Alsof er eerder naar de kaars geblazen was
dan dat er daadwerkelijk licht brak.
wat er gezegd werd, bleef kleven
tussen de geschreven pagina’s van een heel leven
als inkt druipen wij door elkaar heen
verhalen van vroeger tot nu niet meer
ingeslapen gevangen in een geschiedenis
die doordrukt in het getij van komen en gaan
om te zien, hoe alles als stof
over de wereld zou vallen
iedereen die ik ken, zal omarmen
staan wij hier
ademen de kracht van wat er is en wat niet
de kaars blaast nog helder licht
al is dat niet te zien
op het eerste gezicht.
Ter gelegenheid van het afscheid van Omama.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten