Literatuur, daar kan ik van alles in kwijtraken

Door zwijgen
ben ik verstomd

ik durf niet

het liefst
kus ik jouw mond.

Papieren

Ik ben niet zo kerstmissig, dus ik ga ook geen gedicht over Kerstmis maken. Maar ik wens iedereen wel hele fijne dagen. Geniet er vooral van!


Een nieuwe bladzij
aanbreken,
zo zonde
van het wit.
als er eenmaal pen op zit.

Lees ook: Gedichten, Gedachten en blablabla

Ontchaossen

Alle woorden bestaan,
ook die zonder naam.



HET IS VAKANTIE !

Kwijtraken

Heus,
dromen is geen talent

je laat je gedachten wat gaan
ergens naar hier ver vandaan

een kwestie van loslaten
als vanzelf

het went.


Lees ook: dromen in het daglicht

Ze is lief

Haar handschrift
zou ik willen zijn

wild en elegant.

Dat ze er niet over nadenkt
en me vasthoudt
bij de hand.


Lees ook: Onbeantwoord

Herfst

Het is de hele dag
zo geel om me heen

en ik hou helemaal niet van geel.

Bladeren vallen
als water door een vergiet.

Weer een nieuwe herfst,
de tijd,
wanneer eens niet?



Naar aanleiding van deze foto heb ik dit gedicht gemaakt. Ik geef toe, al weer een tijdje geleden, want inmiddels is het bijna 21 december en dus winter.

Lees ook: Herfstbladeren

Poëzie

Poëzie is een schat,
onbewaakt,
en verdwaald in je gedachten.
Ernaar zoeken, is
als een kaart zonder reis,
die je nooit las.

Poëzie is herkenning
van wat
nog niet gevonden was.

Allemaal

De hele groep op het podium!

De nacht zal tranen drogen

Maan, kijk naar mij,
Sterren, speel met mij.
Een schittering
in het opkomende licht
van het donker.
Mijn dromen zullen zweven
een nacht
om te beleven.

 

Vanavond speel ik de première van het schooltoneelstuk Een Mizomernachtsdroom van Shakespeare.

Lees ook: Midzomernachtsdroom  en Première

Spiegelweer

En mijn wangen vervagen,
Het is mistig binnenstebuiten.









Lees ook: Ramozie

Wil degene die op mijn pad komt nu opstaan?

Ik vind het fijn
als je me vraagt
hoe het is.

Ik vind het lief
als je me aandacht geeft.

Je hebt geen idee
hoe ik het soms mis.

Lees ook: Verre wegen en Over de oceaan

Knutselen in de winter

 

Mistige bergen in je gedachten

Je wordt er wel wat mistig van
ik ga paraplu's voor je halen
il wil je troosten
en wel tien rotsen voor je zijn.
Geef me je ogen
en ik zal proberen
om met alle liefde
de diepe mist voor je op te drogen.


Lees ook: Troosteloos en Lieve

En ik stop het in een doosje

Tijd is een mooi iets,

het heeft iets vervlogens
en momenteels.

Ik zou het soms willen sparen
en voor een andere keer bewaren.


Lees ook: Verloren tijdperken bijeen harken 

 

Bundel

Dit jaar was er geen bijzonder sinterklaasgedicht van mijn vader, maar iets wat nog veel specialer is.

Ik heb een dichtbundel van mijn eigen gedichten gekregen!



Tranen rolden weer van mijn wangen, want ik was diep ontroerd, een specialer en mooier en persoonlijker cadeau kun je mij niet geven!
Mijn vader heeft er speciaal een motto in geschreven:

Om van poëzie te leven,
is weinigen gegeven,
maar om poëzie te geven,
is iets om voor te leven. 

De bundel is een speciale, unieke uitgave. Dus geen winkel exemplaar.
Hij bevat meer dan 100 gedichten van het afgelopen jaar.
Verwante artikelen: Van papa

Dromen tijdens Frans

Voorzichtige vlinders
vliegen voor me.

Ik sluit mijn ogen,
nog vier dagen,

dan vliegen overal vlinders
in grote vlagen.


Lees ook: Wereldliefde

Over de oceaan

Liters brieven kan ik aan je sturen

als de tijd dan wat korter zou duren.


Lees ook: Verre Wegen

Dagelijkse koek, maar het is niet mijn plakje cake

Zorgen maken,
daar ben ik goed in
het is mijn talent.

Een stresskip, vooral zonder kop,
dat ben ik ook
het staat om mij bekend.

Gillend sla ik een paar deuren dicht,
ik loop een rondje
en sluit me dan op in de wc.

Zwarter wordt alle frustratie

en ik denk alleen maar:

hoe zeg ik nee?

 

Lees ook: Gedachteloos

De overgave

Niets
zou ik kunnen zeggen.

Een olievlek
van veilige zwijgzaamheid.

Hoe snel zul je breken
en hoe hard zul je huilen?

Ik hou mijn adem in
en vergeef je dan.

Lees ook: Zichtbaar

God weet waar

Wat is er allemaal ongewoon
en wat noem je normaal?

Wat maakt de pastoor vroom
en wie beheerst taboes in de taal?

Ik zie nooit iemand van 37 in de zandbak,
twee bejaarden kussen,
een telefoon zonder broekzak
of twee criminelen die oprecht kinderen sussen.

Alles is zo vastomlijnd
waarom breken we niet met die regels?

(Nee, niet letterlijk,
waardoor deze zin nog wel rijmt).

Lees ook: Een kijkje in...

Bergen

Een berg,
massief en onontkoombaar.
Ik wil wegkruipen en vluchten,
maar het is een grote berg
en de tijd walst over me heen.
Ik hoor mezelf zuchten
hoe kom ik hier overheen
en hou ik mezelf op de been?

Lees ook: Verre wegen

Nachtboek

De echo
van de onverwachte keuze
laat galmend sporen na
in de lakens
- 's nachts -
lig ik te voelen
wat er niet is
en wat niemand
wil bedoelen.
onmachteloos
galmt de echo
van mijn put.

