Een gekleurd verleden, in een wandeling van het heden

Dit gedicht heb ik geschreven voor de huiskamerconcerten in de Papegaaienbuurt te Drachten op 15 juli 2012. Huiskamer 13 is vooralsnog het enige huis in die Torenstraat waar de kleuren die Van Doesburg ervoor gekozen heeft, binnen consequent op de muren geschilderd zijn. In een aantal huiskamers in de buurt waren voorstellingen te zien. In huiskamer 13 werden rondleidingen gegeven en ik sloot de rondleiding af met dit gedicht.

Een inspiratiebron was onder meer deze foto:




Ik liep door Drachten
dacht wel eens wat kleur te willen zien,
maar straten liepen leeg
grijs spoelde, als de fonteintjes
die de Lawei verwateren, de kleur weg;
het oranje van Koninginnedag werd vaal
en het oranje van het EK had geen verhaal.

Ik liep maar,
de bushaltes joegen me weg
een eenzaam terrein op
waar oude mannen tegen de hekken leunden
en kwijlden over bouwvakkers
alsof ze er zelf altijd een hadden willen zijn
of dromen ze, over een prachtig Raadhuisplein.

Ik liep
en daar ging een lichtje gloeien
Drachten leek op te bloeien
het deed me aan alsof ze haar make-up doos
alleen op haar voorhoofd poederde
in mijn hoofd hoorde ik torens van een oorlog luiden
dit is de enige straat
waar Drachten haar make-up stralen laat
een straat met mensen van nu,
maar in de herinnering van lang geleden.

In de omarming van mijn lopen
van de kleuren op de kozijnen
droomde ik niet over Drachtster pleinen
of over vaag verkleurde fonteinen,
maar over het vooruit leven
in het herhalen van die herinnering
als in de kleuren van huiskamer 13
consequent
alsof je Van Doesburg zelf bent.