Waar het mij aan deed denken

December, doet mij denken
aan rechtop zitten aan tafel, en meer bestek dan normaal
langs de rand van je drie borden,
het doet mij denken aan de boterklokjes van mijn vader,
de markt met glühwein, de kip en kaasfondue
en mensen, die overal gelukkig lijken te zijn.

Niet dat ik het echt begreep
met kerst bevond ik me altijd op gladder ijs
dan je zeggen kan

maar dit jaar ga ik leren schaatsen
ik versier mijn haar met ijspegels
en dwarrel als de vlokken

Alleen maar, om te denken aan december
dat het eens anders is, dit jaar.


Lees ook: Ja zo van zegt u het maar

Octopus

Ik tel mijzelf op
een octopus had ik minstens moeten zijn
om aan al mijn handen
genoeg telramen te hebben.

De klank van mijn ritme geeft hij weer.
Al rekenend probeer ik in de maat te blijven

witte toetsen, zwarte toetsen
ik ken ze als mijn eigen huis
dit jaar, woon ik in een klankkast

een om geluiden mee aan te harken
me zuiverder te laten klinken.

Nog alsmaar tel ik mijzelf op
een en tachtig, twee en tachtig

Ja luister maar, hij houdt de maat
zodat je van mij
de taal van melodieën in de winter,
nog verstaat.

Lees ook: Nog steeds cirkelen

Kerstkaart

Lees ook: Het voetstuk

De koekenpan

Ik was verdomd ongelukkig in die legging
het vel kleefde me van het bot
mijn haren vet als in een gouden boterklont

als je al verdwaald bent, kun je toch niet
veel verder de weg kwijt raken

wellicht wel, als je bestaan uit metaforen is opgebouwd
gevangen in de grenzen van je ziel, drijvende op die oceaan
glazen muren met één kegel te doorzien

op een eiland kom je altijd weer terecht

al blijf ik natuurlijk cirkelen
dronken van te veel gelach

en realiteit is geen persoon; een waanbeeld van je eigen schim
priemend oog van de samenleving
dreigt al mijn kots te doen samenklonteren

ik bak geluk in boter
de koekenpan, was haar anti-aanbaklaag verloren.


Lees ook: Toen werd alles begrepen

Het boek van de badkamertegels

Ik ben uit geweest
in mijn eentje op de tocht
het wit van de tegels schrapend
kleurloos in het licht,
verdriet vegend van mijn gezicht.

De koelte uit het marmer
dringt als mist in mijn ruggengraat
die zich ontsluit, het brekende botten geluid
doet krakend zijn gelaat de deur uit.

Dat mijn skelet meer tijd krijgt
om punten aan mijn bot te vijlen
het door de huid heen prikt
en op kippenvel lijkt.

Wanneer dan niets meer beweegt
en je kijkt, je ziet hoe ik
op de tocht heb geleefd.

Lees ook: Schrijven

Ja zo van zegt u het maar

Je mag het best zeggen
hoeveel je van me houdt.

In de stilte van grote woorden
probeer ik klein te zijn.
Lopend door die levende kerstkaart, buiten
heb ik mijn handschoenen aan de lijn
om mijn hart te luchten
en liefde bloot te leggen,

meestal hoeft het niet
maar vandaag mag je het
best zeggen.


Lees ook: Samen

Gebroken veertjes

Waar slaap is
volg ik mijn gapen in de voetstappen
van de terloopsheid vergeten tandpasta
op je tandenborstel -  je haren -
en de dop niet op de medicijnen - te doen.

Ik strek -
daar valt uit mij
het bezwaar waarom ik nog maar steeds niet
slapen ga en waarom
ik, en waarom waarom




Lees ook: Altijd maar

Echt zijn

Ik heb heimwee
naar een huis waar ik nooit geleefd heb

de mensen die na jou sterven
zijn onsterfelijk
en ik;

de macht om te proberen
zakt als zompige korrels zout
uit mijn  benen

om echt te zijn
heb je hoop nodig,

niemand weet
hoeveel vervoegingen er van zijn
zijn

en ik

weet er geen een.

Lees ook: Onsterfelijk

Volgens mij komen mijn vleugels door

  

Lees ook: Bestemd

Proberen

Wanhopeloosheid is ook zo’n woord
dat ik zou kunnen schrijven
waar ik voor eeuwig
in zou kunnen blijven

volkomen opgaan in dat verdriet
want ach jongens,
wie kent mij nu nog niet?

Lees ook: Verdronken in een gevaarlijk cliché 

Je wilde alleen maar dromen

‘O ja, en wat voel je dan ??????????’
De gediplomeerde vraagtekens  G A L M E N  altijd zo.

Sterke verhalen met schuimkoppen
naast je glas water, tissues lichtgevend van verplichting.

Stickers mag je plakken,
nee geen pleisters, stickers
en stempelen kan natuurlijk
lekker stevig stempelen;

dat het brandmerken achterlaat
op je onschuldige glimlach.

Als een clown zit ze daar
met die grote lach en schuddende hand,
want god wat ben je welkom kind

en je wilde alleen maar dromen
nu verblijf je hier, vastgeketend in de herinneringen
die ze honderd keer afspeelt en dan weer

ze laat je niet met rust
niet zolang
je nog maar steeds niet ontwaakt.


Lees ook: Disconnect the phone II

Ik blijf niet over

Lees ook: Zwerven

 

Onsterfelijk

We slaan de warmte
om elkaars schaduwen
we kussen de kleuren rood tot zwart
het mist in onze herinneringen

het gemis van golvend water
klotst als kalme beekjes
van de gletsjer, naar beneden.



Lees ook: De as

(F)luisteren

Ze schrijft gedichten
tot het diepste van de nacht
ze probeert tijd te ontvluchten,
dromen te bezitten
het leven uit te klitten.

Ze vecht om te blijven,
ramt letters uit haar toetsenbord

mooi zal ze het maken
waar je je thuis kunt voelen
of verdwaald,

ze fluistert het leven in je oor
want begrijp je
in gedichten klinkt dat door.

Lees ook: Dichter

Wie heeft de angst bedacht

Ik ben bang voor niemand
voor de inhoud van  zo’n woord, dat niets meer, inhoudt.
Het bevat niet langer de betekenis van een persoon, een bewoner van het
lichaam, een lege huls is het geworden.
De projecties van mijn verstand falen,
het licht valt door de contouren van het lijf, er is niets
om het vast te houden, niets dat ik kan vasthouden,
kan houden, van.

