Waar het mij aan deed denken

December, doet mij denken
aan rechtop zitten aan tafel, en meer bestek dan normaal
langs de rand van je drie borden,
het doet mij denken aan de boterklokjes van mijn vader,
de markt met glühwein, de kip en kaasfondue
en mensen, die overal gelukkig lijken te zijn.

Niet dat ik het echt begreep
met kerst bevond ik me altijd op gladder ijs
dan je zeggen kan

maar dit jaar ga ik leren schaatsen
ik versier mijn haar met ijspegels
en dwarrel als de vlokken

Alleen maar, om te denken aan december
dat het eens anders is, dit jaar.


Lees ook: Ja zo van zegt u het maar

Octopus

Ik tel mijzelf op
een octopus had ik minstens moeten zijn
om aan al mijn handen
genoeg telramen te hebben.

De klank van mijn ritme geeft hij weer.
Al rekenend probeer ik in de maat te blijven

witte toetsen, zwarte toetsen
ik ken ze als mijn eigen huis
dit jaar, woon ik in een klankkast

een om geluiden mee aan te harken
me zuiverder te laten klinken.

Nog alsmaar tel ik mijzelf op
een en tachtig, twee en tachtig

Ja luister maar, hij houdt de maat
zodat je van mij
de taal van melodieën in de winter,
nog verstaat.

Lees ook: Nog steeds cirkelen

Kerstkaart

Lees ook: Het voetstuk

De koekenpan

Ik was verdomd ongelukkig in die legging
het vel kleefde me van het bot
mijn haren vet als in een gouden boterklont

als je al verdwaald bent, kun je toch niet
veel verder de weg kwijt raken

wellicht wel, als je bestaan uit metaforen is opgebouwd
gevangen in de grenzen van je ziel, drijvende op die oceaan
glazen muren met één kegel te doorzien

op een eiland kom je altijd weer terecht

al blijf ik natuurlijk cirkelen
dronken van te veel gelach

en realiteit is geen persoon; een waanbeeld van je eigen schim
priemend oog van de samenleving
dreigt al mijn kots te doen samenklonteren

ik bak geluk in boter
de koekenpan, was haar anti-aanbaklaag verloren.


Lees ook: Toen werd alles begrepen

Het boek van de badkamertegels

Ik ben uit geweest
in mijn eentje op de tocht
het wit van de tegels schrapend
kleurloos in het licht,
verdriet vegend van mijn gezicht.

De koelte uit het marmer
dringt als mist in mijn ruggengraat
die zich ontsluit, het brekende botten geluid
doet krakend zijn gelaat de deur uit.

Dat mijn skelet meer tijd krijgt
om punten aan mijn bot te vijlen
het door de huid heen prikt
en op kippenvel lijkt.

Wanneer dan niets meer beweegt
en je kijkt, je ziet hoe ik
op de tocht heb geleefd.

Lees ook: Schrijven

Ja zo van zegt u het maar

Je mag het best zeggen
hoeveel je van me houdt.

In de stilte van grote woorden
probeer ik klein te zijn.
Lopend door die levende kerstkaart, buiten
heb ik mijn handschoenen aan de lijn
om mijn hart te luchten
en liefde bloot te leggen,

meestal hoeft het niet
maar vandaag mag je het
best zeggen.


Lees ook: Samen

Gebroken veertjes

Waar slaap is
volg ik mijn gapen in de voetstappen
van de terloopsheid vergeten tandpasta
op je tandenborstel -  je haren -
en de dop niet op de medicijnen - te doen.

Ik strek -
daar valt uit mij
het bezwaar waarom ik nog maar steeds niet
slapen ga en waarom
ik, en waarom waarom




Lees ook: Altijd maar

Echt zijn

Ik heb heimwee
naar een huis waar ik nooit geleefd heb

de mensen die na jou sterven
zijn onsterfelijk
en ik;

de macht om te proberen
zakt als zompige korrels zout
uit mijn  benen

om echt te zijn
heb je hoop nodig,

niemand weet
hoeveel vervoegingen er van zijn
zijn

en ik

weet er geen een.

Lees ook: Onsterfelijk

Volgens mij komen mijn vleugels door

  

Lees ook: Bestemd

Proberen

Wanhopeloosheid is ook zo’n woord
dat ik zou kunnen schrijven
waar ik voor eeuwig
in zou kunnen blijven

volkomen opgaan in dat verdriet
want ach jongens,
wie kent mij nu nog niet?

Lees ook: Verdronken in een gevaarlijk cliché 

Je wilde alleen maar dromen

‘O ja, en wat voel je dan ??????????’
De gediplomeerde vraagtekens  G A L M E N  altijd zo.

Sterke verhalen met schuimkoppen
naast je glas water, tissues lichtgevend van verplichting.

Stickers mag je plakken,
nee geen pleisters, stickers
en stempelen kan natuurlijk
lekker stevig stempelen;

dat het brandmerken achterlaat
op je onschuldige glimlach.

Als een clown zit ze daar
met die grote lach en schuddende hand,
want god wat ben je welkom kind

en je wilde alleen maar dromen
nu verblijf je hier, vastgeketend in de herinneringen
die ze honderd keer afspeelt en dan weer

ze laat je niet met rust
niet zolang
je nog maar steeds niet ontwaakt.


Lees ook: Disconnect the phone II

Ik blijf niet over

Lees ook: Zwerven