Beroepsdeformatie

Hij heeft last
van trombone benen.

Zoals het was

De kannen vullen tranen
mag ik wassen van de zee
de maan wil ons verlaten
geef me waterkruiken mee,

de halve nachten deinen
witte handen tonen groeven
de hitte van het land
ik liep te zeulen
gaf de longen lucht,
wat was er aan de hand,

ik droeg mijn kruiken
dacht het daglicht zacht te raken
niemand zou het zien
hoe water nooit zou praten.

Lees ook: De bedding

Hoe gaat het ook alweer

Ik laat mij inspireren door de letterlijkheid
maar schrijf het figuurlijk op.

De bedoeling om vaag te zijn
ongrijpbaar en mysterieus,

maar dan wel janken
omdat niemand opeens slim genoeg lijkt
te begrijpen wat je eigenlijk schrijft;

hoe slecht het gaat!!!
Niet vragen waar het zout staat,
nee, heel gewoon benoemen
hoe het met de witte korrels
achter het glas gaat.

Lees ook: Hoe gaat alles goed?

Het verlangens kwartet

IV. Een uitgevoerd verlangen

en waar ze de sprei terugsloeg
lagen afdrukken in het diepe laken
daar lag de nacht, gebroken veer
met fladderende zuchten
een briefje naast het bed:
“1-0”

Het verlangens kwartet

III. Een omwonden verlangen

Lakens denken aan jou

nog steeds jou

meer jou.

Lakens waar ik in lig

maar alleen de nacht
verwondert zich.

Het verlangens kwartet

II. Een slapend verlangen

Een glazen kist met
condens

als je de sleutel wist
kon je horen

hoe haar adem
zichtbaarder

hoe haar zucht
klonk, als wens.

Het verlangens kwartet

I. Een nachtelijk verlangen

Met veertjes blazen
verdekt opgesteld op de sprei

ze gaat schrijven, over mij

rollende inkt met balletjes
zo blauw en helder zacht,

ze gaat badmintonnen, tegen de nacht.

Ik heb een kwartet aan gedichten geschreven. Samen vormen ze een serie. Deze week laat ik in het teken staan van verlangens. De vier zal ik de komende dagen allemaal online zetten.