Het zijn die zomerdagen...

Ik volg je
met ansichtkaarten

over elke zee
door alle landen.

Huilend open ik post

flessen druipen leeg

mijn hart loopt over
de inkt spoelt weg.

Hoe kleurloos het hier is

ik besef
dat ik je mis.

en missen
is zo’n staat
zo'n staat van zijn
van melancholie.

Maar de zomerdagen
waaien mijn gemis mee

ik val achterover
op mijn rug

De wolken strijken strak -
je komt terug.

Lees ook: Het schippersmeisje in de storm

Een paar zwijmelzinnen

Verhalen schreef ik je
honderd lieve woorden
en belangrijke vragen.

Je stuurde ze terug
alsof het niets was
de post
me verkeerd bezorgd had.

Ik zag je met jezelf
onder beide armen lopen

Je ogen vlak en zacht
ik hou van je

is wat ik dacht.

Gedichten schreef ik je
duizend lieve woorden

in de hoop

dat je nog zult antwoorden.


Lees ook: Ze is lief

Voordracht

Als ik optreed
doe ik hakken aan.
Twee keer zo hoog
en twee keer meer duizelig,
niet meer alleen zenuwen
- ook om te vallen.

Dan ook
twee keer meer zelfvertrouwen.

Als ik op hakken treed
doe ik een podium aan.

Nachtelijk verdwalen

Maar het was ook midden in de nacht
en de dekens sliepen niet.
Zo’n zwarte vlek
die grijs blijft,
je achtervolgt tot in je bed.

Dat zijn verwensbare nachten
zo vol
met onwenselijke gedachten.

Lees ook: Dronken van de nacht

Gemeentedichter

Dus, ja ja, nu ben ik de eerste gemeentedichter van de gemeente Smallingerland.
De gedichten kennen jullie al, maar ik zet ze hier nog een keertje op een rij. Komende zondag maak ik mijn debuut met het gedicht over Iris Kroes.

Vanaf het begin bewaard - Iris Kroes

In een onverwachtsheid
raakte zij de juiste snaar.
In een ontroerdheid
draaide iedereen zich om naar haar.
Daar zat het meisje met de harp
niemand kende haar,
maar haar stem
kwam als een engel
uit het Fryske doarp.


Een herinnering

Ze woont in de resten
van haar levens vandaag
wie ze is
en wie ze is geweest.
Je ziet haar contouren,
maar alles is vaag.

Haar haren verdorden
de glimlach bevroor.

Alles kan ontdooien
alleen is het nooit meer
zoals daarvoor.

En wie waakt er over mij?

De maan knijpt een oogje dicht
Ze kijkt met een half gezicht
Dichtgezicht


En kijk speciaal voor vandaag bij
> Meneer D
> Dichtbij

Nog meer lessen

Het leven is de eindeloze repetitie
van een voorstelling die nooit plaatsvindt
ik dans op het toneel
klaar om de sterren van de hemel te spelen,
om alle ogen op mij te voelen.
Maar niemand koopt een kaartje,
ze willen een eigen voorstelling - iedereen,
want leven doe je alleen.

Lees ook: een laatste lesje