Duurzaamheid 2.0

Ik was een mooi skelet,
gegroeid uit de grond
gedragen door zwaartekracht,

een huilende zeemeermin
ze hield de oceaan vol,

we gaan de maan verliezen
ze rolt uit haar baan,

de wereld weet niet waar ze naartoe moet
de mens ontrafelt haar geraamte

het wordt tijd,
dat God weer wat doet.


Lees ook: Duurzaamheidsbeurs

Als ik de wereld uit zou moeten schrijven

Dit filmpje is de uitwerking van een 3D opdracht illustratie van de vooropleiding Minerva. Het gedicht is het uitgangspunt.



Als ik de wereld uit zou moeten schrijven

Het doet pijn mijn huid steeds opnieuw
met woorden in te smeren
schilfers dwarrelen als het ware onzichtbaar neer
mijn lippen zijn gebarsten, de context spreekt niet meer
mijn ogen kijken neer.

De wereld spreekt uit duizend monden
ondervoed en schreeuwend verwarren we elkaar

stickers mag je plakken,
nee geen pleisters, stickers
en stempelen kan natuurlijk
lekker stevig stempelen,
dat het brandmerken achterlaat
op je onschuldige glimlach.

Wie mag ik hier dan nog zijn,
op de manier dat het toegestaan wordt.

Ik kan alleen maar toekijken,
zien hoe mijn huid vol gekerfd wordt
hoe mijn ziel zichzelf laat mishandelen

en wat er van de wereld niet overblijft.

Zo gaat het toch

Wat ik wou zeggen weet ik niet meer,
wat ik wilde weten vrees ik niet meer
de kunst het niet te vertellen
zwijgen in de macht je taal te verstaan
om die vervolgens te vergeten

toen ik leerde lezen, schrijven
toen was het gedaan
overschaduwd door enthousiasme
brak het laatste tijdperk aan

steen verandert nooit meer in ijs
mijn lichaam warmt zich op

ik kan mijn eigen verleden herschrijven
maar het wereldse glipte tussen mijn vingers door
ik ben de fractie van een verworpen document
ik ben niet in staat te vechten
gelukkig was het al nooit aan mij, om hier te blijven.


Lees ook: Blijf anders nog even

Ochtenden

Ik weet niet wie je bent.

kan het stiller zijn dan vandaag
los zwevend
de kleur van vogels is de eerste vraag

ik weet niet wie je bent

mijn adem rijpt zich op jouw borst
kan het oneindiger zijn dan dit moment.


Lees ook: Het voorjaar begint toch op Valentijnsdag

Opening Skûtsjejier 2013

Honderd jaar aan het woord

Zonder water kan ik niet bestaan

Geef mij maar zwaartekracht
draag mij, lucht - breng mij verder
al waaiend bezorgde ik de vracht.

De wereld waarin ik woonde, gedempt
molens eindigden de verte
alleen de namen herinneren
wat er was, veranderde, de somberte.

Wanneer nu de wedstrijd begint;
het blauw slaat bleek grijs uit
ik dans haar tegemoet
golven als vulkanen
aan de kust huilt het vloed.

Ik spoel mijn boegbeeld schoon
zonder water kan ik niet bestaan

na honderd jaar
legt de geschiedenis mij, vandaag,
op de kade aan.



Lees ook: Skûtsjesilen

Voortdurend

Ik huis als een slak
in mijn clichés

een klevende geschiedenis
die zijn sporen na laat,

traag kom ik vooruit

een slepend proces
zelfs als ik mijn ogen sluit.

Lees ook: In een groot hart past ook niet alles

Blijf anders nog even

Deze dag zal nooit weer plaatsvinden
toch vroeg je me mijn leugens
met lippen te omlijsten
ik was het niet,
mijn verhalen schreven zichzelf
nooit meer bang zijn voor de kleur van daglicht
ik hoop dat je hebt gehuild, want
de morgen breekt al aan.



Lees ook: Polijsten

Het voorjaar begint toch op Valentijnsdag

Ik zag eens rozen staan
op het terras wilde ik zitten
het is mooi weer vandaag,

alleen, de lucht toont geen interesse
ook jij kijkt bleek
je wimpers knipperen zacht

ik zei, daar staan rozen,
en je keek.

Lees ook: Het paradijs

Wil je me misschien even voor altijd vasthouden

Als ik mezelf zou vasthouden,
waterdrager
licht boven de zon uit,

het is uitverkoop in mijn hart
je kunt je plek kopen
met complimenten, glimlachen

ik draag een jurk
vol met flarden,

wacht maar tot je me vindt -
de telefoon zal het niet doen
om twaalf uur praat ik niet meer
- wacht maar niet tot je me vindt,

het plafond staart altijd zo duidelijk terug
ik verkoop mijn vasthoudendheid
draag water op mijn rug.

Lees ook: Ontaarden