Het boek van de badkamertegels

Ik ben uit geweest
in mijn eentje op de tocht
het wit van de tegels schrapend
kleurloos in het licht,
verdriet vegend van mijn gezicht.

De koelte uit het marmer
dringt als mist in mijn ruggengraat
die zich ontsluit, het brekende botten geluid
doet krakend zijn gelaat de deur uit.

Dat mijn skelet meer tijd krijgt
om punten aan mijn bot te vijlen
het door de huid heen prikt
en op kippenvel lijkt.

Wanneer dan niets meer beweegt
en je kijkt, je ziet hoe ik
op de tocht heb geleefd.

Lees ook: Schrijven