Lees ook: Dagboek

Zwerven

Nog steeds cirkelen

Wanneer de schuld begint
vroeg ik

toen ik besloot, niet meer te glimlachen
toen ik opgroeide,
ik geboren werd,
mijn ouders verliefd werden
of mijn opa’s en oma’s?

Waar de schuld begint

van oneindigheid zak ik in elkaar
het steeds vertellen
van hetzelfde verhaal.

Ik zie een toekomst vol met flarden
een waarin ik uiteindelijk zal vergaan

en elke dag weer
maak ik me schuldiger
aan het bestaan.

Bestemd

Dat we uiteindelijk allemaal zo
godvergeten doorzichtig worden.

Weet je nog wie je bent
als niemand je meer herkent?

Dagen die zacht vergruizen omdat
in verzen dit wordt voorgeschreven
en het toch zonde is
niet na te leven wat gedrukt staat.

We kunnen argumenteren met al dat niet loopt
of waar de rolletjes onder verdwenen zijn.
De krant zich vertelt in de kalenderjaren
die als de ongeroeste herfstbladeren
van hun moeders af vallen,

pasgeboren baby’s zouden we willen zijn
niemand weet wat er in zo’n hoofdje omgaat

- omdat we uiteindelijk allemaal zo doorzichtig zijn.


Lees ook: Lesjes

Constatering

Het was dinsdag
doodnormale dinsdag
maar, eentje in niet mijn eigen huis.
Ik werd een andere kamer ingezet
om daar vruchtbare grond
voor een nieuw gedicht te gebruiken
en de planten tegen het dak te laten groeien.
Er werden wentelteefjes voor me gemaakt
en jus d’orange uit een vieze sinaasappelpers
omdat de deksel er niet meer af wilde.
Het werd doodstil
Bach die zich mengde met de vier jaargetijden
ik ademde het hout
van de zaagselbank waar ik aan vast zat,
mijn panty had zich in een spijker gehaakt.
Het licht stond niet aan, vergeten,
maar gedichten groeien toch ook prima in het donker,
juiste voeding en een beetje liefde.
Maar ik, ik bleef slechts steken bij die doodnormaalheid
van de dinsdag
en ik wachtte, tot de poëzie zou komen,
en mijn wentelteefje als vanzelf met stroop zou besmeren.

Lees ook: In wording

Het voetstuk

Dochter,
Dochter jou nemen we als boegbeeld
prachtig gehuld in de vouwen van marmer
koel wit ogen je blikken
en je zacht gevijlde handen rusten voor een keer.
Dochter, we zetten je op een voetstuk
in plaats van tweede in de rij
ben je een stralend beeld
geboren uit onbreekbaarheid.

Dochter die leeft voor andermans

Maar leg je manteltje toch af
trap je rode schoenen uit
en neem zelf eens plaats.
Kom zitten op je voetstuk;

Vandaag staat de dochter in het licht
glimlachend en wuivend
waardering sprekend van haar gezicht.



Lees ook: Witte muren

Dag van de Dialoog

Drachten was vandaag in dialoog, het thema was duurzaam samen leven. Voor de afsluiting van de hele dag schreef ik dit gedicht.
Tevens droeg ik vandaag voor tijdens het varende vaarweg congres georganiseerd door de gemeente. Dit gedicht is te vinden op mijn Voordrachten pagina.

Sprookjes

Ik blies zomaar wat woorden,
wilde een sprookje vertellen,
en begon dan ook met:
er was eens…

Een dag om  in veiligheid
je samenheid te waarborgen
het gegeven te nemen
en waarderen wat je hoort.

Of is het anders
meer een zin van;

Een dag om in de algemene sferen
de clichés van gemiddeldheid
de deur uit te doen, en in het slot te laten vallen.

Een dag die zichzelf samenvat
niet: en ze leefden nog lang en gelukkig,
dat zouden we wel willen, maar
het is niet zomaar een mooi verhaal
het samen leven is een gesprek
van ons allemaal.



Lees ook: Zodat we het niet meer koud hebben

Wanneer ga je weer Chopin spelen?

 

Samen

Dat je verdwenen bent
al bestond je niet
maar was er toch
het gemis
dat deuken in mijn huid maakt
krijg ik niet langer uitgedeukt.

Ik ril de kou mijn omarming binnen
al turend over de stilte
die de auto’s voortbrengen
behalve wanneer niemand
meer iets te melden heeft
en de motor dan maar doet
alsof hij het gesprek opvult.

Dat ik mezelf terugvind
in een bestaan
waarvan ik de regels blijkbaar
nooit begrepen heb.

Zie ik dan slechts
mijn zelf getrokken cirkels
als was de vleugel beschadigd
en dan is het zulke kleine rondjes vliegen.

Dat je daar opeens stond,

om het tot op het bot versleten te spalken,
door me over te geven
kon ik zien
hoe ik de kou uit mijn lijf kon rillen
Het werd die opgevulde stilte,
daarin sloten wij ons verbond.



Lees ook: Fileleed

Lesjes

Ik zou het
over haat kunnen laten gaan
me verlaten
op het expres in de steek laten
van iemand die stand hield
waar ik sneuvelde,
waar ik mijn voeten slachtte
om haar de mond te snoeren.
Hoe onze lijven ook vochten
het waren de brekende harten
die mij haat aan lieten roepen.

Galmende kerkklokken
laat het lopen over het grafveld hol klinken
als ik struikel
over de tot op het bot gespleten ziel van zij
die ik in de steek liet.

Met pleisters en rollen verband
probeer ik haar te plakken.

Hier heb ik het zelf naar gemaakt
ik vervloek de kracht van haat
en leer
dat je nooit kunt winnen
omdat het uiteindelijk jou
met de wonden achterlaat.

Lees ook: Wie zal mij redden?

Het is altijd wel ergens crisis

Hoe schrijf je dat
wat nog niet geschreven is,
dat dat dat
ik kan dat wel
maar ik dat nog niet niet.
Het schrijven op zich,
is best te doen,
maar er iets van maken
dat is het hem
hem hem hem
het rijmt niet eens op
dat.

