Onsterfelijk

We slaan de warmte
om elkaars schaduwen
we kussen de kleuren rood tot zwart
het mist in onze herinneringen

het gemis van golvend water
klotst als kalme beekjes
van de gletsjer, naar beneden.



Lees ook: De as

(F)luisteren

Ze schrijft gedichten
tot het diepste van de nacht
ze probeert tijd te ontvluchten,
dromen te bezitten
het leven uit te klitten.

Ze vecht om te blijven,
ramt letters uit haar toetsenbord

mooi zal ze het maken
waar je je thuis kunt voelen
of verdwaald,

ze fluistert het leven in je oor
want begrijp je
in gedichten klinkt dat door.

Lees ook: Dichter

Wie heeft de angst bedacht

Ik ben bang voor niemand
voor de inhoud van  zo’n woord, dat niets meer, inhoudt.
Het bevat niet langer de betekenis van een persoon, een bewoner van het
lichaam, een lege huls is het geworden.
De projecties van mijn verstand falen,
het licht valt door de contouren van het lijf, er is niets
om het vast te houden, niets dat ik kan vasthouden,
kan houden, van.

Lees ook: Dagboek

Zwerven

Nog steeds cirkelen

Wanneer de schuld begint
vroeg ik

toen ik besloot, niet meer te glimlachen
toen ik opgroeide,
ik geboren werd,
mijn ouders verliefd werden
of mijn opa’s en oma’s?

Waar de schuld begint

van oneindigheid zak ik in elkaar
het steeds vertellen
van hetzelfde verhaal.

Ik zie een toekomst vol met flarden
een waarin ik uiteindelijk zal vergaan

en elke dag weer
maak ik me schuldiger
aan het bestaan.

Bestemd

Dat we uiteindelijk allemaal zo
godvergeten doorzichtig worden.

Weet je nog wie je bent
als niemand je meer herkent?

Dagen die zacht vergruizen omdat
in verzen dit wordt voorgeschreven
en het toch zonde is
niet na te leven wat gedrukt staat.

We kunnen argumenteren met al dat niet loopt
of waar de rolletjes onder verdwenen zijn.
De krant zich vertelt in de kalenderjaren
die als de ongeroeste herfstbladeren
van hun moeders af vallen,

pasgeboren baby’s zouden we willen zijn
niemand weet wat er in zo’n hoofdje omgaat

- omdat we uiteindelijk allemaal zo doorzichtig zijn.


Lees ook: Lesjes

Constatering

Het was dinsdag
doodnormale dinsdag
maar, eentje in niet mijn eigen huis.
Ik werd een andere kamer ingezet
om daar vruchtbare grond
voor een nieuw gedicht te gebruiken
en de planten tegen het dak te laten groeien.
Er werden wentelteefjes voor me gemaakt
en jus d’orange uit een vieze sinaasappelpers
omdat de deksel er niet meer af wilde.
Het werd doodstil
Bach die zich mengde met de vier jaargetijden
ik ademde het hout
van de zaagselbank waar ik aan vast zat,
mijn panty had zich in een spijker gehaakt.
Het licht stond niet aan, vergeten,
maar gedichten groeien toch ook prima in het donker,
juiste voeding en een beetje liefde.
Maar ik, ik bleef slechts steken bij die doodnormaalheid
van de dinsdag
en ik wachtte, tot de poëzie zou komen,
en mijn wentelteefje als vanzelf met stroop zou besmeren.

Lees ook: In wording