Dat we uiteindelijk allemaal zo
godvergeten doorzichtig worden.
Weet je nog wie je bent
als niemand je meer herkent?
Dagen die zacht vergruizen omdat
in verzen dit wordt voorgeschreven
en het toch zonde is
niet na te leven wat gedrukt staat.
We kunnen argumenteren met al dat niet loopt
of waar de rolletjes onder verdwenen zijn.
De krant zich vertelt in de kalenderjaren
die als de ongeroeste herfstbladeren
van hun moeders af vallen,
pasgeboren baby’s zouden we willen zijn
niemand weet wat er in zo’n hoofdje omgaat
- omdat we uiteindelijk allemaal zo doorzichtig zijn.
Lees ook: Lesjes
Prachtig. Wat fijn dat het gedicht ritmisch is zonder stacato te zijn.
BeantwoordenVerwijderen[...] Lees ook: Bestemd [...]
BeantwoordenVerwijderen