Hoe schrijf je dat
wat nog niet geschreven is,

heeft het iets te maken met kennis,
met lauwe pis, nagedachtenis gemis,
scepsis, vuilnis, met walvis?

Vissen lijken me het aannemelijkst,
vooral gezien de rijmbaarheid;
Potvis, inktvis, pootvis, panvis, maatvis,
bakvis, aprilvis, egelvis, bruinvis, beenvis,
klipvis, schelvis, zaagvis, zeevis, vinvis
of toch maar gewoon
stoornis.

Hoe schrijf je dat
wat nog niet geschreven is

dat is hem:
een rijmwoorden crisis.


Lees ook: Noodhulp

Voor alle depressieve tumblr meisjes

Aan de ene kant
dromen ze weg bij de
tienermeidenmuziek
klinkend door de sexy lippen
van One Direction.

Aan de andere kant
vallen ze in diepe dalen
in de vorm van foto’s, stukjes film
en wijze uitspraken
waarin ze elke mislukking in hun leven
dubbel beseffen.

Als je zoekt
dan vind je zoveel verdriet
bollende weegschalen door de
te lichte en gebroken zielen,
bekraste huiden
omdat ze in plaats van tranen
ook bloed wilden huilen.

De depressieve tumblr meisjes
zijn een soort apart
ze kanaliseren hun leven
door het op te delen
in duizenden foto’s van elkaar.

Iedere verloren ziel vindt daar
nog een restje leven
want verbonden door al dat verdriet
zijn ze tenminste daarin
niet langer alleen.

Lees ook: een redelijke tumblr interesse

Het verschil tussen mens en dier

Ik zag een hert
eenzaam als ikzelf
dwalend door die stad
die zich, zoals ik zou willen,
uit de as herrees.

Het hert schrok
van de auto die mij verder bracht,
maar in zijn rennende lichaam
bleven de ogen stilstaan
de mijne verdiepten
we keken elkaar
gevonden in de enkelheid
een eindeloze seconde aan.

De tijdmachine stuurde me de toekomst in
waar het verleden op het platteland
nog steeds een rol bleek te spelen.

Het decor was een oude stal
de rode verf bladderde van de houten planken
en het stonk er
naar oude herinneringen
die nooit van mij kunnen zijn geweest.

De deur van de stal
onthulde het dode bewijs
van het verschil.

Ik keek het niet langer
als een gelijke in de ogen,
maar van boven
en zonder genade,

waar ons doel hetzelfde bleek,
was het maar één de overwinning gegeven

we wilden beiden slechts overleven.

Schrijven

Schuldig

Soms vliegen lieveheersbeestjes voorbij
en vlinders

je bent me fluisterwoorden schuldig,
en liefde – in de vorm van het einde van de tijd,

door jouw ogen
blijven dingen zich steeds maar weer
herinneren in mijn gedachten.

Een kleine liefdesbrief
in mijn verdrietige licht.

Ik zag je niet aankomen
maar zie eens wat er van kwam.



Lees ook: Wereldliefde

Uitzicht met een vooruitzicht

Ik wil je kennis laten maken
met een andere ik,
hoe zij mij vangt
voor ik gevallen ben.

Dat ik wakker werd en
mij afvroeg
hoe gelukkig het me zou maken
als die spleet
tussen de gordijnen me niet langer
aan zou staren,

Zij sloot hem
met de rits
die ook mijn ruggengraat sluit
en ik voelde me niet langer
bekeken.

Maar waar de kat
ze van de rails trok,
ontspoorde ik
in het opmaken van mijn bed
dat door woelen
niet langer als een huis voelde.

Dat zij wakker werd en
hoopte dat het
een andere nachtmerrie was,
maar ontdekte
dat daarin gisteren
niet langer anders is
dan vandaag.

Ik hervond mijzelf
in de stoffenwinkel
waar zij een nieuwe huid
voor mijn slapeloosheid kocht.

De kat omarmde mij voortaan
met krassen in mijn huid
zodat zij beschaamd op moest staan

om mij te leren
zelf de ramen open te doen.

Lees ook: Als ik de sloop zou beginnen

Als ik de sloop zou beginnen

Ik mat mijzelf een moeheid aan
die zwaarder was
dan drie zakken aardappels
wat trouwens
onmogelijk mee te nemen is
op een wandeling
van de supermarkt naar huis
via het park.

Eenden lussen geen aardappelen
dus het park
moest ik voortaan overslaan.

Ik schilde me een ongeluk
en waste
met sponsjes en washandjes.

Maar de modder
bleef onverbiddelijk
mijn huid aan elkaar kleven.

Rigoureuze maatregelen zou ik nemen,
al zei ik dat alleen maar
omdat ik rigoureus
een mooiere vertaling vond
van hoe eenzaamheid
alleen de deur uit wil
als er aangebeld wordt, je
de deur open doet.

Mijn hart was een geheime tuin
met hoge muren.
Als ik de sloop zou beginnen
zou er veel verloren gaan,
maar kon ik misschien beginnen
met het rooien
van de aardappels.


Lees ook: Witte leugens

Opening culturele seizoen

30 september 2012 - Hopper, Lawei



Cultuur, to the bone

Er vallen gaten
in het openen van allerlei deuren
sleutels zijn hun sleutelgaten kwijt
en de deurbellen geven geen geluid.

Het is een chaos
in het voeren van een gesprek,
je weet niet tegen wie je het hebt.

Overal over de vloer
andere lichaamsdelen verspreid
je eigen kun je niet vinden,

maar bij het zien van zoveel keus
denk je-
ach, zo’n nieuwe arm staat me vast,
of een mooiere neus.

Je bouwt jezelf een nieuwer lichaam
met meer functies en meer aanwezigheid.

En dan,
als het startschot wordt gegeven,

begin je te bewegen
een nieuw seizoen roept je lichaam tot leven.



Lees ook: Gemeentedichter

Politiebijeenkomst

Gedicht voor de politie Smallingerland/Opsterland in het kader van de route Nationale Politie.

Zodat we het niet meer koud hebben

Altijd wanneer ik een agent tegen kom
hoor ik mezelf denken
al die agenten lijken ook echt agenten.
Nooit werd ik me bewust
van hun afwezigheid
ze lopen, ze marcheren
en kleden zich
hetzelfde in burger als ik, door de straten.