Een Midzomernachtsdroom

Dromen worden
gevangen in lange nachten.
Liefde verplaatst de lucht,
als de echo van de elfen
door de diepe bossen galmt
Maar wie van wie houdt,
is aan de laatste nacht
wanneer de geur van bloemen
door de zomerbries walmt.

Verre wegen

Moeilijk wit
straalt de dag me tegemoet.
Grote bergen zie ik
en dichte bossen.
Liever ga ik slapen,
dromen over alles
wat er niet is.
Dan pas wakker worden
en voelen
hoe ik je mis.

Lees ook: verloren stranddag

De redding van een bankje

Het wordt koud
ik neem afscheid
en ga weer naar huis.
Het was vluchtig
en genoeg
net dat beetje
escapisme
waar ik hiervoor om vroeg.

Lees ook: Denkbankje

Onvermogen

Haar handschrift
zou ik willen zijn.

Wild en elegant.

Dat ze er niet overnadenkt
en me gewoon vasthoudt
bij mijn hand.

Lees ook: De as

Trouwen is moord

Daar sta je dan,
lachend,
alsof het leuk is.
Daar zit je familie
met een opgeplakte glimlach.
Je aanstaande man,
zenuwachtig is hij,
maar voor wat?
Voor moord.
Trouwen is moord,
moord van je vrijheid,
van wie je bent
en wat je wilt.
Opeens moet je alles
en is er niets meer wat mag
Ja, trouwen is moord
tot op de laatste dag

Lees ook: Doen, durven of de waarheid

Onmachteloos schreeuwen

Vormeloos,
groeit de schreeuw
als een losse vorm
die met de lucht meebeweegt
en in stilte aanzwelt.
Mond wijdopen
en niemand luistert.
Toch zal ze
altijd op een antwoord hopen.



Lees ook: Alleen

Vul zelf maar in

Gevangen in de armen
van de warme zonsopgang
dwaalt ze daar.
Haar zachte blikken
kussen de horizon.
De heuvels reiken naar haar handen

Maar ze is los
Alleen,
niet bij de hand genomen.

Geuren van seizoenen
vertroebelen haar zicht.
De lichte zomerregen
spoelt de tranen weg.

Daar gaat de wereld
en ik zwaai haar uit.

Lees ook: Verloren Stranddag

La fin

Oubliez le temps
Moi, je pleure
comme le dernier rêve
personne ne raconte
les sourires de l'histoire.

Je ne veux plus pleurer.

C'est le temps pour
le dernier rêve

enfin.

Vertaling

Ik ben verdwaald

Wat moet ik nou voelen
weten doe ik niet meer.
Ik moet iets kunnen,
iets bereiken
en alles overwinnen.
Nou mij lukt het niet.
Ik kan alleen nog maar
woorden huilen
in langgerekte zinnen.

Lees ook: Tijdsbeeld

Pleidooi voor de beeldspraak

Het leven is
de helaasheid
van het bestaan
van de metafoor.

Goedemiddag zeg,

Beeldspraak
Ik ben voor.

Noodhulp

Dop kwijt,
pen bloedt leeg
Help me

Het papier zweeg

Vingers snijden rood
ik lach nog één keer

Poëzie in nood.

Lees ook: Verschrikkelijk

Examen economie

Ik kijk op de klok
die de wijzers op de helft laat vallen.
De begrijpelijke stilte
heeft de zaal
nog steeds in zijn macht
en om me heen
zie ik woeste pennen.

De surveillant kijkt me aan
ik glimlach -betrapt-
en besluit
om verder met deze
onvoldoende te gaan.

Lees ook: PTA aardrijkskunde en Economie

Tijdsbeeldje

Ik sta naast de regen
en wacht op de drup,
want jongens
wat is het leven toch druk.

Wereldliefde

Een kusje op de wereld
want hij is zo lief
Ik omhels hem
en knuffel bergen liefde.
Morgen samen op de fiets.
Wanhopig verliefd,
zoiets.

Lees ook: Sprakeloos verliefd

Kleine Flora

Vanmorgen was er een geval
van dat de deur open was
de poes liep naar buiten
en papa vertelde:
'hij moet een plas.'
Maar het kleine meisje schudde nee
'dat moet op de wc.'

Lees ook: En ook ik was een kind

Verloren tijdperken bijeen harken

Ik zou in de wind, de wolken willen raden
waar de kleine kinderen,
konijnen en teddyberen zien
Ik had ze op de foto willen zetten
Zodat ik nu, nog eens
In mijn dromen zou kunnen bladeren
Ik deed het niet
En nu in een verloren tijdperk
Droom ik van dingen
die de herinneringen nauwelijks benaderen.

Lees ook: dromen in het daglicht

Literaire Canon

Een actueelheid
zwom niet
door mijn daglicht.
Ik las Couperus
en verdween tussen
de wijzers van de tijd.
Tranen van melancholie
verdorden mijn wangen,
de krant wapperde
in de tocht onder de deur.
Ik las twee woorden
naast mijn boek,
nieuwe gedachten
vlogen in het licht
van de morgenzon,
ik was niet meer alleen,
Couperus als iets actueels,
hopelijk
de literaire canon.

Lees ook: Beschouwing

Zeiktijd

Wat willen we,
waar gaan we heen
Elke minuut
vergaat de wereld
Het is meer en meer
alles of niets.
Een identiteit;
wie zijn wij eigenlijk?
Liever wat meer zekerheid
waar we leven
en in welke tijd.
Kritiek op de maatschappij,
hou er toch mee op.
Leef een eigen leven
En heb minder schijt.

Lees ook: Mijn generatie is zakelijk brak

Abondance

Het is tijd
of al te laat
ik heb besloten
niet, wil ik je weer zien
je vertrekt
het is vanaf vandaag
sindsdien.

Lees ook: Vreemd gaan

Adembenemend

Wie zal mij redden?

