Als ik de sloop zou beginnen

Ik mat mijzelf een moeheid aan
die zwaarder was
dan drie zakken aardappels
wat trouwens
onmogelijk mee te nemen is
op een wandeling
van de supermarkt naar huis
via het park.

Eenden lussen geen aardappelen
dus het park
moest ik voortaan overslaan.

Ik schilde me een ongeluk
en waste
met sponsjes en washandjes.

Maar de modder
bleef onverbiddelijk
mijn huid aan elkaar kleven.

Rigoureuze maatregelen zou ik nemen,
al zei ik dat alleen maar
omdat ik rigoureus
een mooiere vertaling vond
van hoe eenzaamheid
alleen de deur uit wil
als er aangebeld wordt, je
de deur open doet.

Mijn hart was een geheime tuin
met hoge muren.
Als ik de sloop zou beginnen
zou er veel verloren gaan,
maar kon ik misschien beginnen
met het rooien
van de aardappels.


Lees ook: Witte leugens