik offline nog bestaan

of is het afgelopen
zullen we alles alleen met de grootste moeite doorstaan.

Thuishoren

Wanneer het stil is, spreekt de aarde
ik vlecht mijn gedachten ineen
en adem de verhalen,

het is nu de tijd
om je voetsporen in de sneeuw te laten staan

dat je achterom kijkt, en weet
dat alleen jij het gelopen patroon begrijpt.


Lees ook: Dit is mijn naam

Dit is mijn naam

Ik ben een achtbaan zonder rails
mijn manen wapperen in de regen,
schreeuw de wind tegen.

Ik lees tien keer per dag mijn mails
ooit zal mijn mening niets meer wegen
niemand wil het weten, maar ik

ik ben niet gek,
alleen niet begrepen.
Lees ook: Uitzicht met een vooruitzicht

Het lezen over de relevantie van vriendschap en onveilige gebieden

Ik beschreef aan haar
wat ik al wist
en zij nog veel meer

ze was tenslotte toch ook de enige
in dat niemandsland van niemand en
waar alleen de muren me vertelden
dat ik er niet doorheen kon lopen

daar zag ik geen grenzen,
zij hield me bij elkaar
als het vasthouden aan de gedachte
dat je heus niet doodgaat wanneer
je weer moet relativeren - wat op relatief lijkt
zoals het internet, daar krijg je na één sigaret
al longkanker en een hartaanval van praktisch elke stijve spier.

Je lichaam is als een huis met vier muren om je te beperken

al zat zij echt onder mijn huid

alles wat wij weten
is toch ook maar irrelevant
als je leest over hoe besmettelijk liefde is
alleen maar door het vasthouden van je hand.


Lees ook: Ze is lief

Liebster Award

Genomineerd voor een Liebster Award door mijn lieve collega's van Boeklover!
Nou daar gaan we:

Regels

1. List 11 facts about yourself
2. Answer the 11 questions the blogger who nominated you left
3. Ask 11 new questions for those you nominate
4. Choose 11 bloggers with less than 200 followers to nominate
5. Go to each bloggers page and let them know about the award
6. Thank the person who nominated you and link back to their blog

11 feiten over mij
1. Ik heb 63 dagboeken.
2. Mijn lievelingsschrijver is Arthur Japin.
3. Ik heb een echte typ-machine waar de meeste van mijn gedicht hun oorsprong vinden.
4. Ik ben verslaafd aan tv-series; ik hou er nu ongeveer 14 bij.
5. Ik speel piano, maar dan wel alleen de clichés als Amélie en Yiruma.
6. Ik begin volgende week aan de vooropleiding van de kunstacademie in Groningen.
7. Ik drink thee het liefst de hele dag door.
8. Ik kan nooit te laat komen op afspraken.
9. Ik heb een kwart van ons huis in gebruik met mijn slaapkamer en atelier.
10. Ik ga in Amsterdam wonen na de zomer.
11. Mijn lievelingsschoenen zijn mijn turquoise Jeffrey Campbells.

De vragen van Katrien en Ellen

1. Fiets of OV?
Altijd met de fiets, want fietsen leegt mijn hoofd. Maar een studenten OV zou ik nu wel heel graag in mijn handen willen hebben. Want wat is het duur om even naar Groningen of Amsterdam op en neer te gaan. Het is immers wat te ver om vanuit dit Friese dorp naar zulke plaatsen te fietsen. 

2. Als je terug in de tijd zou kunnen reizen, naar welke periode zou je dan willen gaan?
Ik zou terug willen naar de prehistorie. Sinds ik de boeken van Jean M. Auel heb gelezen, lijkt het me ronduit fantastisch om voor een weekje mammoeten te slachten, bessen te plukken en in een grot te wonen. 

3. Welke krant lees je?
Ik lees vaak het Volkskrant Magazine. Met name de analyses van de boodschappenbriefjes vind ik leuk. Verder lees ik de Drachtster Courant en de Breeduit.

4. Wat studeer(de) je?
Ik ga Nederlands studeren aan de UvA volgend jaar! Op dit moment sta ik op het punt te beginnen aan de vooropleiding van de kunstacademie in Groningen. 

