Poëzie
Sfeer, alsof er al niet genoeg gevuld moet worden
of mogen we een vraag stellen
echt, waar ben ik mee bezig, ja dan doe ik ook eens wat nuttigs
voici madame, vous aimez le monde, les gens, l’art?
Or is it just some fantasy?
verzinnen we het maar.
Soms denk ik het oneindige leven te hebben
gaat mijn oma dood
en lees ik mijn nieuwe lievelingsboek
- meestal valt er geen touw aan vast te knopen –
Al lees ik aan de andere kant
steeds dezelfde dingen in dezelfde krant.
Ik zou zuchten als ik de adem er nog voor had
al dat dromen en tegelijkertijd intellectueel discussiëren
ik vroeg mijn zusje praat mij bij
wij doen het over de jeugd van tegenwoordig
wat is de moraal van dat verhaal
op wie lijken wij, wat is onze maatschappij
de politiek gevormd met discokleuren
zonder smartphone zou je er niet meer bij horen.
Ik galm nog een beetje na in de waarheid van dit gesprek
kan ik offline nog bestaan
of is het afgelopen
zullen we alles alleen met de grootste moeite doorstaan.
Een nagalm
BeantwoordenVerwijderenin de leegte door hoge reclamemuren omgeven
is weinig plaats voor diepgaande gesprekken
die de intelligentiehonger spekken
de reden dat levensvragen
vervagen
en platgeweld
nog voor ze worden gesteld
waarom blijft daarom in nevelen hangen
gecamoufleerd door haast religieuze gezangen
gevoelens dwingend
in een richting wringend
alsof antwoorden, de vaak bron van pijn
niet nodig, dus overbodig zijn
heeft het vraagteken op een klavier dan geen zin
is al de zweetgevende moeite vergeefs van in het begin?
Een beklijvend stukje, Sanne!
Lenjef