Gedichten in wording, het dichter zijn

Ik ben vrij verloren in het vangen van mijn werelden in gedachten
een verdwaaldheid van een mislukte poging om normaal te zijn,
maar normaler dan alles behalve normaal kan ik niet worden;
iets zijn en in wording zijn; begriploze berichten die ik niet kan horen.
Mijn oordopjes vochten een zeeslag uit, in de nacht
dat mijn kruik van mijn bed een golfslagbad maakte
ik keek toe hoe de handen van mijn armen
in een bloedbad het slagveld van mijn gedachten
uittekenden in een werk dat ik kunst zou willen noemen,
maar daar geen stempel op wil drukken.
Ik kocht een vangnet bij de Gamma, de Gamma verkocht ze alleen niet
daarom bij de viswinkel aan de overkant van de straat -
waar ik nog een oude vrouw over hielp steken, waar ze haar rollator
gelaten had was bij de eendjes in het park,
ze was alleen vergeten dat eendjes van brood houden
en zij van haar man, maar die was al overleden -
kocht ik het grootste net waar ik misschien in zou passen,
maar de ruimte waar een dichter in hoort te zijn;
in wording is,
is niet zo groot, het lijkt meestal op een lichttunnel,
zo een die haar man zag toen hij haar handen op het ziekbed liet verslappen,
maar dan een met woorden die de wanden steeds smaller maken
en je ze eruit moet persen
voordat je platgedrukt wordt in je eigen zijn van een gedicht in wording.

Lees ook: Witte leugens