Het leven is de eindeloze repetitie
van een voorstelling die nooit plaatsvindt
ik dans op het toneel
klaar om de sterren van de hemel te spelen,
om alle ogen op mij te voelen.
Maar niemand koopt een kaartje,
ze willen een eigen voorstelling - iedereen,
want leven doe je alleen.
Lees ook: een laatste lesje
Aan een one-liner
BeantwoordenVerwijderenheb je toch niet veel
Een tegenpeler
is beter
omdat een dialoog
beter in het gehoor ligt
dan mono...
Zo is het Ivar! Bovendien heeft een mens (hier volgt een lesje van een oude meester) behoefte aan een 'podium', je wilt gezien en gehoord worden en ik wil jou wel zien dansen en horen voordragen, echt. Die mensen zijn er. Fijn he!
BeantwoordenVerwijderendeze krijgt weer een ster-notering!
BeantwoordenVerwijderenIk schrijf genoeg om gelezen te worden. Nu nog een podium om het ten gehore te brengen. Een bundel uitbrengen om te worden vastgehouden...
BeantwoordenVerwijderenOf beluisterd va e- book format.
Mijn toekomst...nu de hulp nog die ik noddig heb...
Ik lees graag
BeantwoordenVerwijderenwat een mooi gedicht! zou de laatste zin ook mooier zijn als volgt:
BeantwoordenVerwijderenwant leven doe je alleen.
Het maakt het gedicht krachtiger, ronder en past beter bij het voorafgaande
liefs papa
ps hoe vind je het gedicht in de tegenwoordige tijd?