Diploma uitreiking

Afscheid nemen kan ik niet


We waren met precies zesentwintig
ik had het nummer 109824
maar ze wisten ook wel
wat mijn eigen naam was.

Uit mijn vingers waaien tranen
verdrietige afscheidszinnen,
poëzie om herinneringen
in gedichten uit te wringen.

Uit mijn mond kussen kussen
ik zal jou het meeste missen
en jou natuurlijk
en jou nog veel meer.

Het is een punt van
ik keer om
en zwaai mijn onvolwassenheid uit.

Ik wil alleen niet-
en zoals ik dertien was

mijn vinger opsteken
en vragen:

mevrouw, hoeveel mensen hebben wij in de klas?


Lees ook: studiekeuze

Hoe je een boot doopt

Een paar meter hoog
niet bang om te vallen
in plaats van simpel neer te laten
moeten woorden haar als water opvangen.

Zout spoelt haar wangen
een knipogend kajuitraampje
ze gaat zon vangen.

Gapende gaten slaan champagneglazen
dwars in haar gezicht.

Dansen zal ze
net als de woorden
die haar tot leven dopen

in het gedicht.

Toen werd alles begrepen

Toen ik nog in cirkels dacht
in bed lag
en met de kruik mee huilde;

Toen de adem op mijn huid lag
me kusjes gaf
en de kleur van de lakens bevuilde;

Toen ik niemand anders, dan mezelf was

Toen braken cirkels als gevallen glazen
in mijn gezicht,
regende het witte schilfers
van gescheurde lakens en vergeten vriendinnen.

Toen verloor ik
grip, onbegrip, begrepen

en wie ik voor mijzelf hield.

Lees ook: Onuitroeibaar

Het zijn kleine schelpjes

Ik wilde een zee zijn
groot en omvangrijk en niet onbelangrijk
met echte golfjes en kopjes thee met schuim.

Het zijn kleine schelpjes
waarmee je de zee niet kunt horen
omdat als je je oor op je kussen vacuüm legt
je ook je bloed kunt laten ruisen

gelukkig gelooft een kind van vijf dat niet.

Het zijn kleine schelpjes:

Ik wil er in wonen
omdat als ik ademhaal
en een kind van vijf me aan zijn oor heeft

denkt dat ik de zee ben.


Lees ook: Schippersmeisje in de storm

Het is als een fotoalbum, maar dan zonder foto's

Overal ligt poëzie
verstrooid
halmen woorden
zinnen kappen met
de zeis.

Als klanken van het
onbeslapen bed,

de lakens
zij vormen het
rijmende gebed.

Lees ook: poëzie

maar eerst blijf ik nog even staan

Ik hoop dat het niet zo is

Vier jaar geleden
begon ik al met verdriet,

onze golven leken op elkaar
maar versmelten zouden ze niet.

De zon scheen
een laatste strookje warm licht
ze kneep bijna haar ogen dicht,

maar open bleven ze
om de mijne na te kijken

we zwaaiden nog

alles spoelde weg

ik zei het toch.


Lees ook: Een paar zwijmelzinnen

Het zijn die zomerdagen...

Ik volg je
met ansichtkaarten

over elke zee
door alle landen.

Huilend open ik post

flessen druipen leeg

mijn hart loopt over
de inkt spoelt weg.

Hoe kleurloos het hier is

ik besef
dat ik je mis.

en missen
is zo’n staat
zo'n staat van zijn
van melancholie.

Maar de zomerdagen
waaien mijn gemis mee

ik val achterover
op mijn rug

De wolken strijken strak -
je komt terug.

Lees ook: Het schippersmeisje in de storm

Een paar zwijmelzinnen

Verhalen schreef ik je
honderd lieve woorden
en belangrijke vragen.

Je stuurde ze terug
alsof het niets was
de post
me verkeerd bezorgd had.

Ik zag je met jezelf
onder beide armen lopen

Je ogen vlak en zacht
ik hou van je

is wat ik dacht.

Gedichten schreef ik je
duizend lieve woorden

in de hoop

dat je nog zult antwoorden.


Lees ook: Ze is lief

Voordracht

Als ik optreed
doe ik hakken aan.
Twee keer zo hoog
en twee keer meer duizelig,
niet meer alleen zenuwen
- ook om te vallen.

Dan ook
twee keer meer zelfvertrouwen.

Als ik op hakken treed
doe ik een podium aan.

Nachtelijk verdwalen

Maar het was ook midden in de nacht
en de dekens sliepen niet.
Zo’n zwarte vlek
die grijs blijft,
je achtervolgt tot in je bed.

Dat zijn verwensbare nachten
zo vol
met onwenselijke gedachten.

Lees ook: Dronken van de nacht

Gemeentedichter

Dus, ja ja, nu ben ik de eerste gemeentedichter van de gemeente Smallingerland.
De gedichten kennen jullie al, maar ik zet ze hier nog een keertje op een rij. Komende zondag maak ik mijn debuut met het gedicht over Iris Kroes.

Vanaf het begin bewaard - Iris Kroes

In een onverwachtsheid
raakte zij de juiste snaar.
In een ontroerdheid
draaide iedereen zich om naar haar.
Daar zat het meisje met de harp
niemand kende haar,
maar haar stem
kwam als een engel
uit het Fryske doarp.


Een herinnering

Ze woont in de resten
van haar levens vandaag
wie ze is
en wie ze is geweest.
Je ziet haar contouren,
maar alles is vaag.

Haar haren verdorden
de glimlach bevroor.

Alles kan ontdooien
alleen is het nooit meer
zoals daarvoor.

En wie waakt er over mij?

De maan knijpt een oogje dicht
Ze kijkt met een half gezicht
Dichtgezicht


En kijk speciaal voor vandaag bij
> Meneer D
> Dichtbij

Nog meer lessen

Het leven is de eindeloze repetitie
van een voorstelling die nooit plaatsvindt
ik dans op het toneel
klaar om de sterren van de hemel te spelen,
om alle ogen op mij te voelen.
Maar niemand koopt een kaartje,
ze willen een eigen voorstelling - iedereen,
want leven doe je alleen.

Lees ook: een laatste lesje