De overgave

Niets
zou ik kunnen zeggen.

Een olievlek
van veilige zwijgzaamheid.

Hoe snel zul je breken
en hoe hard zul je huilen?

Ik hou mijn adem in
en vergeef je dan.

Lees ook: Zichtbaar

God weet waar

Wat is er allemaal ongewoon
en wat noem je normaal?

Wat maakt de pastoor vroom
en wie beheerst taboes in de taal?

Ik zie nooit iemand van 37 in de zandbak,
twee bejaarden kussen,
een telefoon zonder broekzak
of twee criminelen die oprecht kinderen sussen.

Alles is zo vastomlijnd
waarom breken we niet met die regels?

(Nee, niet letterlijk,
waardoor deze zin nog wel rijmt).

Lees ook: Een kijkje in...

Bergen

Een berg,
massief en onontkoombaar.
Ik wil wegkruipen en vluchten,
maar het is een grote berg
en de tijd walst over me heen.
Ik hoor mezelf zuchten
hoe kom ik hier overheen
en hou ik mezelf op de been?

Lees ook: Verre wegen

Nachtboek

De echo
van de onverwachte keuze
laat galmend sporen na
in de lakens
- 's nachts -
lig ik te voelen
wat er niet is
en wat niemand
wil bedoelen.
onmachteloos
galmt de echo
van mijn put.

Een Midzomernachtsdroom

Dromen worden
gevangen in lange nachten.
Liefde verplaatst de lucht,
als de echo van de elfen
door de diepe bossen galmt
Maar wie van wie houdt,
is aan de laatste nacht
wanneer de geur van bloemen
door de zomerbries walmt.

Verre wegen

Moeilijk wit
straalt de dag me tegemoet.
Grote bergen zie ik
en dichte bossen.
Liever ga ik slapen,
dromen over alles
wat er niet is.
Dan pas wakker worden
en voelen
hoe ik je mis.

Lees ook: verloren stranddag

De redding van een bankje

Het wordt koud
ik neem afscheid
en ga weer naar huis.
Het was vluchtig
en genoeg
net dat beetje
escapisme
waar ik hiervoor om vroeg.

Lees ook: Denkbankje

Onvermogen

Haar handschrift
zou ik willen zijn.

Wild en elegant.

Dat ze er niet overnadenkt
en me gewoon vasthoudt
bij mijn hand.

Lees ook: De as

Trouwen is moord

Daar sta je dan,
lachend,
alsof het leuk is.
Daar zit je familie
met een opgeplakte glimlach.
Je aanstaande man,
zenuwachtig is hij,
maar voor wat?
Voor moord.
Trouwen is moord,
moord van je vrijheid,
van wie je bent
en wat je wilt.
Opeens moet je alles
en is er niets meer wat mag
Ja, trouwen is moord
tot op de laatste dag

Lees ook: Doen, durven of de waarheid

Onmachteloos schreeuwen

Vormeloos,
groeit de schreeuw
als een losse vorm
die met de lucht meebeweegt
en in stilte aanzwelt.
Mond wijdopen
en niemand luistert.
Toch zal ze
altijd op een antwoord hopen.



Lees ook: Alleen

Vul zelf maar in

Gevangen in de armen
van de warme zonsopgang
dwaalt ze daar.
Haar zachte blikken
kussen de horizon.
De heuvels reiken naar haar handen

Maar ze is los
Alleen,
niet bij de hand genomen.

Geuren van seizoenen
vertroebelen haar zicht.
De lichte zomerregen
spoelt de tranen weg.

Daar gaat de wereld
en ik zwaai haar uit.

Lees ook: Verloren Stranddag

La fin

Oubliez le temps
Moi, je pleure
comme le dernier rêve
personne ne raconte
les sourires de l'histoire.

Je ne veux plus pleurer.

C'est le temps pour
le dernier rêve

enfin.

Vertaling

Ik ben verdwaald

Wat moet ik nou voelen
weten doe ik niet meer.
Ik moet iets kunnen,
iets bereiken
en alles overwinnen.
Nou mij lukt het niet.
Ik kan alleen nog maar
woorden huilen
in langgerekte zinnen.

Lees ook: Tijdsbeeld

Pleidooi voor de beeldspraak

Het leven is
de helaasheid
van het bestaan
van de metafoor.

Goedemiddag zeg,

Beeldspraak
Ik ben voor.

Noodhulp

Dop kwijt,
pen bloedt leeg
Help me

Het papier zweeg

Vingers snijden rood
ik lach nog één keer

Poëzie in nood.

Lees ook: Verschrikkelijk