Morgen is alles beter

Ik zou zo graag willen schrijven
over mijn leven als 17-jarige,
maar omdat ik nog 17 ben
vind ik dat egoïstisch om al te doen,
het voelt onnatuurlijk om met je leeftijd te spotten
vooral als je 17 bent, want dan ben je jong
en is het de bedoeling dat je alles kunt,

maar ik kan niet alles
en de bedoeling al helemaal niet

ik ben wanhopig 17 en probeer
de wanhoop om te toveren in hoop
omdat wan geen echt woord is
en er lelijk uit ziet, om het voor hoop te schrijven.

17 zijn is een leeftijd waarop het geoorloofd is
om niet te weten wat je met je leven wilt.
In de praktijk werkt het meestal anders

na je examen ga je namelijk:
of studeren, of reizen
dat houdt in dat je dus weet wat je met je leven wilt, soort van.

ik doe geen van beide
en dan wordt er niet begrepen
hoe je in plaats daarvan
jezelf bij elkaar probeert te houden
omdat het willen leven
en het willen weten hoe te leven
een veel te zwaar vraagstuk is, voor iemand van 17.

Ik had wel gelijk, dat ik beter had kunnen wachten
met het schrijven van dit gedicht,
het maakt me verdrietig,
ik wil niet beseffen hoe er genoeg redenen bestaan
om je eigen nietsheid te ontkennen.

Misschien kan ik dit gedicht beter morgen schrijven
want dan word ik 18.

Lees ook: Onuitroeibaar