Ze fluistert dat ze zal glimlachen
zes planeten doet ze aan
zonder precies te weten op welke ze nu is
de sterren kijken op haar neer
continu gevraag waar en wie ze is.
De trein vertrekt precies op tijd,
maar het inpakken van die koffer neemt te veel
ze wordt bang
van het haasten door die oude dingen
ze wil rustig afscheid nemen in herinneringen.
De trein doet fluitend het perron aan
Ze wil reizen naar onbekende planeten
een nieuw bestaan
en die oude dingen
moet ze in de koffer, met haar moeder
op het perron laten staan.
Lees ook: Leefjedichter
U kunt deze koffer
BeantwoordenVerwijderenMaar beter laten staan.
Veel, van wat er in zit,
Heeft u al.
En al het andere
Wilde u,
Na ontdekking,
Beslist niet hebben.
U wilt kwijt
Dat wat u nu bezit.
Nieuwsgierigheid, spijt
En een blik gebakken peren.
this one touched me.....!
BeantwoordenVerwijderenMooi gedicht Sanne! Beetje melancholisch maar niet teveel. top.
BeantwoordenVerwijderen