Een tuin met melancholische bomen
waar je wenend je jas ophangt
losse briefjes,
en je dagen afstrepend op kopieerpapier.
Vogels op de ramen tekenen,
meneer met lange grijze haren
hij hangt vandaag dieper door zijn knieën
weet ook hij het dan niet meer,
ik wou niets zeggen
want waar ik thuis was, huist een ander
nu voor even
en wacht de tijden af
we cirkelen rond
nietsvermoedend
tot we hier hangen
met onze takken glimlachend gegroeid
op de grond.
Lees ook: Afscheid nemen kan ik niet
Geen opmerkingen:
Een reactie posten