Gevangen in de armen
van de warme zonsopgang
dwaalt ze daar.
Haar zachte blikken
kussen de horizon.
De heuvels reiken naar haar handen
Maar ze is los
Alleen,
niet bij de hand genomen.
Geuren van seizoenen
vertroebelen haar zicht.
De lichte zomerregen
spoelt de tranen weg.
Daar gaat de wereld
en ik zwaai haar uit.
Lees ook: Verloren Stranddag
Bij een afscheid
BeantwoordenVerwijderenwanneer men hevig met de armen zwaait
naar, ‘t maakt niet uit wie of wat
weet dan dat
het gemis begint vóór je bent omgedraaid
Weer een heerlijk gedicht!
Graag gelezen.
Lenjef
jah en zo vergaat... tot het volgend seizoen en daarna en dan leeft ze weer op, als nooit tevoren...
BeantwoordenVerwijderenmooi!
gr en een fijn e dag gewenst
rob
Hoe ver ik ook reik
BeantwoordenVerwijderenIk kan er net niet bij
Of bekijk ik het
Zwart / wit?