Samen

Dat je verdwenen bent
al bestond je niet
maar was er toch
het gemis
dat deuken in mijn huid maakt
krijg ik niet langer uitgedeukt.

Ik ril de kou mijn omarming binnen
al turend over de stilte
die de auto’s voortbrengen
behalve wanneer niemand
meer iets te melden heeft
en de motor dan maar doet
alsof hij het gesprek opvult.

Dat ik mezelf terugvind
in een bestaan
waarvan ik de regels blijkbaar
nooit begrepen heb.

Zie ik dan slechts
mijn zelf getrokken cirkels
als was de vleugel beschadigd
en dan is het zulke kleine rondjes vliegen.

Dat je daar opeens stond,

om het tot op het bot versleten te spalken,
door me over te geven
kon ik zien
hoe ik de kou uit mijn lijf kon rillen
Het werd die opgevulde stilte,
daarin sloten wij ons verbond.



Lees ook: Fileleed