Alsof je een plek bereikt

Lente is zoiets zichzelfs
van rokjesdag
en nog onverkleurde blote benen.

ik zie de zon niet elke dag
maar voel de lente kriebelen
tot in het puntje van mijn tenen.

Lees ook: Lente

Hopeloos verdwaald

Hoe kun je ongedwongen beleven
dat er iets meer is
of niets minder
dan wat je voelt
in het onverloren moment?

Mijn vangnet
vangt geen moment
het juiste gevoel
dat iedereen kent.

Zo’n gevoel van;
dromen die haalbaar zijn
en liefdes die oneindig zijn.

Mijn net
blijft zich verstrikken in zichzelf
in elke knoop
verbergt zich weer een levensgeheim.

Ik verdwijn in die oneindigheid
van hoop
om ook
eindeloos gelukkig
te zijn.

Strooi-liefde

Onafgebroken vleugels

Wilskracht

Wie past er nou in een doosje,
een kooitje,
of een hokje?

Wie heeft er bedacht
dat als je leeft
je ergens in moet passen?

Het kan toch
dat kleren je te groot zijn
dat jouw wereld
je niet past?

Wie heeft er gezegd
dat je geen schaar mag kopen
en je je leven moet verknippen,
vermaken en verknopen
totdat het je past?

Ik heb dat nooit gezegd.

Lees ook: Wie zegt dat?

Ik ben onsterfelijk tot het tegendeel is bewezen

Twee is meer dan een

Ik wilde een vis
een gouden
in een vissenkom.

Eentje om naar te kijken
en dan zonder het te merken
beseffen dat we op elkaar lijken.

Ik wilde een vis
een mooie gouden
eentje om mijn eenzaamheid,
in een kommetje te houden.

Lees ook: Iemand

Examens

Het is warm,
een hitte glinstert van mijn wangen.
Wild zoek ik koffie
mijn parelende ogen stressen
van mijn bed
naar mijn boeken
en terug.
Ik zucht weer een bladzijde om
naast me staan bergen slaapgebrek.
Ik wil wakker worden,
maar examenstof gaat niet naar bed.

Gedicht gepubliceerd in de Doe Maar Dicht Maar bundel 2012

Er is ook een happy wending

Hij tekende hartjes voor me
op het raam.
Ik dacht
hier komt geen einde aan.

Er is altijd een happy ending
en zo ook hier
ik doe niet aan gedichten
met een ongelukkige wending,

want onze harten
staan nog steeds op het raam
en wij geloven:

Liefde dat is geen einde
en dat komt er ook niet aan.

De dodelijke blik - als metafoor

De dood zat laatst bij mij op de badrand
ik gaf hem heel beleefd een hand.
Ik keek hem recht in de ogen
en zag dat alleen die van mij bewogen.
Hij sloeg zijn handen voor mijn mond
en ik droomde
dat het leven
mij nu op de badrand vond.
Ik haalde drie keer adem
en de dood wendde zijn hoofd af,
hij kon niet luisteren
naar de lucht
die het leven nog altijd aan mij gaf.

Lees ook: De as

Ik verwaai nog niet

Mijn gedachten
waaien als bloesems
van de weg
ik dwarrel tussen de bomen
en denk aan niets anders
dan al mijn dromen
die in de toekomst
onvergetelijk uit zullen komen.

Grenzeloos leven

Grenzeloos kunnen zweven
dat lijkt me wel wat
niet mijn hele leven
maar totdat ik denk:
nu ben ik het zat.

Het hoeft maar heel even,
net zolang
totdat ik denk:
nu wil ik weer bewegen.

Want zo is het leven
je moet vooruit
balancerend op twee benen;
grenzeloos bewegen.

Lees ook: Grenzeloos

Een herinnering

Zij woont in de resten
van haar levens vandaag
wie ze is
en wie ze is geweest
Je ziet haar contouren
maar alles is vaag.

Haar haren verdorden
en de glimlach bevroor.

Maar alles kan ontdooien
alleen is het nooit meer
zoals daarvoor.

Lees ook: Missed all the signs

Perkamentus

Dummiejen

En er bestaat natuurlijk een verband tussen deze drie,
dat is hoe ik ze zie.


 



Bekijk ook: knutselen in de winter

Vrijheid

Vogels in een verwilderde vlucht,
probeer eens niet cliché te zijn.
Gewoon,
los van de wereld
zonder water bij de wijn.

Vriendschappen vangen in een vluchtnet,
we gaan picknicken op de maan.
Gewoon,
los van de wereld
zonder ergens naartoe te gaan.

Vleugels verliezen zonder vlucht,
onhoorbare geluiden laten verzaken.
Gewoon,
los van de wereld
zonder eindjes passend te maken.

Vannacht om vier uur in een vluchtballon,
besluiten om niets ooit meer te doen.
Gewoon,
los van de wereld
Hé, er zit kauwgum op mijn schoen.

Lees ook: In het ochtendgloren