Maar ik, wij, men als burger
verschuilen onze angsten niet
luid schreeuwend en met
houtwormige stoelen gooiend, of verschijnen we
als engelen aan jullie, agenten,
en dan is het de bedoeling
dat jullie, echte agenten zijn
en de bedoeling uitvoeren,
ons laten zien
dat je beter op de stoel kunt gaan zitten
of dat je bedenkt, welk onrecht wel
en welk niet
jouw stoel is.

Maar burgers,
ga eens op de stoel van echte agenten zitten,
hoor je jezelf dan denken
ik lijk nu een echte agent?

Nee, want eenvoud is een stille hoop
die meestal strandt
in complexe getallen of juist het reduceren
ervan, naar 1.

1, van 1 korps, van 1 politie, van 1 agent
nee, niet 1 agent,
juist tientallen

die stevig op hun stoelen zitten
en met hun warme ineengeslagen handen
onze angsten
als een kopje melk
in de magnetron zetten

zodat we het niet meer koud hebben.


Lees ook: Klinkedin

Gedichten in wording, het dichter zijn

Ik ben vrij verloren in het vangen van mijn werelden in gedachten
een verdwaaldheid van een mislukte poging om normaal te zijn,
maar normaler dan alles behalve normaal kan ik niet worden;
iets zijn en in wording zijn; begriploze berichten die ik niet kan horen.
Mijn oordopjes vochten een zeeslag uit, in de nacht
dat mijn kruik van mijn bed een golfslagbad maakte
ik keek toe hoe de handen van mijn armen
in een bloedbad het slagveld van mijn gedachten
uittekenden in een werk dat ik kunst zou willen noemen,
maar daar geen stempel op wil drukken.
Ik kocht een vangnet bij de Gamma, de Gamma verkocht ze alleen niet
daarom bij de viswinkel aan de overkant van de straat -
waar ik nog een oude vrouw over hielp steken, waar ze haar rollator
gelaten had was bij de eendjes in het park,
ze was alleen vergeten dat eendjes van brood houden
en zij van haar man, maar die was al overleden -
kocht ik het grootste net waar ik misschien in zou passen,
maar de ruimte waar een dichter in hoort te zijn;
in wording is,
is niet zo groot, het lijkt meestal op een lichttunnel,
zo een die haar man zag toen hij haar handen op het ziekbed liet verslappen,
maar dan een met woorden die de wanden steeds smaller maken
en je ze eruit moet persen
voordat je platgedrukt wordt in je eigen zijn van een gedicht in wording.

Lees ook: Witte leugens

Duurzaamheidsbeurs

Verzonden vanuit de toekomst
- dit is niet de bedoeling -

Zij, die slechts weet hadden
van hun rug.

Duurzame dingen kun je lange tijd gebruiken.
Ze gaan niet snel kapot en worden niet snel lelijk.

Zij, ruggengraten, bevonden zichzelf het mooist
zij bonden de oogkleppen om,
om hun eigen schoonheid te koesteren.

Hun boegbeeld bevond zich ver begraven
in het diepste van de bovenste grond.

Leven in het moment
een spreuk die geen tijd kende
maar nu is het anders,
want altijd bevat geen tijd.

Duurzame dingen kun je lange tijd gebruiken.
Ze gaan niet snel kapot en worden niet snel lelijk.

Luisteren deden zij niet,
maar moet je nu eens horen
naar onze kermende stemmen
onze rauwe kelen
en onze open ruggen.

Duurzame dingen kun je lange tijd gebruiken.
Ze gaan niet snel kapot en worden niet snel lelijk.

Wij zijn lelijk geworden
wij zijn kapot gebroken
wij gaan niet meer mee

niet voor die lange tijd

die de Van Dale in 2012 voorschreef
ook al waren de Maya’s meer van; 2012
het einde van alle tijd.

Duurzame dingen kun je lange tijd gebruiken.
Ze gaan niet snel kapot en worden niet snel lelijk.

Niets zijn wij meer,

niets zullen wij nog worden

omdat zij, die rug
in het centrum van de stenen
1,2,3
omkeerden
en wegrenden
op hun snelste benen.



Lees ook: Poëzie in petticoat
  

Totdat ik me bedacht dat

Ik zoek het jongetje dat ik eens uit een boek las, dat de hele dag papier met cirkels zat te vullen. Net zolang tot er geen wit papier meer zichtbaar was, en ook geen cirkels, slechts potlood, dan begon hij overnieuw. Ik zou met hem daarin op willen gaan en ook willen vergeten hoe er veel meer rond is dan alleen de aarde.

Disconnect the phone II

Ze stopten met vragen -
zij stopte met praten.

De telefoons legden hun hoorns neer
de nummers werden gewist.

Ze scheurde het vel van zich af
omdat het haar niet meer paste,

zwijgzaamheid is een klank die geen gehoord geeft

al was het duidelijk dat ze lang heeft gehuild
om het verlies van haar laatste stukje huid

uiteindelijk
gaf de kiestoon een dood geluid.


Lees ook: Disconnect the phone I

De burgemeester en de gemeentedichter

13 september 2012



Niet alleen een nieuwe burgemeester, ook ik ben 'nieuw'. Afgelopen maandag heb ik mijn contract getekend om voor twee jaar de taak van gemeentedichter in te vullen.
De kans om een brug te slaan tussen de nieuwe burgemeester van Smallingerland, Tjeerd van Bekkum, en de (nieuwe) gemeentedichter wilde ik niet voorbij laten gaan.
Tijdens de feestelijke raadsvergadering legde Van Bekkum de eed af en vervolgens mocht ik hem mijn gedicht voordragen.

Vanaf vandaag heb ik de Gemeentedichter pagina  leven in geblazen. Hierop zal ik alle gemeentegedichten verzamelen.

De burgemeester en de gemeentedichter

Tjeerd van Bekkum,
ze zag hem eens lopen
op twee benen in een rustig tempo
denkend aan het Smallingerland.

Dag meneer, ze groette hem
hij zei hallo.
Maar beide verzonken in twee werelden
waartussen een brug wordt gespannen
van het land van dromen.

En later -

Heb je het al gehoord,
gezien misschien
of gelezen in de krant
BreedUit stond het er in,
zelfs meerdere keren.

Nee, zei ze;

ze is te dromerig
voor heel veel dingen
voor begrip van politiek
voor inzicht in getallen
in het betalen van belasting
of lintjes knippen
en glimlachen bij een of ander belangrijk ding.

