Ter gelegenheid van de heropening van de bibliotheek Drachten schreef ik het volgende gedicht.
Apotheose
Ze stripte zeilen af
wist ze zelf
dat het niet zo eenvoudig was
aanhalingstekens hielden niets bij elkaar
punten vielen van de i
van knippen en plakken krijg je rare zinconstructies.
Wie kwam haar redden,
was vriendelijk, de geliefde engel:
Moeder, dragende elastiek
in haar nieuwe bestaan,
ze schonk koffie
namen thema’s nieuwe vormen aan.
Ze stripte zeilen af
de wind nam haar stoffen mee
verse pleisters op een zachte wond
wist ze zelf
hoe stralend ze nu stond.
Een zeil is geen zakdoek
BeantwoordenVerwijderenhet traanvocht zou zakken
zich ophopen onderin
Niet verwaaien zoals op kunststof
Verdriet mag niet vergeten
maar moet je ook niet belasten
Vaar naar andere kusten
Neem zelf de touwen in handen
"Trossen los!"
Loop niet op de klippen
als je in gedachte terugkeert
naar die ene op het strand...