Een verheven vorm van lijden
van de melancholie
in verbinding met grote vrees
en diepe vertwijfeling.
In de hersenschimmen:
de angst van glas te zijn
en te breken.

Inspiratiebron was hier: Eline Vere door Louis Couperus

Paraplu weer

Slootjes water
krioelen als mieren
over de stoep.
Natte sliertjes
gaan in een slinger
naar beneden.
Één blaadje en
de kleine rivier
verandert zijn pad.
Water op de stoep
uiteindelijk
is alles nat.

Lees ook: Water

Dronken van de nacht

Waarom zou ik niet midden in de nacht
als de kaars afgebrand is,
niemand me meer wakker houdt
en alles om me heen is koud,
waarom zou ik juist dan niet,
opstaan en in het diepste licht
van een of andere maan
mijn woorden vangen in een laptop
weer gaan slapen,
de volgende ochtend kijken
en denken :
Hé wat had ik gisteravond allemaal op?

Lees ook: Dromen in het daglicht

De stervende dichter

Mijn hoofd
Een oceaan van niets
Nergens rotsen en riffen
geen wrakschepen
of verloren schatten.

Er komt geen woord meer uit
Ik ben verdrietig
Mijn hoofd is week als
zeebeschuit.

Ik sla mezelf met de peddel
en spring van het dek.

Maar er is niets in mijn hoofd
Het licht zakt weg;
alles dooft.

Lees ook: Verschrikkelijk

Boeken

Verloren in de zwart witte strepen
waarin woorden de zinnen
nieuwe werelden laten creëren.
Mijn bedlampje
blijft voor eeuwig aan
zelfs tot na de laatste pagina
blijf ik wakker
en ga de letters
in mijn dromen achterna.

Lees ook: Leesmonsters

Het is niet alleen het gras

Woelig staart het gras me aan
Het is lang
Het lijkt me
Alsof alles opeens lang is

Mijn gedachten zijn lang
De dagen zijn lang
En de nachten langer
Zelfs de tijd
Is te lang

Gras raakt nooit in de knoop
Niet zo erg als ik
Soms

Takjes vallen uit de bomen
Ik zucht
Zou ik
Als alles toch langer is,
verder komen?

Lees ook: PTA Aardrijkskunde

Mistig

Ik zie een lucht die in slaap valt
Boven roze strepen
lost de warme deken op
Het is een mist
die zich uitrekt
en de wereld
in een diepe omhelzing
toedekt.

Vlucht

Weg gaan de blikken
door het raam
ze laat dromen
naar buiten gaan.
Eenzaam en zwevend
boven de losse wereld
Balancerend
vlucht ze door het raam
ze zwaait,
maar iedereen laat haar gaan.

Lees ook: Patroon

Galmend water

Een geruisloosheid
van de ruimte
walst over me heen
bijna word ik verdrietig
bijna ben ik gelukkig
het riet danst
op de snelheid van mijn adem.
Ik dobber tijdloos
in een warme poel van niets.
Nergens hoef ik meer te zijn
ik dompel mezelf onder
tijdloos is het moment,
ik ben niet meer dan
stilte gewend.

Lees ook: Kanoën

Kanoën

In de glinsterende spetters van het water
liggen woorden voor het oprapen.
Ik raak ze met mijn peddel aan
en in een moment van vergetelheid
denk ik niet meer na
en vlucht in de woorden van het water,
van de tijd.

Stoepgedachten

Lees ook: Stoepgedichten

Zichtbaar

Aan de wallen onder mijn ogen
was zij het die me vroeg:
‘Droom jij nog wel genoeg?
In nachten zijn de meeste wonderen,
maar als je niet slaapt,
zullen al je dromen omdonderen.
Neem het maar van me aan
en vannacht vroeg naar bed gaan.’

Lees ook: Marktplaats speciaal

Economie

Structurele werkloosheid
wat een wereld
het inkomen lijdt.
Productiecapaciteit
wat een wereld
geld is tijd.
Nationaal product als identiteit
wat een wereld
het spaarlek is kwijt.

Ik haat economie
het is keuzevak drie.

Lees ook: Economie huiswerk

Onderweg

Onderweg,
voeten los van de grond,
hoofd in de wolken.
Gelukkig,
totdat je op je bestemming
komt.

Lees ook: Onderweg geweest

Keuzes, keuzes en keuzes

Dacht ik het niet,
zou ik het geweten hebben?
dat moment
niemand anders dan
mijn andere zelf, die
me terug kon trekken.

Een beslissing van
de toekomst,
nu, in
het moment,
is de keus
onomkeerbaar.

De val, die
zal breken.
Mijn eigen zelf zal
moeten buigen, om
de wereld nog te dragen.

 

Mijn onmacht

Ogen vierkant en vingertoppen toetsenbordzacht
geen mondelinge identiteit
en liefde die online vrijt
Pixeltranen van verdriet
of lachende emoticons die je overal ziet

Deze wereld zou mij vreemd zijn
als ik zou dichten in het geheim

Geen verspilde letters op een toetsenbord
maar gemeende tranen
van diepe ontroering gestort

Zo zou ik mijn wereld willen zien
- Mijn onmacht-
dat ik daarmee geen geld verdien.

Vreemd zijn, is anders, best gek

Op de tast

Ik zie onbekenden voorbij gaan
ze lopen, lachend, en kijken me soms aan.
Waarom ben ik niet onderweg,
ga ik ergens naartoe
en bereik ik iets?
Voor die onbekenden
beteken ik niets
Ik ben maar een vreemd meisje
dat zit toe te kijken door het vensterraam.
Ik begrijp niet hoe het moet.
Op elke wang een traan
Ik zie elke onbekende die het doet,
maar ik kan het niet
Ergens doe ik iets niet goed.

Lees ook: Ontdekking en PTA aardrijkskunde

Marktplaats speciaal

Bij de post zat vandaag een ruimtepakket
een shuttle, raket en vangnet
Vanavond staan de sterren op wacht,
want ik ga de ruimte in
Het wordt een wilde nacht.

