Ik ben zo iemand
die zich ergert aan zichzelf
want als ik haast heb en in die haast
een plakbandje nodig heb,
ik ontdek dat ik het plakband
tijdens een telefoongesprek of iets dergelijks
aan de houder heb vast gedrukt
je weet wel op die manier
dat je al bellend onnadenkend lelijke tekeningen
op een envelop maakt
of op de belastingaangifte van je vader, die ook naast de telefoon ligt.
Bij mij dwaal ik dus af naar de plakbandhouder
dan druk ik het strak gespannen plakbandje naar beneden
tot het vastgeplakt zit, de hoekjes druk je wat verder aan en je belt verder.
Op zulke momenten dat ik haast heb
erger ik me dan aan mijn telefoonplakbandgewoonten.
Ik voelde me ook niet anders dan de andere mensen
totdat de buurvrouw zei dat zij niemand kende
die door een plakbandhouder te laat op zijn werk kwam.
Was er dan iets mis met mij
of kende de buurvrouw niet de juiste mensen?
Niet dat het veel uitmaakt voor de zin van het leven,
ja de zin van het leven.
Zie, hier erger ik me ook aan mezelf
ik dwaal altijd af naar zijpaden
tijdens het bellen naar de plakband
en tijdens een monoloog in mezelf naar dialogen met mezelf.
Dwalen van paden vind ik trouwens een gezonde bezigheid
ik woon in het bos
en daar lopen voor zover ik weet niet veel enge mannen los
ja ik loop er
maar dat lijkt me niet zo’n gevaar
bovendien ben ik geen man.
Enkel mijn gedachten lopen daar de rust te verstoren
ze vallen mij ook lastig
ik probeer tijdens zo'n wandeling
mijn gedachten van mezelf te laten verdwalen
maar altijd komen we weer samen thuis.
Ik erger me dan zo aan mezelf
hoe doe ik het toch?
Ik kom mezelf dus erg vaak tegen
bellend, plakbandend, haastend, verstorend, wandelend, verdwalend.
Ik voel me niet anders, dan de andere mensen
maar misschien zou ik wel eens
voor een paar dagen
de buurvrouw willen zijn.
Lees ook: Ik en de buurvrouw I
Geen opmerkingen:
Een reactie posten