5. Zou je graag een regeringsleider zijn?
Als ik daarnaast nog zou kunnen schilderen, dichten enz. dan zou het me wat lijken. Ik hou wel van organiseren van beleid uitzetten. Alleen zou ik het fijn vinden als ik een van mijn vriendinnen voor alle economische vraagstukken kon inzetten. 
Hmm, ik denk dat ik dit wat te idyllisch zie. Nee, doe toch maar niet dan..

6. Naar wie kijk je op?
Ik kijk op naar al mijn favoriete dichters en schrijvers en Lana del Rey. 

7. Qwerty of azerty? (Het gaat over je toetsenbord)
Qwerty.

8. Online of in de winkel?
Online wat betreft muziek. Maar boeken haal ik toch het liefste uit de winkel. 

9. Welke grens wil je graag verleggen?
De grens van begrip. De grens van de mensheid. Ik zie zo vaak mensen, maar geen mensheid. Ik zou de grens willen verleggen tot meer begrip van mens tot mens, minder eigenbelang en meer liefde om iedereen om je heen van de ondergang te willen redden, is. (Welke ondergang dat ook maar mag zijn.)

10. Is je glas halfvol of halfleeg?
Overduidelijk halfleeg, ik heb mijn klaagmuren altijd hard nodig. 

11. Speel je een muziekinstrument?
Ik speel dus piano. Al mijn hele leven lang, al ben ik pas echt begonnen met oefenen toen ik van pianoles af was, na 5 jaar.

Mijn vragen

1. Wat is je favoriete kunstwerk?
2. Zomer of winter?
3. Met welke persoon zou je wel een dagje willen ruilen?
4. Wat stoort je aan deze maatschappij?
5. Ken je een gedicht uit je hoofd? Welke?
6. Heb je een theorie over leven na de dood?
7. Gevoel of verstand?
8. Tot hoe laat slaap je gemiddeld uit?
9. Heb je een verslaving?
10. In welke stad/plaats zou je het liefste willen wonen?
11. Diepste wens?

De mensen die ik nomineer
1. Leefjedichter
2. Wakkersgedichten
3. Lenjef
4. Suusschrijft
5. Svara
6. Zichtbaar Alleen
7. Lou
8. Irene Fieten
9. Meneer D
10. Geert masjinist
11. Sterre Kooi

In een vliegtuig kun je niet vluchten

De inkt loopt uit
op mijn buik stond een hart getekend

in het vliegtuig blies ik rondjes
van de tijd af
en van die herinneringen
ontbreekt alleen mijn lach.

De inkt loopt uit

en ik bedacht me ook
dat ik niet meer te redden val

als je valt
moet je toch vangen
om gered te worden.

Het zingen van mijn vlucht
klinkt als dode mussen,
steeds weer opgestaan uit mijn eigen as.

Ik wou dat mijn hoofd een achterdeur had
een waar ik zachtjes door weg kon glippen
als ik uitgeschreven was.

Lees ook: De as

Tussen het geschilferde behang

Tussen het geschilferde behang, leefde zij

ze droomde te leren vliegen, urenlang.

Lees ook: Uitzicht met een vooruitzicht

Een rondleiding door de vrijdag

Sommige dagen kleuren grijs waar het blauw hoort te zijn
of zijn de lakens gekreukt in de kast en gestreken op het bed.

Het gewei dat mijn lichaam draagt is moe
ik heb te hard geregend
of te weinig kleren aan gehad

sommige dagen smaken naar limonade

ik zing mijn naam
gekust worden door een vreemdeling
en mezelf Eva noemen
dat was het thema vandaag

sommige dagen voelen als trampolines
sommige zijn een verspilling van make-up
en sommige dagen
dan sterf ik steeds een beetje meer.


Lees ook: Het zijn die zomerdagen

Dagboek

Alsof er eerder naar de kaars geblazen was
dan dat er daadwerkelijk licht brak.

wat er gezegd werd, bleef kleven
tussen de geschreven pagina’s van een heel leven

als inkt druipen wij door elkaar heen
verhalen van vroeger tot nu niet meer

ingeslapen gevangen in een geschiedenis
die doordrukt in het getij van komen en gaan

om te zien, hoe alles als stof 
over de wereld zou vallen
iedereen die ik ken, zal omarmen

staan wij hier
ademen de kracht van wat er is en wat niet

de kaars blaast nog helder licht
al is dat niet te zien

op het eerste gezicht.

Ter gelegenheid van het afscheid van Omama.

