Doornroosje zonder prins

De dag is nog te moe om
met mij op te staan.
Gevangen,
in de verwarde lakens van slaap,
lig ik te staren
naar de nutteloosheid
van al die uren in bed.

Wanneer is die dag
dat ik het goede been
weer aan de grond zet?

Lees ook: Witte muren om het bed