De kannen vullen tranen
mag ik wassen van de zee
de maan wil ons verlaten
geef me waterkruiken mee,
de halve nachten deinen
witte handen tonen groeven
de hitte van het land
ik liep te zeulen
gaf de longen lucht,
wat was er aan de hand,
ik droeg mijn kruiken
dacht het daglicht zacht te raken
niemand zou het zien
hoe water nooit zou praten.
Lees ook: De bedding
Trek een grimas
BeantwoordenVerwijderenrichting waterspiegel
Wellicht kun je
zelfs lachen om je verdriet
zichtbaar in een tranenplas
Of knoop jouw vochtige zakdoek
tot een poppetje
stop je wijsvinger er in
en ga een gesprek aan
misschien maakt het je
aan het lachen..?