De draagkracht van onbegrip

Wat ik niet begrijp
is het zeggen van;
dat is het enige wat me nog op de been houdt.

Wat zou er gebeuren als dat enige er niet was geweest?
Zou je dood neergevallen zijn?
in de meeste gevallen is dat niet zo
tenzij
iemand met een pistool voor je staat
en je neer wil schieten,
maar dan hoef je het niet te zeggen
het is al duidelijk genoeg.

Ik bedoel zo'n moment
dat je met een vriendin een intiem gesprek voert
waarin ze je vertelt
dat de gedachte dat hij misschien aan haar denkt
het enige is wat haar nog op de been houdt.

Ik begrijp dat niet,
niet wanneer ze nog gewoon op twee benen
tegelijkertijd de gordijnen aan het naaien is,
want dat moet ook gebeuren.

Wat zou er gebeuren
als dat enige je niet meer op de been zou houden

ik kan het me niet voorstellen
misschien is dat ook wel de bedoeling ervan

dat mijn benen niet ophouden
bij mijn voorstellingsvermogen.


Lees ook: Maar dat geheel terzijde