Vakantiegedachten, die ik me nu niet meer kan permitteren...

Ik mis vroeg opstaan
en te laat naar bed gaan.
Ik mis mijn fiets in de mist
en de formules die ik wist.
Ik mis de eerste bel
en de tweede, ook al gaat die te snel.
Ik mis de wc bezoeken
en de tas met zware boeken.

Ik mis alles wat gewoon was
en nu opeens leeg
Is dit vakantie?
Geef mij maar weer tijd
en een besef
van dat ik leef.

Lees ook: kerstvakantie

Interview

Gisteren verscheen op http://boeklover.wordpress.com/ een interview met mij over mijn blog en over mijn grootste liefde: literatuur.

Hoop dat jullie het leuk vinden!

Vraagtekens laten staan

Mijn leven is één groot vraagteken.
Wat gaat er nog komen
en wanneer ga ik dood?
Helemaal niets weet ik
of kan ik ook maar vermoeden.
Ik moet gewoon maar leven
hoe het loopt.

Lees ook: Leven

Au pair

Alleen
Op de grote boot
In mijn blik
De vuurtoren van het nieuwe land
Ogen groot
En alleen voor het raam
Golfjes met schuimkoppen
en zeevogels die meegaan
Vol vertrouwen
Alleen
Naar het onbekende land
Met dit keer alleen
Mezelf bij de hand

Lees ook: Water van de liefde

Onderweg geweest

Tussen koppen en schuim
Zout rolt van me af
Ik vaar eenzaam
zonder vlag
Mijn voeten stranden
op de rotsen die branden
Ik kus het zand
Ik ben er
Eindelijk mezelf
gestrand.

Lees ook: momentje

Nooit meer heimwee

Het bed staat gewoon op mijn kamer
Soms ga ik er wat in liggen,
lees ik een boekje
of kijk eens wat tv.
Ik hou van mijn bed
Als ik ga logeren
dan neem ik het gevoel ervan
altijd met me mee.

Ik ben weer terug van vakantie en ben weer helemaal klaar voor een jaar vol met gedichten, hou je vast!

Lees ook: Frankrijk

Dichtgezicht

Hoe

Het ‘hoe’
ik vraag het me wel eens af
wat zou erg gebeuren
als je nooit meer vragen stelt
of als je alle vraagtekens laat staan
Ben je dan nog?
En bestaat ‘hoe’ dan nog?
Ik zou het willen vragen,
maar hoe doe je dat?

Lees ook: Vragen

De stad van de dromende boeken

Nachten lang
niets anders doen
dan Lezen
Het kan niet anders
leesmonsters bestaan
ik heb het bewezen.

'De stad van de dromende boeken' geschreven door Walter Moers is vanaf nu mijn meest favoriete boek! Een boek over alles wat maar met boeken en lezen te maken heeft! Hieronder zie je een illustratie die ergens in het boek staat. Door het hele boek heen zitten zulke tekeningen, ik word er helemaal blij van!



Lees ook: Liefde voor lezen

Waar ik mezelf ben

Bomen horen te zwijgen
gewoon
wat te staan
en wat te zwiepen
Niets uit te spreken
Maar wat kijken
en gedachten uitdiepen
Bomen horen te zwijgen
Alleen
ik ben het
die mag zingen
die mag schreeuwen
in het bos
want het zijn alleen de bomen
die me horen,
zij zwijgen er op los.

Lees ook: Nachtspiegel

Was het maar een sprookje

Mama,
zelfs roodkapje
mocht alleen door het bos
ze werd wel opgegeten,
maar zij liep los.

Mama,
je valt me lastig
zonder begrip en zonder doel
weet je dan niet
dat ook ik dingen voel?

Mama,
het liefst
neem ik je nergens mee naartoe
of prop ik je in een handtas
en laat ik je roven,
want mama,
je moet eens in me geloven
laat mijn hand toch los,
want mama,
anders
laat ik mezelf
verdwalen in het bos.

Lees ook: Het bittere kruid

Jarig

- 7 juli -

Vandaag bestaat mijn blog precies 1 jaar!

Om het te vieren heb ik chocolademousse gemaakt en die ga ik vanavond lekker opeten. Om jullie allemaal een beetje mee te laten genieten, heb ik foto's gemaakt. Want ja, lieve volgers, lezers, ik sluit jullie in mijn hart. Want zonder jullie was mijn blog er al lang niet meer, dan had ik het opgegeven. Ik heb veel geleerd, veel ontdekt en veel geschreven. Ja, ik heb echt heel erg veel geschreven, zoveel dat ik soms het idee kreeg dat ik een fabriek ben; een gedichtenfabriek.

Ik ga gewoon door met posten, want ik krijg er geen genoeg van! De zomervakantie komt er bijna aan en dat betekent helaas dat ik minder gedichten zal plaatsen. Ik ben namelijk erg veel in het buitenland. Maar na de zomervakantie, dat beloof ik, pak ik weer op waar ik gebleven was! Ik hoop op een nog beter jaar dan het afgelopen jaar.

Op naar de tweede chocolademousse!

Liefs.

Terugreis

In het sombere
grijszwarte
licht
reed de auto
over het vage
grijswitte
asfalt
door het eentonige
groengele
landschap
naar het vertrouwde
roodbakstenen huis.

Ik ben weer thuis.

Lees ook: Heimwee

Wie zegt dat?

Wie heeft ooit gezegd dat licht beter is dan zwaar?
misschien makkelijker

maar wie heeft dan ooit gezegd dat makkelijk beter is dan moeilijk?

of dat hard beter is dan zacht?
of flink beter dan bang?
of eerlijk beter dan lief?

ik heb dat nooit gezegd.

