zondag 19 februari 2012

Een goudvis in een groep zwaardvissen


Niemand kent de ernst van mijn tranen
hoe glashard ze in mijn wangen snijden
en hoe diep ze naar beneden vallen.
Niemand kent mij,
de niemand in mij.
Ik blijf maar schrijven
in poëzie komt gevoel vrij.

Lees ook: Dagboek

 

6 opmerkingen:

  1. Huilen is het
    tonen van verdriet
    De reden kun je
    verttellen na belangstelling
    Of je begrepen wordt
    is nog de vragag
    Een zakdoek of schouder
    wordt in iedergeval
    paraat gehouden
    omdat de ander
    inmiddels weet...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wist je dat een goudvis grijs wordt geboren en pas na ongeveer een jaar de kleur krijgt waarin hij of zij gezien zal worden? Hoe oud ben je, in goudvis-jaren?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. een kleurloos bestaan zou ook maar saai zijn en oningevuld.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ongezien verdriet


    het niet
    kunnen delen
    van adembenemend verdriet

    maakt zelfs op drukke banen
    eenzame tranen

    vochtige ogen
    die alleen
    de wener in een spiegel ziet

    Graag gelezen, Sanne.
    Lenjef

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Gelukkig kunnen goudvissen oud worden en hebben ze alle tijd om hun grijze bestaan van zich af te werpen. Een tijdlang ongezien de wereld verkennen en dan pas kleur bekennen, lijkt me helemaal niet verkeerd. Misschien autistisch, maar dat heb ik nooit als een stoornis gezien. Bovendien schijnen goudvissen tijdens hun leven soms van kleur te veranderen. Ik ken heel wat vissen die daartoe niet in staat zijn en stug volhouden dat hún schubkleur de enige juiste is...

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ben alweer een tijdje niet hier geweest. Lees hier je pareltjes. Mooi, dank je wel!

    BeantwoordenVerwijderen