Mijn profeet

Het buurmeisje op de camping
had ik de rol toebedeeld
van profeet
zij wist er niks van
maar in haar woorden
(die ik afluisterde tijdens het ontbijt
als zij met haar moeder Bifiworsten at)
hoorde ik hoe ze me probeerde te zeggen
dat ik moest transformeren
in dingen die ik gemiddeld schreef

- die ik schreef omdat ik dacht dat ik moest schrijven
en omdat men zei dat ik dat wel kon, schrijven,
in Friesland betekent kon trouwens hetzelfde als ken,
wat erg verwarrend is
als jij niet Fries bent, en iemand aan je vraagt
of je hem wel kon -

ik was saai, ik was uit,
uit als een uitgelubberde trui
die te vaak gewassen is en te vaak aan de waslijn heeft gehangen

de profeet zei dingen die mijn leven veranderden:
'kijk, hier heb ik een muggenbult, en hier, en hier,
en hier lijkt het op een nietje met twee nietgaten.'

'mama, als je aan ranja denkt, denk je meteen aan rode limonade
maar mama, als je aan ranja denkt dan denk je niet zo 1 2 3 aan
een soort gele limonade. Het lijkt een beetje op Bifiworsten’.

Sindsdien, probeer ik te schrijven
zoals zij het leven beschreef;

hoe het leven neerkomt
op de eenvoud van het eten van Bifiworsten.


Lees ook: De draagkracht van onbegrip