Hoe afwezig ook, alleen is ze niet
ze is alleen te dromerig.

Tjeerd van Bekkum,
klikte met ons land,
aan de wandel met als rugzak
een droom die als thuiskomen voelt,
of als loten uit de loterij.

Hij past tussen
commissarissen, notarissen,
ambtenaren, afgevaardigden,
wethouders, en zelfs ouders.

De personificatie van De Kroon op Smallingerland
open oren, open ogen
gericht op tijdeloosheid en dynamiek.

Zij las boeken van Willem Elsschot, waarin hij schreef:
“Tussen droom en daad staan wetten in de weg”.

Tjeerd wandelt op de weg van wetten.
En zij, zij wandelde weg
met Elsschot onder de arm, ze wilde alleen zijn
en rustig overdenken
wie een gemeentedichter nou eigenlijk is.

Hij maakt van droom daad
en zij van daad droom,

daarom is hij de burgemeester
en zij de gemeentedichter.

Poëzie in petticoat

Gisteren - 12 september 2012 - beklom ik het grote podium in de schouwburg van Drachten, de Lawei. Om niet één, maar drie gedichten voor te dragen. De Rabobank organiseerde hun jaarlijkse prinsjesdaglezing. Herman Wijffels kwam spreken over onder andere duurzaamheid. Omdat het de prinsjesdaglezing en poëzie betrof , had ik besloten om mijn petticoat aan te trekken, want dat allitereert mooi.


Dit eerste gedicht heb ik speciaal over duurzaamheid, de Rabobank en de mensheid geschreven. Ik speelde ook piano en op de beamer werd een animatie die ik gemaakt heb, vertoond.

Je stoepje vegen is ook belangrijk

Samen leven
dat is de gedachte
dat is het idee
dat is de slogan
die geeft de Rabobank je mee.

Maar heb je wel eens goed geluisterd,
gehoord misschien,
maar luisteren en begrijpen bovendien.

De gedachte:
Wij hebben de verantwoordelijkheid
binnen de grenzen van de aarde te blijven
alleen zij is rond,
dus is er geen duidelijke grens
waar de cirkel van draagkracht begint.

Het idee;
Samen sta je sterker
daarom gingen de holemensen samenlevingen vormen
een zo logisch verband
het klonk me grappig in de oren,
wat hebben wij nog met de holemens overeen;
we doen aan samenlevingen,
maar niet gezellig bij een kampvuur in steen.

Samen leven;
De holemens, die kon er wat van
en wij, maken wij er nu een potje van?

Wij leven in het moment
omdat de Flow dat voorschrijft
en zegt: je stoepje vegen is ook belangrijk.
Maar alleen je eigen stoepje is niet goed genoeg.

Die holemens, die kon er wat van
die dacht niet
en wij denken en denken en denken en denken
en laten slechts op gevoel,
maar is dat wel het alles heiligende doel?

Wij geven geld aan arme landen,
maar weten we wel aan welke handen?
De handen van de toekomst strekken naar ons uit.

Samen leven
Weg uit de Flow van het moment
Samen leven
Met de toekomst, en onszelf
Samen leven
Dat is de gedachte
Dat is het idee.



Het tweede gedicht ging over mij op dat moment in petticoat.

Ik vertel zo graag over mijzelf

Iets luchtigs
iets vluchtigs,
verzuchtigs,
nuttigs of truttigs?

Blauwe wolken
of volle zeeën,
maar concreet gezien
staan mijn benen hier trillend op de vloer
niks zwemmend, niks vliegend.

Concreet gezien
sta ik hier te staan,
vertel waar mijn gedachten over gaan
welke kleren heb ik aan
waarom ik bezig ben met bestaan?

Wil je weten
wie ik vroeger wilde zijn;

Een zeemeermin -
dan zou ik in bad mogen slapen

of een weerman -
dan zou IK de kleur van de lucht bepalen.

Wie ik niet wilde zijn,
was mijn eigen konijn.
Ik gaf haar geen eten,
maar omdat ze ze niet had
kon ik me niet in haar schoenen verplaatsen.

Ik droomde
over toekomsten, werelden, levens.

Nu sta ik hier
zo'n beetje hier
ik reserveer altijd een ruimte waarin ik mijzelf kan zijn
zo'n beetje onzichtbaar naakt.

Nu ben ik hier
heb mijzelf kort samengevat

vertel mij,
was het iets

nuttigs of truttigs?



Het derde gedicht is hier te vinden.

Disconnect the phone I

Morgen is alles beter

Ik zou zo graag willen schrijven
over mijn leven als 17-jarige,
maar omdat ik nog 17 ben
vind ik dat egoïstisch om al te doen,
het voelt onnatuurlijk om met je leeftijd te spotten
vooral als je 17 bent, want dan ben je jong
en is het de bedoeling dat je alles kunt,

maar ik kan niet alles
en de bedoeling al helemaal niet

ik ben wanhopig 17 en probeer
de wanhoop om te toveren in hoop
omdat wan geen echt woord is
en er lelijk uit ziet, om het voor hoop te schrijven.

17 zijn is een leeftijd waarop het geoorloofd is
om niet te weten wat je met je leven wilt.
In de praktijk werkt het meestal anders

na je examen ga je namelijk:
of studeren, of reizen
dat houdt in dat je dus weet wat je met je leven wilt, soort van.

ik doe geen van beide
en dan wordt er niet begrepen
hoe je in plaats daarvan
jezelf bij elkaar probeert te houden
omdat het willen leven
en het willen weten hoe te leven
een veel te zwaar vraagstuk is, voor iemand van 17.

Ik had wel gelijk, dat ik beter had kunnen wachten
met het schrijven van dit gedicht,
het maakt me verdrietig,
ik wil niet beseffen hoe er genoeg redenen bestaan
om je eigen nietsheid te ontkennen.

Misschien kan ik dit gedicht beter morgen schrijven
want dan word ik 18.

