zaterdag 8 juni 2013

Het park roept me

Zo zat ik aan de keukentafel
hoorde eindeloos geroep

mijn voeten voerden verder
de eendjes in de lucht

zo zat ik op een bankje
riep het park bedankt
en  wandelde ik weer terug.

Lees ook: het park begreep het ook niet

2 opmerkingen:

  1. Contra gedicht

    Een dichter slaat de woorden
    op het aambeeld van zijn ziel.
    Gloeiend gaat de vorm geslagen.
    Dat de taal begoochelen zal en strelen
    Dat is het doel.
    Wat wij doen in't harde staal van onze ziel.
    Is uitweg vinden.
    Weten dat het niet voor niets was.
    In ons dichten zoeken wij bewondering.
    Om wat wij kunnen smeden van de taal.
    Maar in de smederij van ons bestaan
    heerst hitte en onbuigbaar staal.
    Daar lopen wij aan muren op
    van wat wij zelf nog niet begrijpen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. De taal
    is voor mij
    een grabbelton
    met altijd prijs...

    BeantwoordenVerwijderen