Ontaarden

Ik kocht een legging
niet om me voor te stellen
dat ik nog leefde

Juist om te zien, hoe ik als stof
over de wereld zou vallen
iedereen die ik ken, kon omarmen

het gelijkstaan aan dood
zat in die legging,

ik liep er in rond
en hing aan de draden van het theater

wachtend tot het licht aan zou gaan
of het doek zou vallen

de invloed is voor je begint al bepaald
je kunt je begin niet eens kiezen

om te ontaarden is geen wonder
dat de bloempot zolang de vorst heeft overleefd

dat is het wonder.


Lees ook: De Koekenpan

En daar buiten was nog veel meer

Het weerklinkt in de witregels
die jij zo mooi zou kunnen voorlezen.

Samen zijn wij clichés, vergist in de eenvoud,
het is niet genoeg

om alleen op papier te blijven.



Lees ook het boek: The Fault in Our Stars - John Green

Op het hertengazon

 b




Lees ook: Het verschil tussen mens en dier

Lola wist het wel

Dit is het goede leven
zei Lola, op het feest
wat is het goede leven
vroeg ik

ik ken alle woorden
voor de onwetendheid

Lola zegt dat het roken op een woonboot is

ze ruikt de kracht van eenzaamheid niet
Lola wil niet weten hoe alles nog niet zit
en ik mag haar niet voorliegen
met wat ik wil bedoelen

dit is het goede leven:

het geluk dat ik niet kreeg uitgelegd
en Lola wel
terwijl ze niets had gezegd.

Lees ook: en ik bleef maar missen

Ronde twee

Markeerpunt

Ik wil de deur open doen met nieuwe bloemen
de beste wensen voor alle ongelukkige mensen

Wat denken we nou
we markeren de tijd
die zo gemerkt elk moment beperkt.

De drempel is al ingesleten van onze voeten
hier, in de tekst die we soms vergeten
horen we toch stemmen;

een nieuwe bladzijde aanbreken,
zo zonde van het wit
als er eenmaal pen op zit.

We moesten de contouren alweer
willen inlijven,
maar laat de zinnen

we gaan beginnen.

Lees ook: Nieuwjaarsgedicht

Bel me

Morgen gaan ze weer
de vijanden

het is zoveel lichter
tussen de letters van mijn naam
jouw geschiedenis zal een mooie zijn
te goed, om te vertellen

hoe ik paniek vond in de sneeuw
hallucineerde onder de douche
en stemmen hoorde tot in de nacht
al die gevaarlijke tochten die ik
binnen de badkamertegels doorbracht.

Ik hing mijn 06 nummers
op speurtochtbriefjes door het bos
Bel me
de herten laten me niet meer los

kreupelend door het wit van het
ongebleekte bot, scheurde ik mijn huid
toen wist ik:
vijanden,
het spel is uit.

Lees ook: Samen
 

Polijsten

Ik vraag mij af
of er in het zijn van ons, ook meerdere wezen bestaan
kinderen die verdwaalden, in liefde van de bovenste plank
plank, waar ik mijn schoenen bewaar
de dozen met geheimen, sleutels voor mijn deuren.

Ik vraag mij af
of ik het wel ben, die in mijn lichaam zich voortbeweegt
normaal gedraag ik mij, maar ben ik mij
want in mij verdraag ik alleen de wezen,
ik ben het kind
dat zelfs met ouders, de weg niet vindt.


Lees ook: Wie heeft de angst bedacht?

Nieuwjaarsgedicht

1 januari 2013



Ongewist

Omdat er toch een eind zal komen,
aan elk verhaal
ongeacht geschreven in welke taal

dit boek is zijn laatste bladzijde voorbij

tweeduizendtwaalf wil steviger ingebonden
in onze kast gegrift staan.

Wat leren we van een wereld die niet is onder gegaan
wat doen we met de kennis
de weet, dat we nog altijd bestaan.

Leren we de vloer aan te vegen
met onze eigen waanbeelden,
onze angsten voor de onbekende toekomst
en de grens die nu is verlegd,

geleefde woorden wegen zwaarder
blijven langer in elk geheugen ongewist staan
de twaalf is toe aan een boekenkast
je kunt haar nog wel openslaan,

het einde van dit jaar werd een kwestie van geduld
je voelt het nieuwe verhaal beginnen
al is tweeduizenddertien nog in haar nevelen gehuld.