Ik zou het
over haat kunnen laten gaan
me verlaten
op het expres in de steek laten
van iemand die stand hield
waar ik sneuvelde,
waar ik mijn voeten slachtte
om haar de mond te snoeren.
Hoe onze lijven ook vochten
het waren de brekende harten
die mij haat aan lieten roepen.
Galmende kerkklokken
laat het lopen over het grafveld hol klinken
als ik struikel
over de tot op het bot gespleten ziel van zij
die ik in de steek liet.
Met pleisters en rollen verband
probeer ik haar te plakken.
Hier heb ik het zelf naar gemaakt
ik vervloek de kracht van haat
en leer
dat je nooit kunt winnen
omdat het uiteindelijk jou
met de wonden achterlaat.
Lees ook: Wie zal mij redden?
Deserteren is laf
BeantwoordenVerwijderenzo zegt men
Maar als je
in een eerdere strijd
geschonden bent
op slecht één been verder
dan hoop ik
dat de strijd niet aan mij
voorbij gaat
maar dat strijders mij verdedigen
Of de aanval kiezen
Opdat ik met hen
verlaten barricaden kan bezoeken
in vrijheid van ons allen...
Dit geldt niet alleen in oorlogsgebieden
maar ook in de maatschappij van nu
Mijn reactie op internet gezet met links naar jouw gedicht en blog in het algemeen.
BeantwoordenVerwijderenGoed weekend.
[...] Lees ook: Lesjes [...]
BeantwoordenVerwijderen[...] Lees ook: Lesjes [...]
BeantwoordenVerwijderen