Lees ook: Onuitroeibaar

Ik en de buurvrouw II

Ik ben zo iemand
die zich ergert aan zichzelf
want als ik haast heb en in die haast
een plakbandje nodig heb,
ik ontdek dat ik het plakband
tijdens een telefoongesprek of iets dergelijks
aan de houder heb vast gedrukt
je weet wel op die manier
dat je al bellend onnadenkend lelijke tekeningen
op een envelop maakt
of op de belastingaangifte van je vader, die ook naast de telefoon ligt.
Bij mij dwaal ik dus af naar de plakbandhouder
dan druk ik het strak gespannen plakbandje naar beneden
tot het vastgeplakt zit, de hoekjes druk je wat verder aan en je belt verder.
Op zulke momenten dat ik haast heb
erger ik me dan aan mijn telefoonplakbandgewoonten.
Ik voelde me ook niet anders dan de andere mensen
totdat de buurvrouw zei dat zij niemand kende
die door een plakbandhouder te laat op zijn werk kwam.
Was er dan iets mis met mij
of kende de buurvrouw niet de juiste mensen?
Niet dat het veel uitmaakt voor de zin van het leven,
ja de zin van het leven.
Zie, hier erger ik me ook aan mezelf
ik dwaal altijd af naar zijpaden
tijdens het bellen naar de plakband
en tijdens een monoloog in mezelf naar dialogen met mezelf.
Dwalen van paden vind ik trouwens een gezonde bezigheid
ik woon in het bos
en daar lopen voor zover ik weet niet veel enge mannen los
ja ik loop er
maar dat lijkt me niet zo’n gevaar
bovendien ben ik geen man.
Enkel mijn gedachten lopen daar de rust te verstoren
ze vallen mij ook lastig
ik probeer tijdens zo'n wandeling
mijn gedachten van mezelf te laten verdwalen
maar altijd komen we weer samen thuis.
Ik erger me dan zo aan mezelf
hoe doe ik het toch?
Ik kom mezelf dus erg vaak tegen
bellend, plakbandend, haastend, verstorend, wandelend, verdwalend.
Ik voel me niet anders, dan de andere mensen
maar misschien zou ik wel eens
voor een paar dagen
de buurvrouw willen zijn.

Lees ook: Ik en de buurvrouw I

Klinkedin

Drachten wil je mee praten



Wil je mee praten
Wil je mee
Wil je
Wil

Ik wil niet mee.

“En dan op de zeepkist”
zo Klinkt Het In
de facebookpagina’s
maar wie klinkt, wat klinkt, waar klinkt?

De klank van een zeepkist
klinkt mij glijdend van een berg af
naar de schuimende zee
daar verdrinkt ze
dan klinkt er niets meer mee.

Maar zo is het hier niet.

Zo glijdt deze zeepkist niet;

Zij staat met beide benen
luidkeels roepend om
glazen, gezelligheid en netwerken
stevig op Hopperse bodem.

Wil je mee praten
Wil je mee
Wil je
Wil

Ik wil met die zeepkist mee.



Lees ook: Een gekleurd verleden in een wandeling van het heden

Ik dacht dat ik dommer geworden was

"Hé, jij nog leuke dingen geplant?"

Altijd leuk,
als iemand dat op Facebook aan je vraagt.
Met een t, niet met een d, maar met een t.

" Ja ik ben van plan om met Ingrid volgende week een boom te planten".

sinds dat dictee in de vijfde klas waar ik een 4 op had
en ik daar boos om was
omdat ik het jaar daarvoor een 7,8 had
ja een zeven punt acht,
ik dacht dat ik dommer geworden was,
en Nederlands mijn favoriete vak was,
sinds dat dictee
waar ook ' gepiercete en getatoeëerde adolescenten' in stond,
weet ik wel hoe je moet vervoegen,

maar om mij heen pland men nog de bomen
en staan planten in de agenda's.


Lees ook: Dictee

In een groot hart past ook niet alles

Op dagen
als eergisteren en overmorgen
denk ik meestal niet na.

Op vandagen
ben ik er wel,
maar geïsoleerd dagdromend,
passief als een pdf-bestand; alleen lezen.

Onverzadigbaar,
het voelt als het stoppen van een waterval
met je blote handen

ik huil ondrinkbaar zout.



Lees ook: Verdronken in een gevaarlijk cliché

Tao of hope

Toen ik dit zag, kon ik niets anders dan huilen van geluk, en het delen met jullie.



(Source: octopussoir-)

Mijn profeet

Het buurmeisje op de camping
had ik de rol toebedeeld
van profeet
zij wist er niks van
maar in haar woorden
(die ik afluisterde tijdens het ontbijt
als zij met haar moeder Bifiworsten at)
hoorde ik hoe ze me probeerde te zeggen
dat ik moest transformeren
in dingen die ik gemiddeld schreef

- die ik schreef omdat ik dacht dat ik moest schrijven
en omdat men zei dat ik dat wel kon, schrijven,
in Friesland betekent kon trouwens hetzelfde als ken,
wat erg verwarrend is
als jij niet Fries bent, en iemand aan je vraagt
of je hem wel kon -

ik was saai, ik was uit,
uit als een uitgelubberde trui
die te vaak gewassen is en te vaak aan de waslijn heeft gehangen

de profeet zei dingen die mijn leven veranderden:
'kijk, hier heb ik een muggenbult, en hier, en hier,
en hier lijkt het op een nietje met twee nietgaten.'

'mama, als je aan ranja denkt, denk je meteen aan rode limonade
maar mama, als je aan ranja denkt dan denk je niet zo 1 2 3 aan
een soort gele limonade. Het lijkt een beetje op Bifiworsten’.

Sindsdien, probeer ik te schrijven
zoals zij het leven beschreef;

hoe het leven neerkomt
op de eenvoud van het eten van Bifiworsten.


Lees ook: De draagkracht van onbegrip

Verdronken in een gevaarlijk cliché

Ze woonde van haar levens
delen in de vijver;
tussen vissen
haar eenzaamheid wegzwemmend,
pratend tegen verzonken schepen
die op de bodem schatten behuisden.
uit de diepte van de lucht duiken
naar het donkerste
wat boven water niet zichtbaar was.
Wat nog meer niet zichtbaar was,
waren de slierten alg
waarachter haar haren zich verstopten,
de schubbige kleur van haar blozende wangen
en de doorgelopen ogen.
Haar vriendinnen vierden feesten in de tuin
de vijver lag er verloren bij,
zij keek van onderaf toe
op het klotsende rumoer van
hoe ze zou moeten zijn
hoe ze zich zou moeten gedragen
hoe ze vergeten leek te zijn.
Ze woonde haar levens
in een vijver van verdriet
ze vulde elke dag het water aan,
gaf de vissen eten,
en koesterde de schatten
maar om te blijven drijven, hielp het niet
en leren zwemmen
even min.