Lees ook: Ik zou wel eens willen weten en Wereld

Twitter

Ik ben interessant
Ik moet interessant zijn
Ik wil interessant gevonden worden

Een berichtje en nog een stuk of twee

Ik sta onder de douche
en nu kijk ik tv

Mijn leven is zo interessant
dat alles wat ik mee maak
Nu, zonet en straks
op Twitter belandt

Poëzieavond

Eindelijk was het dan 28 juni, de dag van de, deels door mij georganiseerde, poëzieavond. Ik ga niet alle mooie dingen in woorden uitleggen nu, dan had je er maar bij moeten zijn, het was namelijk een heerlijke prachtavond! Het was nog onzeker of we naar buiten konden in verband met het onweer, maar we hebben het wel gedaan.

Wat ik hier wel wil laten zien, zijn een aantal gedichten van de avond. Zelf heb ik de volgende gedichten voorgedragen: In gesprek met mezelf, Maandag, Altijd maar, altijd maar denken.

Samen met Floor heb ik een dialooggedicht voorgedragen. We hadden nog wat stress om wie het af zou maken en of het af zou komen. Maar een paar uur voordat de avond begon, kreeg ik een mailtje waar het gedicht in stond:

Sanne: Jij bent elke zondag zakelijk brak, op de bank met een wibraweekendpak
Floor: Maar wat doe jij dan hele zondagen lang? Te kauwen op dropjes en te knutselen op je behang!

 Sanne: Ik slaap nachten vol en geef toe aan vermoeidheid als ik gaap
Floor: En ik ben dat meisje bij geschiedenis, je weet wel… die valt altijd in slaap 

Sanne: Een chaos van chaos stresst tussen ons in
Floor: een drukke wereld zonder eind of begin

Sanne: minpunten, pluspunten, kwaliteiten en kwantiteiten
Floor: accepteer het maar, zonder te verwijten 

Sanne: wie ik ben
Floor: en wie jij bent

 Sanne: en wat we samen zijn
Floor: wie zijn wij? En wat als je aan ons twijfelt? 

Sanne: dan zijn we nog steeds wij
Floor: want ieder kent z’n kracht, ieder kent z’n zij 

Sanne: en van alles verbindt ons met elkaar
Floor: totdat de handen en woorden in één vallen 

Sanne: maar dat zal nooit gebeuren
Floor: want ons wij is nou eenmaal nooit klaar.

Een grote verrassing was het gedicht van mijn wiskunde leraar. Hij heeft een sonnet voor/over me geschreven:

In het sonnetje

Zeg kennen jullie Sanne van Balen?
Haar kamer is vast beladen met prijzen
Ze won al veel bekers, veel geld en veel reizen
Ze draagt ook vaan voor in stampvolle zalen

Ze brengt dan een menigte geheel buiten zinnen
De mensen, ze zingen en dansen en raken bezopen
Je ziet bij zo'n optreden ook veel groupies rondlopen
Die komen na afloop de kleedkamer binnen

Ach, ik zou willen dat ik het kon
Maar dat niveau zal ik niet halen
Voor mij geen drank, drugs, seks, acrostichon

En ook deze avond geen finale
Men geeft de bloemen en de boekenbon
Toch altijd weer aan Sanne van Balen 



Op deze foto zie je het fluistergedicht; gedicht doorfluisteren en dan horen wat er van overgebleven is.

Stoepgedichten

In de aanloop naar de poëzie avond die gisteravond plaatsvond op school (verslag in de volgende post!), zijn er elke ochtend op het schoolplein gedichten verschenen. Telkens heeft iemand anders met stoepkrijt de aandacht gevestigd op de poëzieavond en op hoe prachtig gedichten kunnen zijn.

[slideshow]

Sanne van Balen

Trek je kleren uit
trek je gedachten uit
trek je nachten uit
we gaan zwemmen
voor de schaamte uit

Andrea Snippe

Naar de letters zoeken
Ze vinden in je theeleutje
Er achter elkaar woorden mee maken
Uit de suikerpot de laatste
Inspiratie halen
En dan voordragen
Aan je koffie

Floor Veldhuis

Vind je me lief
Vraag ik de wereld
Zo ja, mag ik dan
De zon van je stelen?
dan kan ik die onder
Alle lieve mensen
Verdelen

 Hanna Braams

Ik weet niet of je het weet
Van horen zeggen
Zie je het dan niet?
Moet je maar eens voelen
Dan heb je geweten

Jelena Hoorn

Je maakt me kapot
met je scherven van geluk
ik schaam me rot
want bij mij gaat alles stuk

Op je hoge hakken
Paradeer je door de straat
Op je hoge hakken
Ben je wel altijd te laat

 

Anders

Dag lieve wereld
nu is het maar eens
afgelopen.
Blijdschap was zo zwaar
dat ik nu denk:
Ik stop met lachen
en kies voor een leven
met bezwaar.

Lees ook: Leven

En ik was ook een kind

En mijn benen waren lang
Nog langer dan de bomen
En de huizen
En de grachten
En de sluizen

Hier ben ik lang
Langer dan elke man
En elke vrouw
En kind
En vogel
En wind

Madurodam

Lees ook: Ouder

Afgelopen woensdag

Laten we een compromis maken; we zijn er voor elkaar.
Niemand is perfect, jij niet, ik niet en dat maakt ook niet uit, want we zijn mensen.

-Hoewel ik dat tegenwoordig een zwaar zwak excuus vind, want deal er maar eens mee dan, dat je een mens bent-

Ik denk dat we wel kunnen proberen om in onze perfectieloosheid elkaars imperfectie te accepteren en om moeten proberen te draaien in iets wat perfecter is, en dat we dat vooral ook moeten durven. - Ja durven, ik durfde namelijk afgelopen woensdag niet. jij was extreem vrolijk in jezelf, ik zat naast je in mezelf ongeveer te huilen -

Toen gaf ik woensdag de schuld van mijn gevoel, maar daarmee zijn mijn huilbuien niet afgelopen;

de woensdag is nog niet afgelopen

Maar laten wij dan, vandaag op zondag, proberen een tijdje perfect te zijn,
tot het weer woensdag wordt.

