Simmerdeis 2013

Zo zomers zonder jas
op blote voeten,
lees de zonnebrillen,
kleur het warme gras,

alles oogt zo mint
de tenten dansen
wapperende zeilen in de wind,

muzikanten zingen voor je mooiste lach
de waterballen waaien,
kunstwerken kronen dit tot de mooiste dag,

het is zomers buitenstebinnen
zie de waterlelies branden
de sfeer klinkt buiten zinnen,

warme briesjes op je blote huid,
o zomerdagen, in het zonlicht ziet alles er zo mooi uit.

Lees ook: Het zijn die…

Klankgedichten mogen zich bedrinken

Lees ook: Zwerven
 

Onvoorbereid

Ik weet het heus niet meer;
mijn telefoonnummer
of de plaats waar ik ooit woonde,

ik ben mijn geheugen kwijt
vergeten in een donkere nacht
de sleutels in de put gegooid
er niet bij nagedacht,

strompelend door de straten
huilend met de vraag
of iemand weet:
wordt het nog mooi weer vandaag?

Zebrapad

Ik wijs aan op welke stoeptegel
ik zou willen staan,

fluister de weg naar het harmonie orkest
ik zing in zware klanken
wapperend haar en
mensen die je moet bedanken,

ik luister zacht
zet stappen,
voor het zebrapad
houden mijn voeten wacht.

Lees ook: Klankenspel

Zijkant

In de berm gebeuren mooie dingen
aan de oever huist de kant
water is gevangen
de weg moet over land

hazelnoten vallen
de lucht hoest enkel grijs

ik weet niet hoe je moet vangen
wanneer mijn voeten glippen
op dit gladde ijs.



Lees ook: Witte muren

De jij in kunst

Dit gedicht schreef ik voor de opening van de expositie Tien van het kunstenaarscollectief Reflexyz.

Ik geef je tienen voor vandaag
speld je haren aan muren vast
zeefdruk je in glas
kijk of je in een lijst past.

Ik neem je mee in mijn hoofd
fluister de vervreemde zinnen.

Laten we hier samen staan,
de vergezichten vooruit.
De glazen kunnen klinken,
glimlachen zich bedrinken.

Zonder jou hier
keken ze niet om zich heen,

waren bomen geen papier
bleven stenen gewoon steen
was de toekomst blootleggen
de onbeantwoorde vraag

dus ik,
ik geef je tienen voor vandaag.

Het park roept me

Zo zat ik aan de keukentafel
hoorde eindeloos geroep

mijn voeten voerden verder
de eendjes in de lucht

zo zat ik op een bankje
riep het park bedankt
en  wandelde ik weer terug.

Lees ook: het park begreep het ook niet

Bibliotheek

Ter gelegenheid van de heropening van de bibliotheek Drachten schreef ik het volgende gedicht.

Apotheose

Ze stripte zeilen af
wist ze zelf
dat het niet zo eenvoudig was

aanhalingstekens hielden niets bij elkaar
punten vielen van de i
van knippen en plakken krijg je rare zinconstructies.

Wie kwam haar redden,
was vriendelijk, de geliefde engel:

Moeder, dragende elastiek
in haar nieuwe bestaan,
ze schonk koffie
namen thema’s nieuwe vormen aan.

Ze stripte zeilen af
de wind nam haar stoffen mee
verse pleisters op een zachte wond
wist ze zelf
hoe stralend ze nu stond.