hang bomen aan jassen op
in de wandelpaden wonen woorden
boeken fluisteren in talen
die we nooit eerder hoorden.
De tocht was niet waterdicht
boven knipoogde het dak
het zonlicht dicht,
waren we vergeten
dat lampen en verwarming
ook de ruimte besloegen,
steeds langer wachten
klachten die om stemmen vroegen.
De klank van zachte gangen
zo huiselijk en licht
hier leren mensen
groeien op
en verdwijnen uit het zicht.
Mooi.Boven knipoogde het dak/ het zonlicht dicht.
BeantwoordenVerwijderen