Lees ook: Ontdekking

Wie ik zou zijn

In een nieuw soort avondrood
zag ik mezelf
als een vogel in de lucht
mijn volle glorie vloog
mijn vleugels strekten zich uit
tot het leven na de dood
ademhappend strijk ik neer
het is donker
maar in het volgende avondrood
vlieg ik alweer.



Lees ook: Het zal wel weer morgen worden en Mezelf

Scherven brengen geluk

De bom viel
Naakt
Boven op de bloempot
die toen
in scherven uiteenspatte
En mij mijn waarheid gaf:
Ik ben de bloem
en zonder pot
is de wereld veel groter.

Lees ook: Ontdekking

 

Belichaming van een groot geluk

Vriendelijk kijk je me aan
zo lelijk als je bent
een bochel op je rug
en krom als een banaan
maar je ogen
die lieve bruine ogen
ik kijk je aan
liefde
dat gaat- dus niet-
om het lichaam.

Lees ook: Liefdesblad

 

Vandaag ben ik er eens niet

Zachtjes ruisend
zweeg het strand
Ik roerde de emmertjes
door het zoute water
Zinkende stappen
als een schip op de bank
Vlug keek ik naar de zon
en werd een korrel zand

Lees ook: Momentje

 

Dezelfde reeks dingen

Op een ochtend werd ik wakker
En dacht:

Nu ga ik opstaan
Voorgoed en voor altijd

Ik ga niet meer naar bed
Geen korte zondagen meer
na lange nachten.

Maar ik krab op mijn hoofd
en sla mijn benen over de rand

Ik loop naar beneden
Eerst koffie
En de krant

Lees ook: Mijn generatie is zakelijk brak

In een restaurant

Een vork
en een mes
water in een fles
een kaars
en een potje zout
uit eten
voelt zo anders
en ook
gezellig vertrouwd.

lees ook: het probleem van koken

Het zal wel weer morgen worden

Zo, de dag van de waarheid
een schaduw,
een onzichtbaar licht
ik hoor het zwijgen
en verlies alle kracht
om in deze werkelijkheid
te verblijven.
Op de vlucht
voor de dag van morgen.

lees ook: datumloze dagen

 

De as

Liefde in een ballon
mijn haren in de wind
ogen vol tranen
en ik zwaai je handen uit
daar vlucht je
naar de hemel toe.

Ik laat je gaan,
mijn liefde
in de lucht
komt er geen einde aan.

Lees ook: Schrap me

Klankenspel

De klank van een portemonnee
De klank van een wc
De klank van neem me mee
De klank van ik tel voor twee
De klank van

Nee

Zo klink ik
als ik weer eens moet

Nee

een klank die het niet doet

Lees ook: Twee geluiden en sprakeloos verliefd

Alles waait nu ook in mij

4 juni 2011

Dag stad, dag leven
ik ga
ik vertrek
op mijn eigen houtje
op mijn Vélo
met de koffer
met de bril.
Dag stad, dag leven
ik ga alles
ergens anders beleven. 

Daar staat het dan, op pagina 68 in de Doe Maar Dicht Maar jongerenpoëzie bundel 2011, mijn gedichtje. Gisteravond werd in de Oosterpoort in Groningen de bundel gepresenteerd waar de 100 beste gedichten in staan. Duizenden zelfgeschreven gedichten werden ingestuurd door jongeren tussen de 12 en 19 jaar uit heel Nederland.

's Middags mocht ik een masterclass 'voordragen' van Tjitse Hofman bijwonen waar ik mijn gedicht op muziek heb leren voordragen. Ik weet nu ook hoe je een microfoon op de goede hoogte moet zetten, dat is altijd prettig om te kunnen.

Zaterdag 4 juni 2011: een hele geslaagde dag!

Van papa

Om van poëzie te leven,
is weinigen gegeven,
maar om poëzie te geven,
is iets om voor te leven.

Deze tekst heeft heeft papa vanmorgen voordat hij naar zijn werk ging in alle vroegte op een briefje voor me achter gelaten.

Gewoon vandaag

Alles aan vandaag is zo schoon
was die perfectie altijd maar zo gewoon.

(On)zichtbaar

Dag licht, dag lucht, dag nacht
Zien jullie mij?
Ik jullie wel
Nou ja,
jou niet misschien; lucht.
Maar licht zie ik wel,
of althans,
de weerkaatsing ervan.
De nacht dan?
Zie ik jou wel?
Nee,
maar wel als de maan
even naar me lacht.
Dan zie ik alles in een helder licht
zo helder
dat zelfs de lucht
even naar adem hapt
en zucht.

Lees ook: Nachtspiegel

Stilte voor de storm

Het woelt,
Ergens diep in mijn hart
een stilte voor de storm
Luidruchtig,
met de stem
van meneer de wind.
Ik hou mijn adem in,
want ik weet
dat zodra ik zucht,
de storm begint.

Lees ook: Op een stormachtige ochtend

 

In het ochtendgloren

Dromen komen pas
tegen het ochtendgloren
wanneer het licht
nog tussen gister en morgen is
Met de vroege vogels
dwarrelen ze door mijn kamer
Totdat het licht
verandert in vandaag
Dan word ik wakker
en zijn de dromen nog maar vaag.

Lees ook: Dromen in het daglicht en Slapen gaan

 

Een dichter

Inspiratie te koop
Creativiteit te huur
Snel
Maak je geld op
ik ben niet duur.

Wereld

Wat moet de wereld hier toch op mijn stoep?
Ja, vertel me eens, wat moet ik daarmee?
Moet ik haar oprapen en bekijken?
Moet ik er iets mee doen?
Wat wil de wereld van mij?
Of is de vraag; wat wil ik er mee?
Waarom is er een wereld?
Waarom ben ik er?
Wat moet de wereld hier toch op mijn stoep?
Moet ik op de stoep?
Moet ik de drempel over?
Een drempel naar de wereld?
Nee, ik creëer mijn eigen wereld,
daar heb ik geen stoep voor nodig.

