Maar dat geheel terzijde

Dat je vast zat in
onder andere 1: jezelf
2: de liefde 3: het gevoel dat je niet de enige bent?

Of later nog 4: dat de afwas nog niet af was?

Mooie vrouwen huilen niet
behalve de allermooisten.

Maar dat geheel terzijde.

Lees ook: Het zijn die schelpjes

Ik ga en neem mee

Ik zwaai nog
mijn ogen spreken de herinnering
huilen kan niet meer
de toekomst komt er aan

Ik moet lopen
zonder handen – gewoon los

ik zwaai nog,
mijn liefste vriendin.

Daar ga ik,
op mijn pad vind ik

een nieuwe begin.
Lees ook: Afscheid nemen kan ik niet

Middagje Groninger Museum

Ze spoelden
met de geweven stoffen
langs trappen, gangen
dwalend naar herkenning
van het mooiste ding.
De kunst golfde
als een onvergetelijkheid over ze heen
de meeste beelden,
verlaten voor wat ze zijn,
maar die golven,
ze bleven
en zij beleefden.


Expositie: Yin Xiuzhen

Een gekleurd verleden, in een wandeling van het heden

Dit gedicht heb ik geschreven voor de huiskamerconcerten in de Papegaaienbuurt te Drachten op 15 juli 2012. Huiskamer 13 is vooralsnog het enige huis in die Torenstraat waar de kleuren die Van Doesburg ervoor gekozen heeft, binnen consequent op de muren geschilderd zijn. In een aantal huiskamers in de buurt waren voorstellingen te zien. In huiskamer 13 werden rondleidingen gegeven en ik sloot de rondleiding af met dit gedicht.

Een inspiratiebron was onder meer deze foto:




Ik liep door Drachten
dacht wel eens wat kleur te willen zien,
maar straten liepen leeg
grijs spoelde, als de fonteintjes
die de Lawei verwateren, de kleur weg;
het oranje van Koninginnedag werd vaal
en het oranje van het EK had geen verhaal.

Ik liep maar,
de bushaltes joegen me weg
een eenzaam terrein op
waar oude mannen tegen de hekken leunden
en kwijlden over bouwvakkers
alsof ze er zelf altijd een hadden willen zijn
of dromen ze, over een prachtig Raadhuisplein.

Ik liep
en daar ging een lichtje gloeien
Drachten leek op te bloeien
het deed me aan alsof ze haar make-up doos
alleen op haar voorhoofd poederde
in mijn hoofd hoorde ik torens van een oorlog luiden
dit is de enige straat
waar Drachten haar make-up stralen laat
een straat met mensen van nu,
maar in de herinnering van lang geleden.

In de omarming van mijn lopen
van de kleuren op de kozijnen
droomde ik niet over Drachtster pleinen
of over vaag verkleurde fonteinen,
maar over het vooruit leven
in het herhalen van die herinnering
als in de kleuren van huiskamer 13
consequent
alsof je Van Doesburg zelf bent.

Een redelijke tumblr interesse

Van nul tot zeventien tot nu

Ik ben ongewoon zeventien
met alles erbij.

De vader hield haar handen in het park
ze waggelde volgzaam met zijn eendjes mee.

Vandaag ben ik alweer zo zeventien
een herontdekking van tijden die rondcirkelen.

Maar toen zat de vader al in haar hoofd
ze vocht de woorden die haar verboden werden.

Morgen ben ik nog steeds even zeventien
een achteloosheid van wie je ooit was.

En daarna keek de vader haar nog eens aan
ze zag die ogen als de hare in dezelfde kleur.

Nu ben ik meer dan gewoon zeventien

hij groeide haar als iets moois om te zien.


Lees ook: about

Lief vriendinnetje

Ze fluistert dat ze zal glimlachen
zes planeten doet ze aan
zonder precies te weten op welke ze nu is
de sterren kijken op haar neer
continu gevraag waar en wie ze is.

De trein vertrekt precies op tijd,
maar het inpakken van die koffer neemt te veel
ze wordt bang
van het haasten door die oude dingen
ze wil rustig afscheid nemen in herinneringen.

De trein doet fluitend het perron aan
Ze wil reizen naar onbekende planeten
een nieuw bestaan

en die oude dingen
moet ze in de koffer, met haar moeder
op het perron laten staan.

Lees ook: Leefjedichter

Ik denk nog wel eens terug

Een tijd waarin ik zwierf
stenen kapot sloeg,
het alledaagse begroef.

Toen was de tijd er naar.

Ik denk nog wel eens terug
zwerfkeien en tijdelijkheid;

zo’n dwaling in het lezen
van dagboeken en geheimschrift
ik schreef mijn verhalen.

Ik kijk nog wel eens terug.

Een tijd waarin ik was,
een -  waarin ik niet meer pas.


Lees ook: 50 dagboeken

Ssst

Zij werd gezocht

In de wuivende handen
van de fluisterende wangen
en haar lieve armen
zoek ik naar mijn bestaan.

Zachtjes krabt de pen
witte randjes van het papier.
Ik leg mezelf bloot
in de rode huid
van wie ik lijk te zijn.

Ik dicht haar gezicht
met lang geleden kussen,

waar ze mij niet heeft
zullen gaten vallen,
sommige zijn de diepte
en andere de tijd.

Hier is niets mijzelf
of wat op haar lijkt.

Ik kom uit mezelf vandaan:
ze zal me zijn,
ik ben haar bestaan.



Lees ook: Toen werd alles begrepen