Alsof je een plek bereikt

Lente is zoiets zichzelfs
van rokjesdag
en nog onverkleurde blote benen.

ik zie de zon niet elke dag
maar voel de lente kriebelen
tot in het puntje van mijn tenen.

Lees ook: Lente

Hopeloos verdwaald

Hoe kun je ongedwongen beleven
dat er iets meer is
of niets minder
dan wat je voelt
in het onverloren moment?

Mijn vangnet
vangt geen moment
het juiste gevoel
dat iedereen kent.

Zo’n gevoel van;
dromen die haalbaar zijn
en liefdes die oneindig zijn.

Mijn net
blijft zich verstrikken in zichzelf
in elke knoop
verbergt zich weer een levensgeheim.

Ik verdwijn in die oneindigheid
van hoop
om ook
eindeloos gelukkig
te zijn.

Strooi-liefde

Onafgebroken vleugels

Wilskracht

Wie past er nou in een doosje,
een kooitje,
of een hokje?

Wie heeft er bedacht
dat als je leeft
je ergens in moet passen?

Het kan toch
dat kleren je te groot zijn
dat jouw wereld
je niet past?

Wie heeft er gezegd
dat je geen schaar mag kopen
en je je leven moet verknippen,
vermaken en verknopen
totdat het je past?

Ik heb dat nooit gezegd.

Lees ook: Wie zegt dat?

Ik ben onsterfelijk tot het tegendeel is bewezen

Twee is meer dan een

Ik wilde een vis
een gouden
in een vissenkom.

Eentje om naar te kijken
en dan zonder het te merken
beseffen dat we op elkaar lijken.

Ik wilde een vis
een mooie gouden
eentje om mijn eenzaamheid,
in een kommetje te houden.

Lees ook: Iemand