Bijzondere film

Als ik nou met mijn ogen zou kunnen filmen,
zou ik alles vastleggen,
alles herbeleven
en al die mooie momenten
ook aan andere mensen geven.

Lees ook: Berlijn

Zie het maar eens...

Een tuinstoel
en een biljartbal
geen overeenkomsten,
maar wel een verschil
namelijk
dat de een niet
en de ander wel
liggen blijven wil.

Lees ook: 4 gedichtjes

Stromen

Ik ben de hele dag
een weekdier; zo waterig
liters tranen
met emmers van mijn wangen
te dragen.
Water staat in mijn ogen
als een rivier tussen dijken
ik zie de uitweg niet.
Lief verdriet,
geef me alsjeblieft
een noodoverstroomgebied.

Lees ook: Onmacht en Water van de liefde en Datumloze dagen

Ontdekking

Ik ben naakt
ik ben afgepeld en uitgekleed
nu bonkt elke storm
op mijn huid,
op mijn haar
het leven vlucht in me
en na onbekende tijd
kom ik,
geschonden,
uit de strijd.

Lees ook: Leven

De zwarte met het witte hart

Hand in hand
op de dijk
de een ziet een vogel
de ander zegt kijk
handen nog ineen
en voor hen;
het nieuwe land
de een wil terug
de ander heen
handen nog uitgestoken
maar de dijk,
tussen hen in,
heeft de verstrengeling verbroken.

Lees ook: Verloren stranddag

Op een stormachtige ochtend

Op een stormachtige ochtend
zo eentje met wind,
blies ik mijn wangen bol
en terwijl ik woei over de dijk
ademde ik met de wind
de lucht helemaal vol.

De zwerver in de schaduw

De zwerver in de schaduw
je ziet hem niet
hij is een onbekende,
een schim
De zwerver in de schaduw
overdag is hij er niet,
maar ’s avonds
als er overal schaduw is,
valt hij op
omdat iedereen
in het donker
schimmen ziet.
Lees ook: Schimmen in de mist

Berlijn

In de verte:
duizenden lichtpuntjes,
een eindeloosheid
waar ik in weg wil dromen.
Hier in mijn raam,
kijk ik uit
over de stad.
Als ik ga slapen,
knijp ik mijn ogen dicht
en zie nog al die lichtjes
vlak voordat die doven,
ben ik in die eindeloosheid
en kan ik dromen.

~~

De stad met een geschiedenis
Tussen licht en donker
dolen de gevaren van de macht
lijnrecht door de stad.
Vrijheid gevangen door
prikkeldraad, een muur en een gordijn.
De stad met een geschiedenis,
dat is Berlijn.

Machteloos

En dan nu een weekje naar Berlijn
dus tot donderdag zal hier geen nieuwe post zijn...

Altijd maar, altijd maar denken

Ik weet niet hoe of waarom
maar als ik in het gras lig
en probeer te denken aan het leven
dan merk ik altijd
dat dat niet komt
als ik niets lig te beleven

Ik weet niet hoe of waarom
maar als ik in de zon lig
en probeer te denken aan het geluk
dan merk ik altijd
dat dat niet komt
als ik de dagen niet pluk

Ik weet niet hoe of waarom
maar als ik in bed lig
en probeer te denken aan de nacht
dan merk ik altijd
dat die niet komt
als ik er op wacht

Ik weet niet hoe of waarom
maar als ik in het donker lig
en probeer te denken aan de dagen
dan merk ik altijd
dat die niet komen
als er zoveel gedachten aan me knagen

Lees ook: Geen idee en Gedachteloos

Wisselwerking

Ik heb iets geniaals geschreven
ik durfde het niet
ik kon het niet,
maar deed het.
Ik lachte niet
ik huiverde niet
ik deed het
en nu,
is de lezer aan zet.


Lees ook: Een paar woorden en Mooie woorden

La fille dans la forêt

Vandaag met het vliegtuig naar Engeland
en daarvoor zet ik mijn blog een weekje aan de kant.

Ik heb dan wel een weekje Engels in het vooruitzicht,
hier een Frans gedicht:

La fille dans la forêt

La fille dans la forêt
Je l'aime
Elle danse
avec l'hiver
Mais quand j'ouvre les yeux
Elle disparaît

Elle disparaît
Comme la neige
dans le soleil

Elle disparaît
dans la forêt.

Vertaling

Uurtje Nederlands

Maandagochtend tien over negen
Met de bel begint het schoolleven

Maandagochtend twaalf over negen
Buiten niets anders dan de regen

Maandagochtend kwart over negen
Leerlingen die op hun stoel bewegen

Maandagochtend achttien over negen
Ze wil dat we haar aandacht geven

Maandagochtend vijfentwintig over negen
Opdrachten op het bord geschreven

Maandagochtend zesendertig over negen
Onvoldoendes die te zwaar wegen

Maandagochtend negenendertig over negen
Vingers die in de lucht zweven

Maandagochtend vijfenveertig over negen
Strafwerk om je iets te doen te geven

Maandagochtend negenenveertig over negen
De les duurt nog maar even

Maandagochtend vijfenvijftig over negen
Krijtstrepen van het bord vegen

Maandagochtend tien uur
einde van het lesuur

Lees ook: Lesuur Nederlands en Dictee en Aan mijn lerares

Kamerplant

Ik zit hier maar
wortelschietend achter het gordijn
Ik kijk naar het water in de sloot
dat staat ook al stil
wanneer ga ik dan dood?

Een patroon

Het geluid van een tractor
die de ruwe aarde cultiveert.
Er is een drukte in mijn hoofd
stil zijn heb ik nooit geleerd.
Ik vouw mijn handen
en vlucht in de aarde
mijn kop in het zand
daar wil ik voor altijd slapen.
Ik hou van de nachten,
want de volle dagen
cultiveren mijn gedachten.

