Het voetstuk

Dochter,
Dochter jou nemen we als boegbeeld
prachtig gehuld in de vouwen van marmer
koel wit ogen je blikken
en je zacht gevijlde handen rusten voor een keer.
Dochter, we zetten je op een voetstuk
in plaats van tweede in de rij
ben je een stralend beeld
geboren uit onbreekbaarheid.

Dochter die leeft voor andermans

Maar leg je manteltje toch af
trap je rode schoenen uit
en neem zelf eens plaats.
Kom zitten op je voetstuk;

Vandaag staat de dochter in het licht
glimlachend en wuivend
waardering sprekend van haar gezicht.



Lees ook: Witte muren