Verdronken in een gevaarlijk cliché

Ze woonde van haar levens
delen in de vijver;
tussen vissen
haar eenzaamheid wegzwemmend,
pratend tegen verzonken schepen
die op de bodem schatten behuisden.
uit de diepte van de lucht duiken
naar het donkerste
wat boven water niet zichtbaar was.
Wat nog meer niet zichtbaar was,
waren de slierten alg
waarachter haar haren zich verstopten,
de schubbige kleur van haar blozende wangen
en de doorgelopen ogen.
Haar vriendinnen vierden feesten in de tuin
de vijver lag er verloren bij,
zij keek van onderaf toe
op het klotsende rumoer van
hoe ze zou moeten zijn
hoe ze zich zou moeten gedragen
hoe ze vergeten leek te zijn.
Ze woonde haar levens
in een vijver van verdriet
ze vulde elke dag het water aan,
gaf de vissen eten,
en koesterde de schatten
maar om te blijven drijven, hielp het niet
en leren zwemmen
even min.

Lees ook: Onuitroeibaar