Lees ook: Verloren in mijn vlucht

Breezer

Gucci, Prada, Chanel
de Vespa gaat razendsnel
Ze loopt met geld te zwaaien
het gat in haar hand is niet te naaien.



Nagellak

Druppel

Ik vang verdriet in een glas
mijn tranen erbij in een plas
toen jij zei dat je niet meer wilde hopen,
was dat de druppel
die het glas over deed lopen.

Lees ook: Dromenland

Sprakeloos verliefd

Één blik
zegt meer dan duizend woorden
Ik kijk jou aan
en besef het dan
zonder iets te zeggen,
kleden jouw ogen me uit
Het is niet te verwoorden:
liefde,
maakt geen geluid

Lees ook: Blikken en Twee geluiden

Troosteloos

Ik wil verdrietig zijn
Ik wil huilen op je schouder
Ik wil dat jij me dan vasthoudt
ja zo, met je handen
dan huil ik
en voel jij met me mee
tot de allerlaatste snik.

Lees ook: Troosten en Tranen

Water van de liefde

Mijn ogen als zeeën
diep zonder horizon
en nat van tranen
in een bootje vaar ik
naar het einde
ik doe mijn ogen dicht
en mijn verdriet
verdwijnt uit het zicht.

Lees ook: Verloren stranddag

Spiegelglad

Spiegelglad is mijn verdriet
scherp snijdt het
door alles heen
en van al die geluksmomentjes
heb ik er nu geen.

Lees ook: Troosten en Onmacht

Verweesde koffer

Een eenzaam koffertje
op Schiphol
niet vergeten
of neergezet als bom,
nee,
het koffertje wilde weg
en dacht:
Wereld, here I come !

Lees ook: 4 gedichtjes en Datumloze dagen en Vogelvlucht

 

Handkus

Geef me een kus
van 10 meter afstand.
Zo'n eind kussen
dat is een beste klus.

~~~~

Geen denken aan
wat gebeurd is,
is gedaan
Laat maar:
we gaan

Lees ook: Liefdesblad en Vlinders

 

Echt

Echte tranen zie je niet,
want mensen die huilen,
hebben geen verdriet.
De echte tranen
zitten  van binnen
en die zie je niet

Lees ook: Tranen en onmacht

Twee geluiden

Ik staar gewoon een beetje voor me uit
want als ik denk
en dat doe ik nogal vaak,
dan kom ik tot het besluit
dat er in het staren
een stilte bestaat
want er omheen
schreeuwen de gedachten zo luid



Een beeld zonder geluid
als ik er naar kijk
dan hoor ik
mijn gedachten opeens
heel luid

Lees ook: schimmen in de mist en la tête dans les nuages

Ramozie

Alle gekken en dwazen schrijven hun gedichten op ramen en glazen



Lees ook: Geen idee en Blikken

Ik ben het seizoen

stap voor stap
ik keek niet waar ik liep
maar aan het einde van het pad
zag ik dat achter mij
de lente huisgehouden had



Lees ook: lente en herfstblad

Verloren in mijn vlucht

Verloren in mijn vlucht
denk ik terug
aan al die kleine dingen
die ik achter liet
zelfs als ik om kijk
zie ik ze niet
herinneringen zijn fijn
maar als je ze zoekt
zijn de gevoelens er bij
nog maar klein

Lees ook: Fileleed en Momentje

Ik zou wel eens willen weten

Mijn blik vliegt door de school
er komen gedachten in me op,
wat denken de conciërges?
En waarom verkoopt de automaat drop?
Wie is de strengste docent?
en waarom krijg je straf
als je de werkwoorden niet kent?
Mijn gedachten dwalen maar door het gebouw
ik word zo volgestopt met kennis
dat ik even niet meer weet
wat ik nu eens denken zou.

Dit gedichtje maakte ik als een soort reactie op het volgende gedicht.

La tête dans les nuages

Ik ben mijn hoofd kwijt
alle gedachten
die er in rond dwaalden
zitten nu in de lucht
ik kan er niet meer bij
ook al zou ik nog zo graag willen
zonder mijn hoofd
komen ze niet meer terug



Lees ook: gedachteloos en schimmen in de mist

Wie ben jij?

De wereld is wreed
ik voelde het
toen ik achter om keek
en naar alle woorden luisterde
en naar wat iedereen me verweet
de wereld is wreed
nooit omkijken
dat is wat ik nu weet



Lees ook: anders en dagboek en schaamteloze arrogantie

Fluiten naar de overkant

Mijn favoriete bundel op dit moment is Fluiten naar de overkant van Toon Hermans. Ik ben dol op alle versjes die er in staan, ik word helemaal blij als ik alleen al de bundel open sla. Toon Hermans is een grote inspiratiebron voor mij en laat me zien dat gedichtjes soms veel leuker zijn als ze grappig zijn met een knipoog aan het einde dan zwaar en ingewikkeld. Ik wil mijn favoriete gedichtjes hier met jullie delen.

We moeten veel meer aaien
We moeten veel meer kussen
We moeten veel meer zwaaien
naar buitenlandse bussen

~~

elke avond komt de ober met de ketting naar 't terras
en hij bindt de rieten stoeltjes aan de rieten tafels vast
anders breken ze hun 's nachts de rieten poten
het fatsoen, dat is in Holland - naar de kloten

Vaag

Het gordijn
de schim
een suggestie
wie
zou het zijn?

foto's van http://ceasetothebegin.tumblr.com/

Droomles

lees ook: geschiedenisles en school en leraren

Troosten

Ik ben een rots in de branding
zelfs als ik zelf een wrak ben
Mijn emoties vloeien weg
in de tranen van een ander
Mijn verdriet en mijn geluk
lossen op in hun geheimen
Hier ben ik
voor alle vreemden
die zich zonder mij
nog alleen meenden
Ik ben de rots in de branding
want troosten is zeg maar helemaal mijn ding.

lees ook: tranen en masker en missed all the signs

Zo zou ik voelen

© Plint