woensdag 18 januari 2012

Hulpeloos lachend

De grond valt onder haar voeten
ze verdwaalt in zichzelf
in een vergeten dromenrijk.
Maar ook nachtmerries
vullen haar dagen -

om troost, durft ze niet te vragen.


Lees ook: Troosteloos

5 opmerkingen:

  1. Ik lach een scheur
    in mijn gezicht
    Verwond me
    aan scherp licht
    Wist de lamp
    te vinden door
    geworpen schaduw

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zou ze…


    ze verdwaalt in zichzelf als een dorstige in de woestijn
    terwijl de regen met bakken uit de hemel valt
    juist over de grenslijn waar het land versmalt
    zou ze misschien een eeuwig dolende fatamorgana zijn


    Graag gelezen, dichtgezicht.
    Lenjef

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Soms lees ik uit luiheid een gedicht niet, maar telkens als ik er één lees, geef je de ik-die-ze-niet-leest ongelijk!

    BeantwoordenVerwijderen