Lees ook: Onuitroeibaar

De draagkracht van onbegrip

Wat ik niet begrijp
is het zeggen van;
dat is het enige wat me nog op de been houdt.

Wat zou er gebeuren als dat enige er niet was geweest?
Zou je dood neergevallen zijn?
in de meeste gevallen is dat niet zo
tenzij
iemand met een pistool voor je staat
en je neer wil schieten,
maar dan hoef je het niet te zeggen
het is al duidelijk genoeg.

Ik bedoel zo'n moment
dat je met een vriendin een intiem gesprek voert
waarin ze je vertelt
dat de gedachte dat hij misschien aan haar denkt
het enige is wat haar nog op de been houdt.

Ik begrijp dat niet,
niet wanneer ze nog gewoon op twee benen
tegelijkertijd de gordijnen aan het naaien is,
want dat moet ook gebeuren.

Wat zou er gebeuren
als dat enige je niet meer op de been zou houden

ik kan het me niet voorstellen
misschien is dat ook wel de bedoeling ervan

dat mijn benen niet ophouden
bij mijn voorstellingsvermogen.


Lees ook: Maar dat geheel terzijde

Het paradijs

In de tuin die ik plantte,
stond een dode boom
jij liet er rozen in groeien.



Lees ook: Wereldliefde

Even vergeten

Ik besefte
hoe de wind
hoe de zee
hoe het strand

mij in ontelbare richtingen
uit mijzelf trok

langzaam vloog ik terug

naar het lichaam
dat ik bruingebakken
op een handdoekje had laten liggen.

Lees ook: Ik verwaai nog niet

De klank van zand

Ik zag
hoe de wind
aan de haren van het strand trok,
hoe ze vocht
voor de luwte van het golvende zout:

Ik zag
hoe het kind
aan de steel van de schep trok,
hoe het vocht
voor de stevigheid van het nieuwe kasteel.

Ik zag
hoe het vriendje
aan de kluwen van hetzelfde zand trok,
hoe het vocht
voor dezelfde plek van hetzelfde kasteel.

Ik zag
hoe de wind
aan de kelen van de kinderen trok,
hoe ze vocht
voor het bereik van de verste klank.

En ik zag ook
hoe de moeder
aan de haren van het kind trok,
hoe ze vocht
voor de stilte van het schreeuwende geluid.

Zo maakbaar is een kasteel

en zo maakbaar is stilte.


Lees ook: De klank van 

Weekeloos

Op maandag
huilde ze vanaf kwart voor negen.
Op dinsdag
probeerde ze haar wangen droog te vegen.
Op woensdag
verloor ze haar glans.
Op donderdag
liep ze achter zichzelf langs.
Op vrijdag
droomde ze over geluk.
En op zaterdag
brak ze haar spiegel stuk.
Einde op zondag.

Lees ook: gevoelig als glas

Dezelfde golflengte

Wij golven goed met elkaar,
maar oceanen overspoelen mij
met heimwee en gemis.

Ik droom over zorgen
grote dingen
die me achtervolgen in mijn dromen.

Slapen doe ik niet
ik dein onder de lakens
op onze golven
die mij nu eenzaam maken.

Ik kruip in de kleine ruimte
dat warme plekje
waar ik herinneringen bewaar,

ik speel elke film
van voor tot achter
in dubbele slowmotion af

missen doe ik nog,
maar gelukkig ben ik nog veel meer.

Lees ook: Ik hoop dat het niet zo is

Ik en de buurvrouw I

Ik ben de laatste tijd
in van die rare stemmingen
dat ik de buurvrouw op wil bellen
om haar te vragen
of ze ook zin heeft
om met mij de hond uit te laten.
Niet dat wij een hond hebben
en zij ook niet.
Maar de buurvrouw haar broer is net overleden
ze stond in de tuin om afleiding te zoeken
ik zwaaide
en ze liet per ongeluk de tuinslang vallen
om terug te kunnen zwaaien.
Ze heeft altijd zo'n pech
niet per se in de zin van dat ze nooit de loterij wint
die heeft ze ook nog niet gewonnen,
maar dat doet er niet toe.
Zou ze eigenlijk wel mee doen?
Als ze de postcodeloterij zou winnen,
zou ze best rijk zijn
niet zo rijk als wij,
want als wij de postcodeloterij zouden winnen
hoefden we die met niemand te delen
wij hebben geen buren
hoe komen we dan aan een buurvrouw?
De buurvrouw woont een straat verderop
het eerste huis, dat met die schapen
die schapen waarover mijn zusje
achterop de fiets tegen mijn vader in de lente zei:
Kijk papa, dat lammetje zwaait naar mij.
De buurvrouw heeft meer pech
in de zin van het leven
ze moet hard werken
en de zon komt ook niet altijd aanwaaien
want bij de koffie
als ze komt schoonmaken
klaagt ze wel eens over de bloemkool
die in de tuin niet opkomt, of de sperziebonen.
Ik vraag me af
wie er voor de buurvrouw opkomt?

zelfs al was je nog geen verre vriendinnen

Ik hoorde laatst
voor niet elke begrafenis
behoef je een uitnodigingskaart
langskomen op de kof
voor het leed van de ander
jezelf laten beseffen|
alles wordt ooit stof.

Maar gek leek me dat toch
gratis naar binnen, doen alsof
zelfs al was je nog geen verre vriendinnen
het betwijfelt mij,
voor wie leven we dan nog?

Lees ook: De as

Skûtsjesilen

Zij vatte de dag samen
onder zwaarden
die wapperend als de zeilen
het omgekeerde van de wind
belangrijk maken.

Vechtend voor je stem
die niet voor de golfslag uit zwemt.

Overwinnend huilen in de regen

verstond zij
de geschiedenis van de kunst

in het woordenspel
van knipogende kajuitramen,
brekende bruggen
en rillende relingen

alles samen te vatten.

De horizon kwam in zicht.


Lees ook: Hoe je een boot doopt

Maar dat geheel terzijde

Dat je vast zat in
onder andere 1: jezelf
2: de liefde 3: het gevoel dat je niet de enige bent?

Of later nog 4: dat de afwas nog niet af was?

Mooie vrouwen huilen niet
behalve de allermooisten.

