Onsterfelijk

We slaan de warmte
om elkaars schaduwen
we kussen de kleuren rood tot zwart
het mist in onze herinneringen

het gemis van golvend water
klotst als kalme beekjes
van de gletsjer, naar beneden.



Lees ook: De as

(F)luisteren

Ze schrijft gedichten
tot het diepste van de nacht
ze probeert tijd te ontvluchten,
dromen te bezitten
het leven uit te klitten.

Ze vecht om te blijven,
ramt letters uit haar toetsenbord

mooi zal ze het maken
waar je je thuis kunt voelen
of verdwaald,

ze fluistert het leven in je oor
want begrijp je
in gedichten klinkt dat door.

Lees ook: Dichter

Wie heeft de angst bedacht

Ik ben bang voor niemand
voor de inhoud van  zo’n woord, dat niets meer, inhoudt.
Het bevat niet langer de betekenis van een persoon, een bewoner van het
lichaam, een lege huls is het geworden.
De projecties van mijn verstand falen,
het licht valt door de contouren van het lijf, er is niets
om het vast te houden, niets dat ik kan vasthouden,
kan houden, van.

Lees ook: Dagboek

Zwerven

Nog steeds cirkelen

Wanneer de schuld begint
vroeg ik

toen ik besloot, niet meer te glimlachen
toen ik opgroeide,
ik geboren werd,
mijn ouders verliefd werden
of mijn opa’s en oma’s?

Waar de schuld begint

van oneindigheid zak ik in elkaar
het steeds vertellen
van hetzelfde verhaal.

Ik zie een toekomst vol met flarden
een waarin ik uiteindelijk zal vergaan

en elke dag weer
maak ik me schuldiger
aan het bestaan.

Bestemd

Dat we uiteindelijk allemaal zo
godvergeten doorzichtig worden.

Weet je nog wie je bent
als niemand je meer herkent?

Dagen die zacht vergruizen omdat
in verzen dit wordt voorgeschreven
en het toch zonde is
niet na te leven wat gedrukt staat.

We kunnen argumenteren met al dat niet loopt
of waar de rolletjes onder verdwenen zijn.
De krant zich vertelt in de kalenderjaren
die als de ongeroeste herfstbladeren
van hun moeders af vallen,

pasgeboren baby’s zouden we willen zijn
niemand weet wat er in zo’n hoofdje omgaat

- omdat we uiteindelijk allemaal zo doorzichtig zijn.


Lees ook: Lesjes

Constatering

Het was dinsdag
doodnormale dinsdag
maar, eentje in niet mijn eigen huis.
Ik werd een andere kamer ingezet
om daar vruchtbare grond
voor een nieuw gedicht te gebruiken
en de planten tegen het dak te laten groeien.
Er werden wentelteefjes voor me gemaakt
en jus d’orange uit een vieze sinaasappelpers
omdat de deksel er niet meer af wilde.
Het werd doodstil
Bach die zich mengde met de vier jaargetijden
ik ademde het hout
van de zaagselbank waar ik aan vast zat,
mijn panty had zich in een spijker gehaakt.
Het licht stond niet aan, vergeten,
maar gedichten groeien toch ook prima in het donker,
juiste voeding en een beetje liefde.
Maar ik, ik bleef slechts steken bij die doodnormaalheid
van de dinsdag
en ik wachtte, tot de poëzie zou komen,
en mijn wentelteefje als vanzelf met stroop zou besmeren.

Lees ook: In wording

Het voetstuk

Dochter,
Dochter jou nemen we als boegbeeld
prachtig gehuld in de vouwen van marmer
koel wit ogen je blikken
en je zacht gevijlde handen rusten voor een keer.
Dochter, we zetten je op een voetstuk
in plaats van tweede in de rij
ben je een stralend beeld
geboren uit onbreekbaarheid.

Dochter die leeft voor andermans

Maar leg je manteltje toch af
trap je rode schoenen uit
en neem zelf eens plaats.
Kom zitten op je voetstuk;

Vandaag staat de dochter in het licht
glimlachend en wuivend
waardering sprekend van haar gezicht.



Lees ook: Witte muren

Dag van de Dialoog

Drachten was vandaag in dialoog, het thema was duurzaam samen leven. Voor de afsluiting van de hele dag schreef ik dit gedicht.
Tevens droeg ik vandaag voor tijdens het varende vaarweg congres georganiseerd door de gemeente. Dit gedicht is te vinden op mijn Voordrachten pagina.

Sprookjes

Ik blies zomaar wat woorden,
wilde een sprookje vertellen,
en begon dan ook met:
er was eens…

Een dag om  in veiligheid
je samenheid te waarborgen
het gegeven te nemen
en waarderen wat je hoort.

Of is het anders
meer een zin van;

Een dag om in de algemene sferen
de clichés van gemiddeldheid
de deur uit te doen, en in het slot te laten vallen.

Een dag die zichzelf samenvat
niet: en ze leefden nog lang en gelukkig,
dat zouden we wel willen, maar
het is niet zomaar een mooi verhaal
het samen leven is een gesprek
van ons allemaal.



Lees ook: Zodat we het niet meer koud hebben

Wanneer ga je weer Chopin spelen?

 

Samen

Dat je verdwenen bent
al bestond je niet
maar was er toch
het gemis
dat deuken in mijn huid maakt
krijg ik niet langer uitgedeukt.

Ik ril de kou mijn omarming binnen
al turend over de stilte
die de auto’s voortbrengen
behalve wanneer niemand
meer iets te melden heeft
en de motor dan maar doet
alsof hij het gesprek opvult.

Dat ik mezelf terugvind
in een bestaan
waarvan ik de regels blijkbaar
nooit begrepen heb.

Zie ik dan slechts
mijn zelf getrokken cirkels
als was de vleugel beschadigd
en dan is het zulke kleine rondjes vliegen.

Dat je daar opeens stond,

om het tot op het bot versleten te spalken,
door me over te geven
kon ik zien
hoe ik de kou uit mijn lijf kon rillen
Het werd die opgevulde stilte,
daarin sloten wij ons verbond.



Lees ook: Fileleed

Lesjes

Ik zou het
over haat kunnen laten gaan
me verlaten
op het expres in de steek laten
van iemand die stand hield
waar ik sneuvelde,
waar ik mijn voeten slachtte
om haar de mond te snoeren.
Hoe onze lijven ook vochten
het waren de brekende harten
die mij haat aan lieten roepen.

Galmende kerkklokken
laat het lopen over het grafveld hol klinken
als ik struikel
over de tot op het bot gespleten ziel van zij
die ik in de steek liet.

Met pleisters en rollen verband
probeer ik haar te plakken.

Hier heb ik het zelf naar gemaakt
ik vervloek de kracht van haat
en leer
dat je nooit kunt winnen
omdat het uiteindelijk jou
met de wonden achterlaat.

Lees ook: Wie zal mij redden?