Poëzie in petticoat

Gisteren - 12 september 2012 - beklom ik het grote podium in de schouwburg van Drachten, de Lawei. Om niet één, maar drie gedichten voor te dragen. De Rabobank organiseerde hun jaarlijkse prinsjesdaglezing. Herman Wijffels kwam spreken over onder andere duurzaamheid. Omdat het de prinsjesdaglezing en poëzie betrof , had ik besloten om mijn petticoat aan te trekken, want dat allitereert mooi.


Dit eerste gedicht heb ik speciaal over duurzaamheid, de Rabobank en de mensheid geschreven. Ik speelde ook piano en op de beamer werd een animatie die ik gemaakt heb, vertoond.

Je stoepje vegen is ook belangrijk

Samen leven
dat is de gedachte
dat is het idee
dat is de slogan
die geeft de Rabobank je mee.

Maar heb je wel eens goed geluisterd,
gehoord misschien,
maar luisteren en begrijpen bovendien.

De gedachte:
Wij hebben de verantwoordelijkheid
binnen de grenzen van de aarde te blijven
alleen zij is rond,
dus is er geen duidelijke grens
waar de cirkel van draagkracht begint.

Het idee;
Samen sta je sterker
daarom gingen de holemensen samenlevingen vormen
een zo logisch verband
het klonk me grappig in de oren,
wat hebben wij nog met de holemens overeen;
we doen aan samenlevingen,
maar niet gezellig bij een kampvuur in steen.

Samen leven;
De holemens, die kon er wat van
en wij, maken wij er nu een potje van?

Wij leven in het moment
omdat de Flow dat voorschrijft
en zegt: je stoepje vegen is ook belangrijk.
Maar alleen je eigen stoepje is niet goed genoeg.

Die holemens, die kon er wat van
die dacht niet
en wij denken en denken en denken en denken
en laten slechts op gevoel,
maar is dat wel het alles heiligende doel?

Wij geven geld aan arme landen,
maar weten we wel aan welke handen?
De handen van de toekomst strekken naar ons uit.

Samen leven
Weg uit de Flow van het moment
Samen leven
Met de toekomst, en onszelf
Samen leven
Dat is de gedachte
Dat is het idee.



Het tweede gedicht ging over mij op dat moment in petticoat.

Ik vertel zo graag over mijzelf

Iets luchtigs
iets vluchtigs,
verzuchtigs,
nuttigs of truttigs?

Blauwe wolken
of volle zeeën,
maar concreet gezien
staan mijn benen hier trillend op de vloer
niks zwemmend, niks vliegend.

Concreet gezien
sta ik hier te staan,
vertel waar mijn gedachten over gaan
welke kleren heb ik aan
waarom ik bezig ben met bestaan?

Wil je weten
wie ik vroeger wilde zijn;

Een zeemeermin -
dan zou ik in bad mogen slapen

of een weerman -
dan zou IK de kleur van de lucht bepalen.

Wie ik niet wilde zijn,
was mijn eigen konijn.
Ik gaf haar geen eten,
maar omdat ze ze niet had
kon ik me niet in haar schoenen verplaatsen.

Ik droomde
over toekomsten, werelden, levens.

Nu sta ik hier
zo'n beetje hier
ik reserveer altijd een ruimte waarin ik mijzelf kan zijn
zo'n beetje onzichtbaar naakt.

Nu ben ik hier
heb mijzelf kort samengevat

vertel mij,
was het iets

nuttigs of truttigs?



Het derde gedicht is hier te vinden.