Ik zag
hoe de wind
aan de haren van het strand trok,
hoe ze vocht
voor de luwte van het golvende zout:
Ik zag
hoe het kind
aan de steel van de schep trok,
hoe het vocht
voor de stevigheid van het nieuwe kasteel.
Ik zag
hoe het vriendje
aan de kluwen van hetzelfde zand trok,
hoe het vocht
voor dezelfde plek van hetzelfde kasteel.
Ik zag
hoe de wind
aan de kelen van de kinderen trok,
hoe ze vocht
voor het bereik van de verste klank.
En ik zag ook
hoe de moeder
aan de haren van het kind trok,
hoe ze vocht
voor de stilte van het schreeuwende geluid.
Zo maakbaar is een kasteel
en zo maakbaar is stilte.
Lees ook: De klank van
mooi!!! Ik hoop dat je morgen die stilte aan de Noordzee-kust zult vinden...... of kinderen met kastelen en hun schreeuwende ouders.....
BeantwoordenVerwijderenWel erg veel kracht wat wordt gebruikt...
BeantwoordenVerwijderenHet trekken aan de haren door de moeder zou
ik graag anders zien...
Er is al genoeg leed...begrijp je
Verder vind ik het goed getroffen!
ik vind het een mooi gedicht. En blijf jezelf vooral de dichterlijke vrijheid gunnen om het anders te verwoorden dan 'algemeen geaccepteerd' !
BeantwoordenVerwijderenwill do
BeantwoordenVerwijderenal vind ik wel dat het leed ook verwoord moet worden
BeantwoordenVerwijderenVoedt een kind op zonder geweld. Leer het de stilte waarderen en waarderen.
BeantwoordenVerwijderenNa conflict dus niet een dag zwijgen. Praat het uit, zodat iets begrepen wordt.
Heel beeldend en herkenbaar, ik was er even, Jan Pieter
BeantwoordenVerwijderenMooi!
BeantwoordenVerwijderengrt Rijk
Op 17 augustus 2012 20:56 schreef Dichtgezicht