Maar dat geheel terzijde.

Lees ook: Het zijn die schelpjes

Ik ga en neem mee

Ik zwaai nog
mijn ogen spreken de herinnering
huilen kan niet meer
de toekomst komt er aan

Ik moet lopen
zonder handen – gewoon los

ik zwaai nog,
mijn liefste vriendin.

Daar ga ik,
op mijn pad vind ik

een nieuwe begin.
Lees ook: Afscheid nemen kan ik niet

Middagje Groninger Museum

Ze spoelden
met de geweven stoffen
langs trappen, gangen
dwalend naar herkenning
van het mooiste ding.
De kunst golfde
als een onvergetelijkheid over ze heen
de meeste beelden,
verlaten voor wat ze zijn,
maar die golven,
ze bleven
en zij beleefden.


Expositie: Yin Xiuzhen

Een gekleurd verleden, in een wandeling van het heden

Dit gedicht heb ik geschreven voor de huiskamerconcerten in de Papegaaienbuurt te Drachten op 15 juli 2012. Huiskamer 13 is vooralsnog het enige huis in die Torenstraat waar de kleuren die Van Doesburg ervoor gekozen heeft, binnen consequent op de muren geschilderd zijn. In een aantal huiskamers in de buurt waren voorstellingen te zien. In huiskamer 13 werden rondleidingen gegeven en ik sloot de rondleiding af met dit gedicht.

Een inspiratiebron was onder meer deze foto:




Ik liep door Drachten
dacht wel eens wat kleur te willen zien,
maar straten liepen leeg
grijs spoelde, als de fonteintjes
die de Lawei verwateren, de kleur weg;
het oranje van Koninginnedag werd vaal
en het oranje van het EK had geen verhaal.

Ik liep maar,
de bushaltes joegen me weg
een eenzaam terrein op
waar oude mannen tegen de hekken leunden
en kwijlden over bouwvakkers
alsof ze er zelf altijd een hadden willen zijn
of dromen ze, over een prachtig Raadhuisplein.

Ik liep
en daar ging een lichtje gloeien
Drachten leek op te bloeien
het deed me aan alsof ze haar make-up doos
alleen op haar voorhoofd poederde
in mijn hoofd hoorde ik torens van een oorlog luiden
dit is de enige straat
waar Drachten haar make-up stralen laat
een straat met mensen van nu,
maar in de herinnering van lang geleden.

In de omarming van mijn lopen
van de kleuren op de kozijnen
droomde ik niet over Drachtster pleinen
of over vaag verkleurde fonteinen,
maar over het vooruit leven
in het herhalen van die herinnering
als in de kleuren van huiskamer 13
consequent
alsof je Van Doesburg zelf bent.

Een redelijke tumblr interesse

Van nul tot zeventien tot nu

Ik ben ongewoon zeventien
met alles erbij.

De vader hield haar handen in het park
ze waggelde volgzaam met zijn eendjes mee.

Vandaag ben ik alweer zo zeventien
een herontdekking van tijden die rondcirkelen.

Maar toen zat de vader al in haar hoofd
ze vocht de woorden die haar verboden werden.

Morgen ben ik nog steeds even zeventien
een achteloosheid van wie je ooit was.

En daarna keek de vader haar nog eens aan
ze zag die ogen als de hare in dezelfde kleur.

Nu ben ik meer dan gewoon zeventien

hij groeide haar als iets moois om te zien.


Lees ook: about

Lief vriendinnetje

Ze fluistert dat ze zal glimlachen
zes planeten doet ze aan
zonder precies te weten op welke ze nu is
de sterren kijken op haar neer
continu gevraag waar en wie ze is.

De trein vertrekt precies op tijd,
maar het inpakken van die koffer neemt te veel
ze wordt bang
van het haasten door die oude dingen
ze wil rustig afscheid nemen in herinneringen.

De trein doet fluitend het perron aan
Ze wil reizen naar onbekende planeten
een nieuw bestaan

en die oude dingen
moet ze in de koffer, met haar moeder
op het perron laten staan.

Lees ook: Leefjedichter

Ik denk nog wel eens terug

Een tijd waarin ik zwierf
stenen kapot sloeg,
het alledaagse begroef.

Toen was de tijd er naar.

Ik denk nog wel eens terug
zwerfkeien en tijdelijkheid;

zo’n dwaling in het lezen
van dagboeken en geheimschrift
ik schreef mijn verhalen.

Ik kijk nog wel eens terug.

Een tijd waarin ik was,
een -  waarin ik niet meer pas.


Lees ook: 50 dagboeken

Ssst

Zij werd gezocht

In de wuivende handen
van de fluisterende wangen
en haar lieve armen
zoek ik naar mijn bestaan.

Zachtjes krabt de pen
witte randjes van het papier.
Ik leg mezelf bloot
in de rode huid
van wie ik lijk te zijn.

Ik dicht haar gezicht
met lang geleden kussen,

waar ze mij niet heeft
zullen gaten vallen,
sommige zijn de diepte
en andere de tijd.

Hier is niets mijzelf
of wat op haar lijkt.

Ik kom uit mezelf vandaan:
ze zal me zijn,
ik ben haar bestaan.



Lees ook: Toen werd alles begrepen

Diploma uitreiking

Afscheid nemen kan ik niet


We waren met precies zesentwintig
ik had het nummer 109824
maar ze wisten ook wel
wat mijn eigen naam was.

Uit mijn vingers waaien tranen
verdrietige afscheidszinnen,
poëzie om herinneringen
in gedichten uit te wringen.

Uit mijn mond kussen kussen
ik zal jou het meeste missen
en jou natuurlijk
en jou nog veel meer.

Het is een punt van
ik keer om
en zwaai mijn onvolwassenheid uit.

Ik wil alleen niet-
en zoals ik dertien was

mijn vinger opsteken
en vragen:

mevrouw, hoeveel mensen hebben wij in de klas?


Lees ook: studiekeuze

Hoe je een boot doopt

Een paar meter hoog
niet bang om te vallen
in plaats van simpel neer te laten
moeten woorden haar als water opvangen.

Zout spoelt haar wangen
een knipogend kajuitraampje
ze gaat zon vangen.

Gapende gaten slaan champagneglazen
dwars in haar gezicht.

Dansen zal ze
net als de woorden
die haar tot leven dopen

in het gedicht.